Pokonani przez wolność: historia pewnej buteleczki

Pokonani wolnością: historia jednego flakonika

Z Olkiem znamy się od lat, ale prawdziwa przyjaźń zaczęła się dopiero parę lat temu. Obaj przechodziliśmy wtedy trudne rozwody – każdy swój drugi. Nie upijaliśmy się, wręcz przeciwnie: sport, rowery, poranne biegi. Mężczyzn nie łączy alkohol – łączy ich wolność. I strach przed jej ponowną utratą.

Olek wyszedł z małżeństwa wykończony, jakby nie sąd, a walec drogowy przejechał się po nim osobiście. Jego była urządziła prawdziwą bitwę o majątek, emocje i każdą łyżkę sztućców. U mnie poszło łagodniej, ale też bez owacji. Wyzwoliliśmy się mniej więcej w tym samym czasie, jakbyśmy zrzucili z pleców betonowe worki.

Dobrze pamiętam ten wieczór, gdy jechaliśmy alejkami parku Łazienkowskiego na rowerach, a on nagle puścił kierownicę, rozłożył ręce i krzyknął na cały park:

— Wol-no-o-ość!

Podwórkowe psy szczekały, babcie się żegnały, a my śmialiśmy się jak dwóch uciekinierów z zakładu psychiatrycznego. Ale było to szczęście. Czyste, głośne, szczere.

Rok żyliśmy jak na wolnej stopie: bez zobowiązań, bez marudzenia, bez domowej rutyny. Chudliśmy, młodnieliśmy, wstawaliśmy ze wschodem słońca. Okazało się, że życie rodzinne nie tylko postarza duszę – ale i tuczy ciało. A wolność leczy.

Pewnego wieczoru wpadłem do Olka – kupił nowy rower, chciał pochwalić. Majstrowaliśmy w przedpokoju, łańcuch był w smarze, więc poszedłem się umyć do łazienki. I tam – ona. Małe, różowe pudełeczko na półce. Kosmetyk. Damski.

— Olku-u-u! — zawołałem podejrzliwie. — Co to za czary-mary?
— A! To Lodzi — odparł, jakby to było najnormalniejsze na świecie.

— Jaką jeszcze Lodzię?

— No, nie mówiłem? W sumie, poznałem dziewczynę… Weronika, prawniczka, dużo pracuje. Czasem zostaje na noc. No i zostawiła flakonik. Żeby nie wozić tam i z powrotem.

Zaciąłem usta:

— Zaczęło się…

— Co się zaczęło?

— Inwazja. To pierwszy objaw. Jak w „Obcym”: najpierw kropla, potem śluz, a potem – potwór rozrywający ci klatkę piersiową.

Olek się śmiał. Ja – nie. Bo wiedziałem: kobiety nie szturmują, one otulają. Nie muszą krzyczeć i łamać – wkradają się do życia mężczyzny, jak dym pod drzwi. Najpierw flakonik. Potem szczotka. Potem kapcie. Potem – ona.

Po tygodniu zaprosił mnie, żebyśmy się poznali. Lodzia – piękna, spokojna, w eleganckich kolczykach i drogim kaszmirowym swetrze. Poczęstowała nas makaronem i pizzą z ananasem. Gdy myłem ręce, zobaczyłem w łazience już dwie szczoteczki – i kolejny kosmetyk. Tylko prychnąłem: „Wirus się rozprzestrzenia”.

A potem przyszedł wieczór, gdy Olek nie pojechał ze mną na przejażdżkę.
— Dziś nie dam rady — powiedział.
Przyjechałem sam, wściekły, zdeterminowany, chciałem wyrwać go z tej pułapki.

Otworzył mi w szlafroku. Szlafrok! U faceta, który jeszcze miesiąc temu chodził w szortach i adidasach na gołą stopę!
— Leszku, no chociaż zadzwoniłbyś…

Z sypialni dobiegło:

— Olek, kto tam?

— To… Leszek. Pompkę pożyczył…

Poszedłem się umyć. I zrozumiałem: łazienka już nie jego. Pianka do golenia i pasta zepchnięte w kąt. A wokół – różowy świat w słoiczkach. I kolczyki na półce. Zwycięstwo było totalne.

Później przyjechałem pomóc z meblami. Składanie, śrubki, półki, szafa. Lodzia chodziła z głosem dowódcy:
— To na balkon. To do wyrzucenia. I to też zabierzcie.
Olek próbował protestować. Bezskutecznie. W pewnym momencie odwróciła się do mnie i zapytała:
— A tobie rower by się nie przydał? U nas tylko miejsce zajmuje.

I tak to się kończy. Wolność nie poddaje się z krzykiem. Umiera po cichu – pod szelest sukienki i zapach balsamu. Kobieta przychodzi – i odbiera centymetr po centymetrze: półeczkę, wieszak, parapet, szafę. Potem – duszę.

Minął rok. Z Olkiem pisaliśmy się sporadycznie. Rower pokrył się kurzem. Odpowiadał coraz rzadziej. Jeździłem sam. Smutno. Ale wolno.

A potem i do mnie przyszła Ona. I po miesiącu – nieśmiałe pytanie:
— Mogę u ciebie zostawić krem?

I nie powiedziałem „nie”. Uśmiechnąłem się. Jak idiota. Bo już się zakochałem.

Teraz już wiem. Flakonik stoi na półce. Forma wrogiej inwazji identyczna.

Jestem stracony. Koniec.
Żegnaj, wolności.