Podczas spaceru z psem dwaj mężczyźni zatrzymali się obok nastolatki i zaczęli agresywnie namawiać ją, żeby 'zabrać ją na przejażdżkę’…

Podczas spaceru z psem dwaj mężczyźni zatrzymali się obok nastoletniej dziewczyny i agresywnie zaproponowali, że zabiorą ją na przejażdżkę Nigdy wcześniej Weronika nie widziała swojego psa w takim stanie: w jego oczach płonęła wściekłość, a kły błysnęły groźnie. Zanim zdała sobie sprawę z sytuacji, zwierzę rzuciło się na napastnika, który złapał dziewczynę za rękę i powalił na ziemię, a pies zawisł nad nim jak mroczny cień, warcząc złowieszczo

Gdy Weronika skończyła siedem lat, dostała własny, przestronny pokój. Jednak stanowczo odmawiała spania tam sama. Każdej nocy któryś z rodziców raz mama, raz tata musiał kłaść się obok, by mogła zasnąć. Jeśli obudziła się, a nikogo przy niej nie było, zabierała poduszkę i koc, by przenieść się do sypialni rodziców. Ani prośby, ani wychowawcze rozmowy nie pomagały nic się nie zmieniało, choć dziewczynka rosła.

Aż pewnego dnia rozwiązanie znalazło ją samo w postaci białej, puszystej kuleczki, która najpierw przestrasznie zaskomlała, a zaraz potem zrobiła kałużę. Z bliska okazało się, że to uroczy szczeniak, tak słodki, że Weronika natychmiast krzyknęła: Mamo, możemy go zatrzymać? I zaczęły się targi: dobre oceny, porządek w pokoju, samodzielne wyprowadzanie pieska i spanie we własnym łóżku bez rodziców. Na pierwsze trzy warunki Weronika przystała bez wahania, przy ostatnim się zawahała ale szybko zrozumiała: Teraz już nie będę sama!

Tak do domu trafiła Kropka według dokumentów westie, z charakterem prawdziwej damy. I, ku zaskoczeniu wszystkich, Weronika dotrzymała słowa. Od przyjścia Kropki spała w swoim pokoju, a pies stał się jej wiernym towarzyszem zarówno we śnie, jak i na jawie.

Kropka była pięknością: zadbana, świadoma swojej urody, zachowywała się z klasą. Inne psy ignorowała, ale do dzieci, które chciały ją głaskać, odnosiła się z cierpliwością, wręcz protekcjonalnie jakby przyjmowała hołd. Jeśli jednak inny pies się zbliżył, natychmiast pokazywała kły i głośno warczała.

By zmienić jej zachowanie, mama i Weronika zapisały się na szkolenie. Przez trzy tygodnie pilnie ćwiczyły, ale niewiele to dało Kropka była zbyt niezależna. Trener podsumował: Uważa was za swoją watahę. Nic więcej nie potrzebuje. No cóż, we trójkę radzili sobie świetnie.

Na spacery wybierały opustoszały skwer za domem, gdzie kiedyś stały baraki. Większość właścicieli psów chodziła do pobliskiego wybiegu, ale one wolały tę dziką przestrzeń, pełną swobody.

I tam właśnie Kropka spotkała swoją bratnią duszę.

Tego lata Weronika skończyła piętnaście lat, a Kropka osiem. Dziewczyna była już wysoka i szczupła, z marzycielskimi oczami i telefonem w dłoni. Kropka zaś zachowywała się jak pewna siebie dama. Spacerowały po skwerze: Weronika zamyślona, a Kropka węszyła w trawie gdy nagle zaatakował je ogromny, kudłaty pies, podobny do owczarka, lecz bardziej rozczochrany i pełen energii. Wesoły olbrzym zaczął obskakiwać Kropkę, lizać ją i prowokować do zabawy. Ta stała jak wryta, nie wiedząc, co zrobić z tym natrętem.

Nie bój się, maleńka! pośpieszyła starsza pani z laską. To łobuziak, ale niegroźny. Nigdy nikogo nie ugryzł!

Widzę to! zaśmiała się Weronika, gdy pies entuzjastycznie lizał jej dłonie, merdając ogonem. Chyba tylko śliny można się bać!

Dotąd trzymałam go w ogrodzie, ale wczoraj wypuścił go wnuk i tak się ucieszył Postanowiłam spróbować. A on od razu do waszego pieska!

A moja nie może oderwać od niego wzroku. Chyba się zakochała!

Wspaniale! Razem raźniej. Nazywa się Burek. A ja jestem pani Helena.

Od tamtego wieczoru Burek stał się stałym uczestnikiem spacerów. Czasem czekał już na skwerze, a jeśli się spóźniał, Kropka wydawała cienkie skomlenie i za chwilę pojawiał się, pędząc w ich stronę. Bawili się, tarzali w trawie, gonili się.

Weronika rozkładała koc pod jabłonią i czytała książkę. Kropka i Burek, zmęczeni zabawą, kładli się obok, dotykając nosami. Czasem dołączała pani Helena, przynosząc ciasto i opowiadając historie. Weronika słuchała z zainteresowaniem starsza pani mieszkała sama, syn i wnuk odwiedzali ją rzadko. Burka dostała pięć lat wcześniej myśleli, że będzie mały, a wyrósł na olbrzyma.

Bez pomocy syna nie dałabym rady. Utrzymać go z emerytury to wyzwanie wzdychała, a Burek patrzył na nią z oddaniem.

We wrześniu spacery przeniosły się na późne godziny. Pewnego wieczoru, gdy wyszły na skwer, Burka nie było. Nagle na polanę wjechał czarny terenówka, z głośną muzyką i trzema pijanymi mężczyznami. Dwóch wyszło, zataczając się, i zaczęło otaczać Weronikę.

Dziewczyna cofnęła się pod jabłoń, włączyła nagrywanie w telefonie i szepnęła do Kropki:

Zawołaj Burka. Natychmiast!

Kropka nie dała się prosić z