Podróż nad ocean

**Podróż nad Morze**

W wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat Janusz Kowalski został wdowcem. Córka zaraz po pogrzebie matki zaproponowała ojcu, żeby zamieszkał z nią.

— Tato, pojedź z nami. Jak ty tu sam będziesz? To ciężkie. Choć na jakiś czas przyjedź. Ochłoniesz…

— Dziękuję, córeczko, ale nie pojadę. Nie martw się o mnie. Nie jestem niedołężnym starcem, dam sobie radę. Co ja tam u was będę robił? Lepiej ty zostań u mnie dłużej — Janusz spojrzał na córkę z nadzieją.

— Tato, tam Krzyś i Marek są sami. Krzyś ma trudny wiek nastoletni, Marek pracę… Muszę jechać — powiedziała winowajczo Kasia i przytuliła ojca.

— Rozumiem — Janusz poklepał córkę po ręce.

— Tato, jak tylko coś będzie ci potrzebne, od razu dzwoń. Obiecujesz?

— Co mi samemu będzie potrzebne? Ugotuję sobie, pralka pierze, podłogę umyję. Jak Marysia chorowała, wszystkiego się nauczyłem. Ona tylko podpowiadała. Albo u mnie brudno? — W głosie Janusza zabrzmiała uraza.

— Co ty, tato, u ciebie bardzo czysto. Nie gniewaj się, po prostu się o ciebie martwię — Kasia przytuliła się do ramienia ojca.

— Nie zacznę pić z żalu. Za młodu wódką się nie bawiłem, a teraz już za późno zaczynać. Nie martw się, jedź.

Na tym stanęło. Janusz spakował córce jedzenie na drogę. Kasia uniosła ciężką torbę.

— Tato, po co aż tyle? U nas wszystko jest.

— Spróbuj odmówić matce. Bierz, nie zaszkodzi. Pociąg cię zawiezie, a tam Marek cię spotka — burknął bez złości.

Na dworzec dotarli kilka minut przed odjazdem pociągu. Konduktorka sprawdziła bilet i poprosiła o wejście do wagonu, bo za chwilę rusza.

Kasia ostatni raz przytuliła ojca, pocałowała go w szczeciniasty policzek. Nerwowo wzięła torbę z jego ręki, ukrywając łzy. Szybko weszła do wagonu. Gdy konduktorka zamykała drzwi, machała ojcu i uśmiechała się przez łzy.

Janusz długo patrzył, jak pociąg, nabierając prędkości, zamieniał się w punkt, aż wreszcie zniknął z oczu. Serce ściskał ból i tęsknota. No i został sam. Dopóki córka była obok, udawał twardziela, teraz pozwolił sobie na łzy. Wokół słychać było głosy, śmiech, ludzie się spieszyli, a on szedł do przystanku jak przez pustynię, niczego nie widząc.

„Ach, Marysiu, jak ja teraz bez ciebie żyć? Może źle zrobiłem, że nie pojechałem z Kasią?” Doszedłszy do przystanku, postanowił, że pójdzie do domu pieszo, odwlekając moment spotkania z pustym mieszkaniem.

Powoli wlókł się po zakurzonej ulicy, wspominając, jak poznał Marysię…

***

Od szkoły Marek był zakochany w Zosi, delikatnej dziewczynie z rozsypanymi złotymi piegami na twarzy i rudymi włosami. Piegi nie znikały nawet zimą, tylko bladły. Marek nazywał ją pieszczotliwie słoneczkiem.

W klasie maturalnej ojciec Zosi zachorował na gruźlicę płuc. Lekarze doradzili przeprowadzkę z wilgotnej centralnej Polski do cieplejszego klimatu. Rodzice Zosi szybko sprzedali mieszkanie i wyjechali na południe, nad Bałtyk. Tam kupili dom.

Na początku pisali do siebie często. Gdy tylko matka weszła do pokoju, Marek albo patrzył przez okno, albo pisał list. W każdym obiecywał Zosi, że następnego lata na pewno przyjedzie. Matka krzyczała, że zamiast przygotowywać się do egzaminów na studia, zajmuje się głupotami. Marek ledwo ją słyszał, był już myślami tam, z Zosią.

Po pierwszym roku Marek pojechał na obóz pracy, żeby zarobić na podróż, nie prosząc rodziców o pieniądze. Wrócił w połowie sierpnia wychudzony i opalony, i od progu oznajmił, że jedzie nad morze, do Zosi.

Matka przyjęła wiadomość z oburzeniem.

— Nie puszczę cię samego. Napisz najpierw, uprzedź, zapytaj jej rodziców o zgodę. Spadniesz jak śnieg na głowę. Minął rok, wszystko mogło się zmienić.

Telefonów komórkowych jeszcze nie było, a stacjonarne mieli nieliczni, zwłaszcza w domach. Marek musiał znów pisać list, niecierpliwie czekać na odpowiedź, żałując, że nie wpadł na ten pomysł wcześniej i stracił tyle czasu.

Gdy odpowiedź nadeszła, okazało się, że zdobycie biletu na pociąg było praktycznie niemożliwe, nie mówiąc już o powrocie. Wszyscy jakby się zmówili, żeby spędzić resztę lata nad morzem. I tak Marek nie pojechał tamtego lata do Zosi.

Urażony na rodziców i cały świat, napisał jej, że następnego lata zajmie się biletami wcześniej i na pewno przyjedzie, że mają przed sobą całe życie…

Zosia nie odpowiedziała. Marek cierpiał, zrzędził na rodziców, pisał list za listem, ale odpowiedzi nie dostał.

W deszczowy jesienny poranek Marek biegł na przystanek i wpadł na dziewczynę. Zaskoczona upuściła torbę prosto w kałużę. Na zajęcia tego dnia nie dotarł.

On i Marysia siedzieli w kawiarni i rozmawiali. Z nią było łatwo, jakby znał ją od zawsze. Ona też się uczyła, tylko w szkole pielęgniarskiej. Jej torba i podręczniki suszyły się na kaloryferze przy oknie.

— Nic ważnego przez mnie nie przegapisz? — ocknął się Marek.

— Egzamin z anatomii. Wykładowca bardzo surowy, i tak bym nie zdała — odpowiedziała lekko Marysia.

Marka urzekły jej ciemne oczy. Patrzył w nie jak w otchłań bez dna. Przez jakiś czas myślał jeszcze o Zosi, ale była daleko, a nowa miłość — tuż obok.

Matce Marysia od razu się spodobała. Skromna, poważna, i zawód odpowiedni. Bez obaw mogła oddać jedynego syna pod jej opiekę. Ich miłość była spokojna i równa, jak ona. Razem zdobyli dyplomy i od razu się pobrali. Rok później Marysia urodziła córeczkę.

Zosia czasem śniła się Markowi. Budził się niespokojny, rozgrzany, ale zaraz się uspokajał. Obok była Marysia i Kasia. Zosia pewnie też dawno miała swoją rodzinę. Nie było o co żałować. Jak wyszło, tak wyszło.

***

Wróciwszy do domu, Janusz postanowił nie poddawać się smutkowi. Zajął się sprzątaniem: zdjął czarne materiały z luster, wrzucił do pralkiJanusz wrócił nad morze następnego lata, ale Zosi już tam nie znalazł, więc usiadł na kamieniu, wpatrując się w fale, i zrozumiał, że niektóre historie po prostu się kończą, a nowe zaczynają.