Pokonani przez wolność: historia pewnej fiolki

Pokonani wolnością: historia jednego flakonika

Z Oskarem znamy się od lat, ale prawdziwa przyjaźń narodziła się dopiero kilka lat temu. Oboje przeżywaliśmy wtedy trudne rozwody — każdy swój drugi. Nie upadliśmy na dno, wręcz przeciwnie: sport, rowery, poranne biegi. Mężczyzn nie łączy alkohol — łączy ich wolność. I strach przed jej utratą.

Oskar wyszedł z małżeństwa poturbowany, jakby nie sąd, a walec po nim przejechał. Jego była urządziła prawdziwą wojnę o majątek, emocje i każdy sztućcowy komplet. U mnie poszło łagodniej, ale też bez oklasków. Uwolniliśmy się mniej więcej w tym samym czasie, jakby zrzuciliśmy z pleców worki z cementem.

Dobrze pamiętam ten wieczór, gdy jechaliśmy alejkami parku Łazienkowskiego na rowerach, a on nagle puścił kierownicę, rozłożył ręce i krzyknął na cały głos:

— Wol-no-o-o-ść!

Podwórkowe psy szczekały, babcie żegnały się znakiem krzyża, a my śmialiśmy się jak dwaj uciekinierzy z zakładu psychiatrycznego. Ale to było szczęście. Czyste, głośne, szczere.

Rok żyliśmy jak na wolnej stopie: bez zobowiązań, bez marudzenia, bez codziennych utarczek. Chudliśmy, młodnieliśmy, wstawaliśmy ze wschodem słońca. Życie rodzinne, jak się okazało, nie tylko postarza duszę — ale i zaokrągla ciało. Wolność leczy.

Pewnego wieczoru wpadłem do Oskara — kupił nowy rower, chciał pochwalić. Majstrowaliśmy w przedpokoju, łańcuch był w smarze, więc poszedłem umyć ręce w łazience. I tam — ona. Małe różowe pudełeczko na półce. Kosmetyki. Damskie.

— Oskar! — zawołałem podejrzliwie. — Co to za czary-mary?!
— A! To Justynki — odparł, jakby nigdy nic.

— Jakiej Justynki?

— No, nie mówiłem? Poznałem dziewczynę… Justyna, prawniczka, dużo pracuje. Czasem zostaje na noc. No i zostawiła. Żeby nie nosić tam i z powrotem.

Zaciąłem usta:

— No to się zaczęło…

— Co się zaczęło?

— Inwazja. To pierwszy objaw. Jak w „Obcych”: najpierw kropla, potem śluz, a na końcu — potwór rozrywający ci klatkę piersiową.

Oskar się śmiał. Ja — nie. Bo wiedziałem: kobiety nie szturmują, one otulają. Nie trzeba krzyczeć i łamać — wpełzają do życia mężczyzny jak dym pod drzwi. Najpierw pudełeczko. Potem szczotka. Potem kapcie. Potem ona.

Tydzień później zaprosił mnie, żeby poznać Justynę. Piękna, spokojna, w eleganckich kolczykach i drogim kaszmirowym swetrze. Poczęstowała nas makaronem i pizzą z ananasem. Gdy myłem ręce, zobaczyłem w łazience już dwie szczoteczki — i jeszcze jeden flakonik. Tylko prychnąłem: „Wirus się rozprzestrzenia.”

A potem nadszedł wieczór, kiedy Oskar nie pojechał ze mną na przejażdżkę.
— Dzisiaj nie dam rady — powiedział.
Pojechałem sam, zły, zdeterminowany, chciałem wyrwać go z tej pułapki.

Otworzył mi w szlafroku. Szlafrok! U faceta, który jeszcze miesiąc temu chodził w szortach i trampkach na bosaka!
— Leszek, mogłeś chociaż zadzwonić…

Z sypialni dobiegło:

— Oskar, kto tam?

— To… Leszek. Pożyczył pompkę…

Poszedłem umyć ręce. I zrozumiałem: łazienka już nie była jego. Piana do golenia i pasta zepchnięte w kąt. A wokół — różowy świat w pudełeczkach. I kolczyki na półce. Zwycięstwo było całkowite.

Potem przyjechałem pomóc z meblami. Montaż, śrubki, półki, szafa. Justyna wydawała rozkazy:
— To — na balkon. To — do wyrzucenia. I to też zabierzcie.
Oskar próbował się sprzeczać. Bezskutecznie. W pewnym momencie odwróciła się do mnie i powiedziała:
— A tobie nie przydałby się rower? U nas tylko miejsce zajmuje.

Oto jak to działa. Wolność nie poddaje się z krzykiem. Umiera cicho — pod szelest sukienki i zapach balsamu. Kobieta przychodzi — i odzyskuje centymetr po centymetrze: półeczkę, haczyk, parapet, szafę. Potem — duszę.

Minął rok. Z Oskarem pisaliśmy się sporadycznie. Rower pokrył się kurzem. Odpowiadał coraz rzadziej. Jeździłem sam. Smutno. Ale wolny.

A potem i do mnie przyszła Ona. I po miesiącu — nieśmiałe pytanie:
— Mogę zostawić u ciebie krem?

I nie powiedziałem „nie”. Uśmiechnąłem się. Jak głupiec. Bo już byłem zakochany.

Teraz wszystko jasne. Pudełeczko już stoi. Schemat wroga identyczny.

Jestem stracony. To koniec.
Żegnaj, wolności.