Pokój zajął bratankowiec

Pokój zajęty przez siostrzeńca

Marzanna Stefanowicz stała przy kuchennym oknie, patrząc, jak na podwórko wjeżdża wykończony maluch. Z samochodu wysiadł powoli wysoki chłopak w pogniecionej koszulce i dżinsach, wyciągnął z bagażnika dwa duże plecaki i sportową torbę.

— No i przyjechał — mruknęła pod nosem, otarła ręce o ścierkę i poszła powitać siostrzeńca.

Kazik wyrósł. Ostatni raz widziała go, gdy miał czternaście lat, chuderlawy nastolatek z odstającymi uszami. A teraz przed drzwiami stał dorosły mężczyzna, choć lekko zakłopotany.

— Ciotka Marzanna? — zapytał niepewnie, gdy otworzyła drzwi.

— No jasne, że ja! Wchodź, wchodź, Kazik! Boże, jakiś ty duży! — przytuliła siostrzeńca, wyczuwając zapach podróży i taniej wody toaletowej. — Przejdź do pokoju, rozgość się. Zmęczony pewnie?

— Nie, spoko. Dzięki, że się zgodziłaś mnie przyjąć. Naprawdę nie na długo, tylko aż znajdę robotę i wynajmę pokój — Kazik przestępował z nogi na nogę, rozglądając się po przedpokoju.

Marzanna Stefanowicz skinęła głową, choć w duszy już zaczęły się wkradać wątpliwości. Mówić jedno, a robić drugie. Tak samo jej siostra, Kazika matka, zawsze obiekiwała złote góry, a potem znikała na miesiące.

— Chodź tu — wskazała w stronę pokoju, który jeszcze wczoraj był jej gabinetem. Biurko, półki z książkami, ulubiony fotel przy oknie — wszystko musiała przenieść do sypialni, żeby zrobić miejsce dla siostrzeńca.

Kazik zatrzymał się w progu.

— Słuchaj, a może lepiej na kanapie w salonie się rozłożę? Nie chcę cię obciążać.

— Co ty! Młodemu człowiekowi trzeba prywatności — odpowiedziała Marzanna Stefanowicz, choć w środku wszystko się w niej skurczyło. Dwadzieścia lat urządzała ten pokój, każda rzecz miała swoje miejsce, swoją historię.

Kazik postawił plecaki na podłodze, rozglądając się po wnętrzu.

— A gdzie teraz będziesz pracować? Widziałem, tu stało biurko.

— Przeniosłam do sypialni. Nic się nie stało — starała się mówić wesoło, ale głos lekko zadrżał.

Siostrzeniec chyba tego nie zauważył, już rozsuwał zamek w jednym z plecaków.

— Mogę się trochę rozpakować? Wszystko pogniecione po drodze.

— Oczywiście! Ja tymczasem zrobię kolację. Co lubisz?

— Wszystko jem, nie jestem wybredny — Kazik uśmiechnął się, i w tym uśmiechu Marzanna Stefanowicz rozpoznała rysy zmarłego brata. — Tylko, ciotka Marzanno, nie gotuj za dużo. Dzisiaj padnę, a jutro od rana zacznę szukać pracy.

Skinęła głową i poszła do kuchni, a za plecami już słychać było odgłosy przestawiania. Kazik wyraźnie nie zamierzał zadowolić się pozostawionym przez nią układem mebli.

Robiąc kotlety, Marzanna Stefanowicz przypomniała sobie dzisiejszą rozmowę z sąsiadką Niną Władysławiak.

— A ty jesteś pewna, że dobrze robisz? — pytała ta, zerując w stronę jej mieszkania. — Młodzież teraz taka… Dzisiaj siostrzeniec, jutro kolegów przyprowadzi, pojutrze jakąś dziewczynę. A za miesiąc i wesele w twoim mieszkaniu zechce urządzić.

— No co ty wygadujesz, Nina! — odganiała wtedy Marzanna Stefanowicz. — Toż to rodzina. Syn brata.

— Rodzina, rodzina — burknęła sąsiadka. — A gdzie ta rodzina była, gdy tobie źle było? Gdy w szpitalu leżałaś po operacji?

Wtedy te słowa wydały się Marzannie Stefanowicz niesprawiedliwe. Ale teraz, słuchając, jak siostrzeniec coś przestawia w jej dawnym gabinecie, mimowolnie się zamyśliła.

— Ciotka Marzanno! — krzyknął Kazik z pokoju. — A mogę telewizor do siebie przenieść? Tam będzie wygodniej stał.

Zamarła z chochlą w ręce. Telewizor stał w salonie już od piętnastu lat, przyzwyczaiła się oglądać wiadomości, siedząc w ulubionym fotelu.

— Kazik, a jak ja będę oglądać? — zapytała ostrożnie.

— No to w sypialni sobie obejrzysz. Albo do mnie przyjdź, razem pooglądamy — odparł beztrosko siostrzeniec.

Marzanna Stefanowicz przygryzła wargę. Wchodzić do własnego pokoju za pozwoleniem? Oglądać telewizor w sypialni, leżąc na łóżku jak chora?

— Wiesz co, Kazik, zostawmy telewizor na razie tam, gdzie jest. Później się zobaczy — powiedziała najłagodniej, jak potrafiła.

Z pokoju dobiegło niezadowolone westchnienie, ale siostrzeniec już do tematu nie wracał.

Przy kolacji Kazik opowiadał o swoich planach. Zamierzał pracować w budowlance, miał doświadczenie, złote ręce, jak sam mówił. Pensja obiecywała się niezła, za miesiąc-dwa na pewno będzie mógł wynająć coś swojego.

— A co ze szkołą? — zapytała Marzanna Stefanowicz. — Mama mówiła, że chodziłeś do technikum.

Kazik skrzywił się.

— Rzuciłem. Nuda tam była, sama teoria. A ja wolę coś robić, pracować rękami.

— Szkoda. Wykształcenie zawsze się przyda.

— No widzisz, ty jesteś księgową, papierki masz, a ile zarabiasz? — chłopak wzruszył ramionami. — A ja na budowie w tydzień tyle wezmę, ile ty w miesiąc.

Marzanna Stefanowicz milczała. Mówić o tym, że pracuje nie tylko dla pieniędzy, że lubi swój zawód, było bezcelowe. Młodzi myślą inaczej.

Po kolacji Kazik od razu poszedł do siebie, tłumacząc się zmęczeniem. Marzanna Stefanowicz sprzątnęła ze stołu, pozmywała i usiadła w salonie z książką. Ale czytać nie mogła — za ścianą grała muzyka. Nie głośno, ale słychać.

Kilka razy zbierała się zapukać, poprosić o ściszenie, ale rezygnowała. Pierwszy dzień, chłopak zmęczony, oswaja się z nowym miejscem.

Rano obudziły ją odgłosy prysznica. Na zegarze była wpół do siódmej. Zwykle wstawała o wpół do ósmej, bez pośpiechu jadła śniadanie, szykowała się do pracy. A teraz siostrzeniec zarządzał łazienką, gdy ona sama musiała się zbierać.

Zapukała w drzwi i zawołała:

Przez oszronione okno Marzanna patrzyła, jak Kazik i jego dziewczyna wsiadają do malucha, odjeżdżając w miejską zawieję, pozostawiając za sobą ciszę jej mieszkania – tę cenną, wywalczoną ciszę, która teraz wreszcie znów była tylko jej.