Pomimo Wszystkiego, Co Się Wydarzyło

Życie nigdy nie pyta, czy jesteśmy gotowi na jego ciosy po prostu uderza bez ostrzeżenia, a my musimy albo się złamać, albo nauczyć oddychać przez ból.

W czternastym roku życia Arianka zostaje sama w domu. Ojciec ją porzuca, a matka, Halina, od razu znajduje nowego męża i wyprowadza się do jego domu.

Arianko, musisz zostać gospodarczą w tym domu, bo Szymon nie chce, żebyś mieszkała w jego domu. Jesteś już prawie dorosła, czas wziąć sprawy w swoje ręce mówi matka.

Mamo, boję się być sama w nocy jęczy Arianka, lecz Halina nie zwraca uwagi na łzy córki.

Nikt cię nie pożre, a ja nie jestem winna, że twój tata nas zostawił

Rok później Halina rodzi drugą dziewczynkę, Małgorzatę, i wzywa Ariankę:

Po szkole po południu pomagasz mi z Małgorzatą, a wieczorem wracasz do domu, żeby Szymon cię nie widział.

Arianka nosi wodę, myje podłogę, opiekuje się Małgorzatą, a o szóstej po południu uciekła do domu, bo mąż Haliny wraca z pracy około pół siódmej. Wieczorem robi lekcje, a rano sama szykuje się do szkoły.

W szesnastym roku Arianka rozkwita, staje się ładną dziewczyną, choć ubiór nie zawsze jest idealny. Halina kupuje jej nowe ubrania, kiedy widzi, że stare już nie pasują. Arianka dba o rzeczy prać i prasować je potrafi perfekcyjnie. Nauczyciele w szkole szeptają:

Arianka mieszka sama, bez matki, a jej ubrania zawsze czyste i wyprasowane, naprawdę jest wielka dziewczyna wiedzą o niej wszyscy w wiosce i współczują jej.

Sąsiadka, babcia Łukrecja, podaje jej dżem i ogórki, a Arianka pomaga jej w sklepie i drobnych sprawach. Po zakończeniu dziewiątej klasy Arianka mówi matce:

Mamo, chcę zostać fryzjerką w pobliskim mieście, ale potrzebuję pieniędzy na dojazd. Będę jeździć codziennie autobusem tam i z powrotem.

Halina przystaje, rozumiejąc, że szybka kwalifikacja córki odciąży ją finansowo. Szymon narzeka, że wydaje na nią ich pieniądze. Szkoła miejska oddalona jest dwanaście kilometrów, więc Arianka codziennie jedzie na kurs, z wyjątkiem weekendów.

Pewnego dnia lokalny chłopak, Eugeniusz, zauważa Ariankę. Studiuje na technikum, przyjeżdża do wioski tylko na weekendy i święta. Jest wysoki, przystojny, starszy od niej, od dawna jej się podoba, ale Arianka jest skromna i ubiera się prosto, więc nie liczy na uwagę.

W klubie Eugeniusz zaprasza ją do tańca, odprowadza pod dom i wkrótce zostaje u niej na nocleg. Arianka ma osiemnaście lat, ich związek nie napotyka przeszkód, dopóki nie dowiaduje się, że będzie matką.

Eugeniuszu, co będziemy robić? pyta.

Porozmawiam z rodzicami, pobierzemy się, wkrótce skończysz osiemnaście odpowiada, uspokajając ją.

Nie chcemy o tym nic wiedzieć wtrąca surowo matka Eugeniusza, ojciec wspiera ją trzeba sprawdzić, czy to naprawdę moje dziecko, a może ktoś inny był w łóżku, kiedy byłeś w technikum.

Rodzice nalegają, Eugeniusz odwraca się od Arianki. Przez kilka miesięcy nie przyjeżdża do wioski, a gdy przybija, omija jej dom bez spojrzenia.

Latem Arianka rodzi syna, położna Zofia przyjmuje poród, a potem razem z dzieckiem przewożą ich karetką do szpitala. Ilya przychodzi na świat silnym, spokojnym chłopcem. Nikt nie pomaga Ariance w opiece, wszystko spada na nią samą. Eugeniusz nawet nie patrzy w jej stronę, a jego matka rozpuszcza po wiosce bezpodstawne plotki.

Arianka chodzi wszędzie z wózkiem, do sklepu, do ogrodu, a jej matka nie uznaje wnuka. Kobiety w wiosce różnie na nią patrzą jedne szyderczo, inne współczują.

Gdy Arianka podchodzi do sklepu z wózkiem, podchodzi do niej plotkarska Weronika:

Arianko, nie wiesz, że Eugeniusz się żeni? Ślub już za tydzień. Ja bym w twoim miejscu wzięła dziecko i podarowała je jako prezent na wesele.

To nie podoba się Ariance, wyjmuje dziecko z wózka i wchodzi do sklepu.

Weroniko, uspokój się słyszy głos Anny, która podchodzi i przytula Ariankę. Nie słuchaj nikogo, Arianko. Ja też w twoim wieku urodziłam Aleksandra, jego ojciec nas zostawił. Zobacz, jaki piękny jest teraz. Twój Ilya też urośnie, wszystko będzie dobrze.

Dziękuję, ciociu Anno, dziękuję.

Tego dnia Eugeniusz bierze ślub w Łodzi, żeni się z dziewczyną ze studiów, planuje mieszkać z nią. Arianka nie wie o tym weselu.

Czas mija, Ilya rośnie, sąsiaduje z babcią Łukrecją, a Arianka pracuje na poczcie. W weekendy przychodzą do niej kobiety z wioski na strzyżenie. W wiosce nie ma salonu, więc Arianka strzyże w domu, a latem nawet na podwórku, pobierając niewielkie opłaty, ale choćby trochę zarabia.

Z czasem Arianka staje się piękną kobietą. Zakochuje się w młodszym bracie Eugeniusza, Iwanie, który nie potrafi przestać jej śledzić i spotyka ją publicznie przy pracy. Iwan pracuje w lokalnych warsztatach, naprawia maszyny rolnicze, a plotki rozprzestrzeniają się po wiosce. Weronika szeptała:

Wieczorem Iwan przychodzi do Arianki, a rano znika. Ta naiwna dziewczyna myśli, że nikt nie patrzy Ja wszystko widzę.

Arianka słyszy te pogłoski, ale ignoruje je, mówiąc o tym Iwanowi.

Wiesz, wszyscy w wiosce o nas mówią mówi Iwan.

No i co? Nie chowamy się, jesteśmy dorośli odpowiada Arianka.

Iwan jest wesoły, przyjazny, dobrze traktuje Ilyę, kupuje mu zabawki. Wszystko wydaje się w porządku, dopóki Arianka nie odkrywa, że znowu jest w ciąży. Przypomina sobie, jak powiedzieć o tym Iwanowi, martwi się, jak to przyjmie, a sen jej nie przychodzi.

W końcu mówi:

Iwanie, jestem w ciąży, będzie kolejny dziecko.

Iwan od razu się cieszy.

Świetnie, chodźmy do moich rodziców i wszystko ustalimy.

Nie chcę iść do twoich rodziców kręci głową Arianka wiesz, że nie pozwolili nam wziąć ślubu z twoim bratem. Zrób, co musisz sam.

Po pracy Iwan chce powiedzieć o tym rodzicom, planując małżeństwo z Arianką. Matka Iwana krzyczy:

Co ty wyprawiasz! Wiedziałam, że cię ostrzegałam, może to nie moje dziecko. Dopiero jak umrę, to się ożenisz. Ta Arianka… Z jednym bratem nie wyszło, z drugim już nie wiemy. Nie zdarzy się.

Ojciec Iwana stoi po stronie żony.

Jeśli poślubisz tę… mówi niecenzuralnie wyjdź z domu. Nigdy cię nie zaakceptujemy

Iwan kocha rodziców i nie może ich sprzeciwić się. Jeśli mówią, że nie ma się żenić z Arianką, tak będzie. Arianka czeka na niego do późnej nocy, ale Iwan nie przychodzi. Dwa dni później słyszy, że wyjechał do brata w Warszawie i tam zostanie.

Arianka płacze, rozmawia z Łukrecją.

Co mam zrobić, babciu? Nie mogę pozbyć się dziecka, dlaczego zakochałam się w innym bracie, wiedząc, że rodzice będą przeciw?

Nic, Arianko, nic głaszcze cię Łukrecja. Pomogę ci, mam siedemdziesiąt osiem lat, jeszcze żyję. Obok ciebie i twoich dzieci czuję się lepiej, wiem, że jestem potrzebna. Samotna jestem

Macierzyństwo ratuje ją. Arianka rodzi kolejnego syna, Nikodem. Łukrecja pomaga jej od rana do wieczora, a Arianka nie zostawia nic w zależności. Tak żyją razem, Arianka, dwaj chłopcy i staruszek Łukrecja.

Macierzyństwo staje się dla Arianki sensem. Całkowicie pochłania ją miłość do synów, choć nocne koszmary, łzy i niepokoje nie opuszczają jej.

Babciu, po co mi to wszystko? pyta czasem Łukrecję, dlaczego miłość przynosi tylko rozczarowanie.

Dlaczego rozczarowanie? To szczęście, że masz dwóch synów, będą cią podporą i dumą. Dzieci to skarb i radość odpowiada babcia.

Czas mija, dzieci rosną. Pewnego dnia do wioski przyjeżdża Andrzej w delegacji, naprawiając maszyny na farmie. Zauważa Ariankę, podchodzi i mówi:

Nie przychodzę po towarzystwo… Chcę cię poślubić, oddać serce i rękę.

Andrzeju, nie mogę, mam dwóch synów, żyję dla nich.

Kocham dzieci, ale nie mam własnych… Może dlatego nie mam rodziny. Obiecuję kochać twoich chłopców tak, jak ciebie. Uwierz mi, proszę.

Arianka wierzy i wyjeżdża z Andrzejem do miasta. Z czasem pomaga otworzyć jej własny salon fryzjerski, potem nawet większy gabinet piękności. Życie rodzinne układa się, Andrzej przyjmuje Ilyę i Nikodema jak własnych, a najmłodszy nazywa go tatą.

Arianka kwitnie, staje się piękną kobietą, ma pieniądze, samochód. Teraz planują ślub starszego syna, Ilyi. Przynosi nową dziewczynę, Arianka cieszy się i lubi synową.

Szczęścia wam, kochani mówi Arianka młodemu małżeństwu oby wam dobrze było.

Od czasu do czasu przyjeżdżają do wioski z Andrzejem, odwiedzają grób Łukrecji. Matka Arianki wciąż z nią nie rozmawia, wymazuje ją ze swojego życia.