Pojednanie: Klucz do Harmonii w Polskim Społeczeństwie

Nie wracaj już do nas, tato. Bo kiedy odchodzisz, mama zaczyna płakać i nie przestaje aż do rana. Ja zasypiam, budzę się, znów zasypiam, a ona wciąż szlocha. Pytam ją: Mamo, po co płaczesz? Czy to przeze mnie? a ona odpowiada, że nie płacze, tylko tylko kichnie, bo ma katar. Ja już wiem, że taki katar nie przynosi łez.

Siedzę przy małej filiżance już wystudzonej kawy w kawiarni przy Rynku Starego Miasta w Warszawie, a obok mnie przy stole stoi moja pięcioletnia córka Bogna. Trzepocze łyżeczką w filiżance, ale nie dotyka swojego deseru w szklance leży prawdziwe dzieło sztuki: kolorowe kulki, przykryte zielonym listkiem i wisienką, całość oblana czekoladą. Każde dziecko w moim wieku by nie mogło się oprzeć, ale Bogna już od zeszłego piątku postanowiła ze mną poważnie porozmawiać.

Ciszę przerywa moje milczenie. W końcu mówię:
Co teraz z nami będzie, dziewczynko? Czy mamy się całkiem rozstać? Jak będę żył bez ciebie?
Bogna marszczy nosek, taki słodki, jak u mamy lekko zaokrąglony, i po chwili odpowiada:
Nie, tato. Nie damy sobie rady osobno. Zróbmy tak: zadzwoń do mamy i powiedz, że w każdy piątek po przedszkolu będziesz mnie odbierał. Jeśli będziesz chciał kawy albo lodów, możemy usiąść razem w tej samej kawiarni. Będę ci opowiadać, jak żyjemy z mamą.
Po krótkiej chwili dodaje:
A jeśli zechcesz zobaczyć mamę, będę co tydzień robił jej zdjęcie telefonem i przesyłał ci je. Co ty na to?

Patrzę na moją mądrą córeczkę, lekko się uśmiecham i kiwam głową:
Dobrze, tak będziemy żyć, dziewczynko.
Bogna odetchnęła z ulgą i zabrała się do swojego deseru. Jednak nie skończyła jeszcze rozmowy. Gdy przy kolorowych kulkach pojawiły się wąsy z cukierków, oblizała je językiem i znów przybrała poważny wyraz twarzy, jakby już była dorosłą kobietą, której trzeba troszczyć się o mężczyznę. Ten mężczyzna, choć już starszy, miał w zeszłym tygodniu urodziny miał 28 lat. Bogna w przedszkolu narysowała mu kartkę, starannie pokolorowując wielką cyfrę 28.

Z poważnym wyrazem oczu powiedziała:
Myślę, że powinieneś się ożenić
I dodała życzliwie:
W końcu nie jesteś jeszcze taki stary
Uśmiechnąłem się, doceniając jej gest dobrej woli i odparłem:
Powiesz też nie taki
Bogna z entuzjazmem kontynuowała:
Nie taki, nie taki! Spójrz, wujek Wojciech, który już dwa razy był u mamy, jest już trochę łysy. Oto

Wskazała na własny czoło, wygładzając miękkie loki dłonią. Potem, gdy spojrzałem jej prosto w oczy, jakby przypadkiem wydała mamę tajemnicę, przycisnęła dłonie do ust i szeroko otworzyła oczy, jakby wyrażając przerażenie i zakłopotanie.
Wujek Wojciech? Co to za wujek tak często w was przychodzi? Czy to szef mamy? podniósł głos, niemal zagłuszając rozmowę w całej kawiarni.
Tato, nie wiem zbladła Bogna. Może to szef. Przynosi mi cukierki, tort i zawahała się, czy opowiadać ci, mama, taką drobną rzecz, zwłaszcza że ty
Patrzyłem, jak splecione palce leżą na stole, i zrozumiałem, że w tej chwili podejmuję bardzo ważną decyzję życiową. Nie spieszyłem się, bo wiem, że mężczyźni często potrzebują zachęty, a zachęcać powinno się kobietę, zwłaszcza taką, jaką jest moja córka.

Milczałem długo, aż w końcu wziąłem głęboki oddech, rozluźniłem ręce i rzekłem Gdyby Bogna była starsza, mogłaby odczytać mój ton jakby z tragedii Otella, ale ona jeszcze nie znała ani Otella, ani Desdemon. Po prostu zbierała życiowe doświadczenia, obserwując ludzi i ich małe radości i smutki.

Powiedziałem:
Chodźmy, dziewczynko. Jest już późno, odprowadzę cię do domu i przy okazji porozmawiam z mamą.
O Bogny nie interesowało, o czym dokładnie będę rozmawiał, ale wiedziała, że to ważne, i szybko dokończyła lody. Potem, zdając sobie sprawę, że to, co zamierzałem zrobić, jest ważniejsze niż najpyszniejsze lody, rzuciła łyżeczką na stół, podskoczyła z krzesła, przetarła brudem usta grzbietem dłoni, podrapała nos i, patrząc prosto na mnie, rzekła:
Jestem gotowa. Idziemy

Nie szliśmy do domu, prawie pobiegliśmy. Chociaż to ja biegłem, trzymałem Bognę za rękę, a ona machała nią jak chorągwią, którą podniósłby książę Andrzej w bitwie pod Grunwaldem.

Gdy wpadliśmy do klatki schodowej, drzwi windy zamknęły się powoli, wyjeżdżając w górę z jakimś sąsiadem. Spojrzałem na Bognę z lekkim zakłopotaniem. Ona, patrząc od dołu do góry, odważnie zapytała:
No i co? Kogo czekamy? Mamy dopiero siódmy piętro.
Podniosłem ją na ramiona i ruszyłem w górę po schodach.

Gdy w końcu nasza mama otworzyła drzwi, od razu powiedziałem:
Nie możesz tak postępować! Kim jest ten Wojciech? Kocham cię, a my mamy Bognę
Nie puszczając córki z ramion, objąłem ją i mamę. Bogna przytuliła ich obojga za szyję, zamknęła oczy, bo dorośli się całowali.