Pojednanie: Droga do Zjednoczenia w Polskim Świecie

Pamiętam, że kiedy byłam małą dziewczynką, nie pozwalałem ojcu już przychodzić do domu. Tato, nie wracaj już, błagałam, bo za każdym razem, kiedy odchodził, mama zaczynała płakać i płakała aż do świtu. Budziłam się, zasypiałam znów, a ona wciąż szlochała. Pytałam: Mamo, dlaczego płaczesz? Czy to z powodu taty? a ona tylko pstrykała nosem, tłumacząc, że to przeziębienie. Wiedziałam już wtedy, że przeziębienie nie przynosi łez w głosie.

Tomasz, mój ojciec, siedział pewnego popołudnia przy mnie w kawiarni przy Starym Mieście, mieszając małą łyżeczką już ostudzoną kawę w miniaturowym białym filiżance. Ja nie dotknęłam swojego lodowego deseru, choć przed moim nosem w szklance leżało prawdziwe dzieło sztuki: kolorowe kulki, przykryte zielonym listkiem i wisienką, całość polewana czekoladą. Każda szóstolatka byłaby zachwycona, ale ja, Bogna, już od zeszłego piątku podjęłam decyzję, by poważnie porozmawiać z tatą.

Ojciec milczał długo, po czym w końcu odezwał się:
Co więc mamy robić, córko? Czy już nigdy się nie zobaczymy? Jak mam żyć bez ciebie?
Bogna zmarszczyła nos, taki słodki, jak u mamy, lekko przypominający małą bulwę ziemniaka, pomyślała chwilę i odparła:
Nie, tato. Nie damy sobie rady rozstania. Zróbmy tak: zadzwoń do mamy i powiedz, że w każdy piątek będziesz mnie odbierał z przedszkola. Będziemy spacerować, a jeśli zechcesz kawy albo lodów, usiądziemy w tej samej kawiarni. Opowiem ci wszystko o naszym życiu z mamą.
Po chwili dodała:
A jeśli będziesz chciał zobaczyć mamę, będę jej co tydzień nagrywać filmik na telefon i wysyłać ci zdjęcia. Co ty na to?

Ojciec popatrzył na mnie z lekkim uśmiechem, skinął głową i rzekł:
Dobrze, tak będziemy żyć, córko
Czułam ulgę i od razu sięgnęłam po loda. Lecz rozmowa nie była jeszcze skończona, musiałam jeszcze dodać najważniejsze. Gdy pod nosem pojawiły się barwne wąsy, które również wymalowałam językiem, stałam się poważna, prawie dorosła, gotowa dbać o swojego mężczyznę, choćby był już starszy. W zeszłym tygodniu tata obchodził urodziny dwudziestego ósmego. Narysowałam mu w przedszkolu kartkę, starannie pokolorowałam wielką cyfrę 28. Spojrzałam z powagą i rzekłam:
Myślę, że powinieneś się ożenić
I dodałam z wielką życzliwością:
W końcu nie jesteś jeszcze tak stary
Tata przyjął mój gest dobrej woli i westchnął:
Powiesz też nie tak stare
Z entuzjazmem kontynuowałam:
Nie tak stare! Spójrz, wujek Szymon, który już dwukrotnie odwiedził mamę, jest już trochę łysiejący. Oto
Wskazałam na własny łeb, wygładzając miękkie loki dłonią. Potem udawałam, że zrozumiałam, gdy tata spojrzał na mnie ostrym wzrokiem, jakby wyciąłmił mamę tajemnicę. Przycisnęłam dłonie do ust i szeroko otworzyłam oczy, co miało oznaczać przerażenie i zamieszanie.
Wujek Szymon? Co to za wujek, który tak często wchodzi do was? Czy to szef mamy? podniósł głos, prawie krzycząc w całej kawiarni.
Nie wiem, tato drżałam od takiej reakcji. Może to szef. Przynosi mi cukierki, torty i zawahałam się, czy mam podzielić się taką prywatną informacją z ojcem, zwłaszcza takim nieprzewidywalnym, co przyniósł mamie kwiaty.

Ojciec, spleciony palcami na stole, długo na nie patrzył. Zrozumiał, że w tej chwili, właśnie teraz, podejmuje bardzo ważną decyzję w swoim życiu. Dlatego nie spieszyłem się z wyciąganiem wniosków, bo wiedziałem, że wszyscy mężczyźni bywają nieśmiali i potrzebują zachęty, a zachęcać powinna kobieta najdroższa w jego życiu.

Cicho milczał, aż w końcu wziął głęboki oddech, rozluźnił pięść i rzekł Gdyby Bogna była nieco starsza, zrozumiałaby ton, którym Othello zwracał się do Desdemony. Lecz ona jeszcze nie znała Othella ani Desdemony, ani wielkich kochanków. Po prostu zbierała życiowe doświadczenia, obserwując ludzi, ich radości i małe cierpienia.

W końcu ojciec powiedział:
Chodźmy, córko. Jest już późno, odprowadzę cię do domu i przy okazji porozmawiam z mamą.
Nie pytałam, o czym ma rozmawiać, ale wyczułam, że to ważne. Zjadłam resztę lodów, a kiedy zrozumiałam, że to, co tata postanowił, jest ważniejsze od najpyszniejszego deseru, niemal lekko rzuciłam łyżeczką na stół, zsunęłam się z krzesła, przetarłam zanieczyszczone usta grzbietem dłoni, pstryknęłam nosem i spojrzała prosto w ojca, mówiąc:
Jestem gotowa. Idźmy

Nie szliśmy do domu, prawie pobiegliśmy. Tata biegł przede mną, trzymając mnie mocno za rękę, jakbyśmy byli chorągwią w ręku księcia Jana Sobieskiego, prowadzącego swoich żołnierzy pod Wiedniem.
Gdy wbiegliśmy na klatkę schodową, drzwi windy powoli się zamknęły, a w górze zniknął sąsiad. Ojciec spojrzał na mnie troskliwie, a ja, patrząc mu prosto w oczy, zapytałam:
Co dalej? Kogo czekamy? Nasze mieszkanie jest już na siódmym piętrze
Tata podniósł mnie na ramiona i ruszył w górę po schodach.
Kiedy wreszcie mama otworzyła drzwi, ojciec natychmiast rzucił się do słów:
Nie możesz tak postępować! Kto to ten Szymon? Kocham cię, a my mamy Bognę
Nie puszczając mnie z ramion, objął mamę, a ja przytuliłam ich oboje, zamykając oczy. Dorośli się całowali, a ja czułam, że w końcu rozumiem, jak trudne i piękne bywają rodzinne losy.