Poprawki do doskonałości

„Korekta błędów”

Karetka pędziła przez miasto z włączonymi kogutami i syreną. Samochody przyklejały się do krawężników, ustępując jej miejsca na środku ulicy.

— Tato, tatku, wybacz mi. Tylko żyj, tylko nie umieraj… — szeptała dziewczyna, siedząc obok noszy.

Nie słyszał jej. Widział przed sobą inną kobietę. Uśmiechała się, a z jej oczu płynęło miękkie, ciepłe światło. Ten blask przyciągał go, kusił. Nie mógł się oprzeć, nie chciał. Pragnął lecieć w stronę tej jasności, zlać się z nią… Mógł to zrobić, bo czuł niewyobrażalną lekkość, jakby jego ciało w ogóle nie istniało.

Ale coś mu przeszkadzało, coś mocno trzymało, ciągnęło go z powrotem, z dala od tego światła. Chciał krzyknąć: „Puść!”, ale nie wydobył z siebie głosu. Nagle coś uderzyło go w pierś, odrzuciło w tył. Twarz kobiety zniknęła, blask zgasł, a ciało stało się ciężkie, kamienne. Czy kamień czuje ból?

Z ciemności wracały dźwięki: czyjś płacz, ktoś wołał go i ściskał jego dłoń. Znów próbował prosić, by go uwolnili, by przywołali znikniętą Kasię, lecz w tej chwili zapadł się gdzieś, gdzie nie było nawet mroku. Nic nie było. On też przestał istnieć…

***

Dzień wcześniej

— Tato, mogę pojechać z Olą i Agnieszką na południe? U rodziny Agnieszki mają tam dom. Pieniądze potrzebne tylko na podróż i trochę na wydatki. — Głos córki był błagalny, pełen nadziei.

Wojciech zawsze wiedział, kiedy kłamała. Czasem udawał, że wierzy, ale nie teraz. Odłożył gazetę, którą czytał, i uważnie spojrzał na Zosię. Tak, oszukuje. Uszy płonęły, wzrok uciekał, palce nerwowo gniotły fałdy spódnicy.

— I na jak długo? — spytał spokojnie.

— Na dwa tygodnie — odparła Zosia, ożywiając się. — Powietrze, morze. Męczy mnie to zakurzone miasto.

— Z Olą i Agnieszką, tak? — dopytał Wojciech.

Wyłapała sarkazm w jego głosie i zrozumiała, że ściema o koleżankach się nie utrzyma.

— Nie umiesz kłamać. Wczoraj rozmawiałem z ojcem Agnieszki. Oni we troje jadą w Bieszczady.

Uszy Zosi nie tyle były czerwone, co wręcz płonęły. Rumieniec zalał całą jej twarz i szyję. Podniosła głowę i wyzywająco spojrzała na ojca.

— Wiedziałam, że nie pozwolisz mi jechać z Markiem, więc skłamałam. On naprawdę ma ciocię na południu.

— Słusznie się domyśliłaś. Nie pozwolę — odparł zimno. — Rozumiem, zakochanie i te sprawy. Ale czy to wystarczający powód, żeby jechać sam na sam z chłopakiem nad morze?

— Kocham go — powiedziała Zosia z desperacją. Teraz jej twarz zbladła.

— A on ciebie? Miłość i pożądanie to dwie różne rzeczy. Jestem mężczyzną i wiem, że gdy chłopak zaprasza dziewczynę na wyjazd, ma na myśli coś zupełnie innego niż ona. Na pewno nie miłość.

— Więc nie pozwolisz? — spytała.

— Nie. Za miesiąc mam urlop, wtedy pojedziemy nad morze.

Zosia przygryzała wargi, zastanawiając się nad czymś. Serce Wojciecha się ścisnęło. Była taka podobna do matki! Ta też gryzła usta, gdy się denerwowała, złościła lub wahała. Córka stała się już dorosła. Jak jej wytłumaczyć, że tyle w życiu stracił, iż nie może oddać ostatniego, co mu pozostało?

— Tatku, proszę. Będziemy sami tylko w pociągu. Tam będziemy u rodziny Marka. — Zosia patrzyła na niego z nadzieją.

— Nie. Jeśli chcesz, odwiedzimy go i jego rodzinę, ale za miesiąc — stwierdził twardo.

— Nie myślałam, że jesteś aż taki… — wybuchnęła. — Mogłabym nie pytać, zostawić kartkę i wyjechać. Jestem pełnoletnia. Ale chciałam po ludzku.

— Nie uciekłaś, więc moje zdanie coś dla ciebie znaczy. Skoro tak, to go posłuchaj — powiedział i sięgnął po gazetę, choć nie zaczął czytać, tylko położył ją na kolanach.

— Uwierz, minie czas, a na tę rozmowę spojrzysz zupełnie inaczej.

— Tatku, pozwól mi pojechać. Kochamy się. — Zosia próbowała jeszcze raz.

— Ty może kochasz. A on? Gdyby kochał, nie namawiałby cię do kłamstwa.

— Ty wszystko wiesz? O nim, o mnie? A sam… — Nagle zamilkła, uświadamiając sobie, że posunęła się za daleko.

— Właśnie dlatego mówię, że sam przez to przeszedłem. Za błędy młodości płaci się całe życie — zauważył z goryczą.

— No tak. Powiedz jeszcze, jak ciężko było samemu mnie wychować. Jak poświęciłeś swoje szczęście dla mnie… Dziękuję ci za wszystko, tato, ale mogę sama decydować, czy popełniać błędy. Proszę. — Jej brwi uniosły się w błagalnym geście.

— Nie — zakończył temat i wziął gazetę do ręki, dając do zrozumienia, że rozmowa skończona.

Zosia prychnęła, odwróciła się na pięcie i wyszła, trzaskając drzwiami.

Wojciech znów odłożył gazetę. Jak tu czytać o polityce?

***

Ile lat minęło? Wczoraj chyba błagał Kasię, by pojechała z nim na weekend do Krakowa. Zapomniał zapytać, czy okłamała rodziców, czy powiedziała prawdę? Wypuścili ją.

Wrócili szczęśliwi i odmienieni. Tak mu się przynajmniej wydawało. Potem Kasia wyjechała do Warszawy na studia. On został w rodzinnym mieście, poszedł na politechnikę, gdzie poznał Martę. Stracił dla niej głowę, zapomniał o Krakowie, Kasi i swoich wyznaniach. Choć nie, nigdy nie powiedział Kasi, że ją kocha. Pamiętał to dokładnie.

Aż pewnego dnia Kasia wróciła i oznajmiła, że jest w ciąży. Przestraszył się. Nie jej stanu, lecz tego, że przez to straci Martę. Dziewczyna przyszła prosto z dworca. Zaczął namawiać ją na aborcję. Mówił coś o młodości, braku gotowości, że teraz to bezpieczne…

Kasia płakała, tłumacząc, że to już dwunasty tydzień.

— To czemu zwlekałaś?! — wrzasnął w gniewie. — DlaczDopiero po latach zrozumiał, że największym błędem nie są decyzje, których się żałuje, ale strach przed ich popełnieniem, który odbiera szansę na prawdziwe życie.