Podczas rozwodu bogaty mąż postanowił oddać żonie opuszczone i zaniedbane gospodarstwo na Mazurach, …

Podczas surrealistycznego rozwodu, bogaty mąż ofiarował swej żonie opuszczone gospodarstwo na Mazurach, gdzie pośród sennych pól mlekiem malowanych wiatr pląsał wśród traw. Lecz niespełna rok później wydarzyło się coś, co wywróciło myśli mężczyzny na lewą stronę, jakby to wszystko było jedynie odblaskiem w lustrze snu.

Wiesz dobrze, Jarosławie, że nie jesteś mi tu potrzebny powiedziała stanowczo Jagoda. Radziłabym ci wrócić do Warszawy.

O jakim mieście ty mówisz? wymamrotał niemrawo Jarosław. Zdradzona przez człowieka, któremu ufała bez reszty, nie potrafiła już nawet się kłócić. Od początku budowali życie od zera: sprzedali swoje mieszkanie w Ursynowie i wszystko zainwestowali w biznes z odzieżą. Jarosław dołożył do wspólnoty własną klitkę, a Jagoda zapewniła sukces swoją upartością i przebiegłością. Gnieździli się w wynajętych kątach na Pradze, aż w końcu nastał dzień spokoju.

Z czasem Jarosław zaczął traktować ją jak cień. Przeniósł wszystko na swoje nazwisko, tak, by Jagoda została z pustymi rękoma po rozwodzie. Gdy wszystko było już gotowe, bez żalu złożył pozew.

Uważasz, że to uczciwe, Jarosławie? spytała Jagoda z zawodem.

Wzruszył ramionami.
Nie zaczynaj znowu. Od dawna nic już nie robisz. Ja trzymam wszystko, a ty tylko bawisz się w farmerkę.

Sam mówiłeś, żebym odpoczęła, żebym zajęła się sobą odpowiedziała łagodnie.

Westchnął, postukując palcami o stół.
Mam dość tych pogawędek. Słuchaj, pamiętasz tę starą zagrodę po panu Malinowskim? Umarł, zostawiając mi tę niepotrzebną ziemię. Rozległy spłacheć, nikomu niepotrzebny. To coś dla ciebie. Nie chcesz nie dostaniesz nic.

Jagoda uśmiechnęła się krzywo. Już wiedziała, do czego to zmierza. Po dwunastu latach nagle obudziła się u boku nieznajomego.

Zgoda, ale pod jednym warunkiem: gospodarstwo zapiszesz oficjalnie na mnie.

Z przyjemnością. Nawet podatki mi spadną parsknął.

Bez słowa Jagoda spakowała walizkę i wyniosła się do hotelu w Olsztynie. Była zdecydowana zacząć jeszcze raz, nawet jeśli czekałby na nią tylko pusty plac porośnięty chwastami. Zawróci, jeśli się nie uda. Możliwości przecież śpią pod grubą pierzynką gdzieś za zakrętem życia.

Zapakowała tylko najpotrzebniejsze rzeczy, resztę zostawiając Jarosławowi i jego nowej wybrance, która wydawała się mieć w sobie więcej pychy niż rozumu. Jeśli Jarosław łudził się, że jeszcze kiedyś skorzysta z jej głowy, grubo się mylił.

Przekazał jej akty własności z pogardliwym uśmieszkiem.
Powodzenia.

Tobie też odparła spokojnie Jagoda.

Wyślij mi fotkę z krowami, co bym się pośmiał! rzucił za nią.

Nie odpowiedziała. Zatrzasnęła drzwi auta, odjeżdżając bez zwłoki. Gdy zostawiła za sobą światło miasta i weszła w mrok polnych dróg, łzy mimowolnie pojawiły się na jej policzkach. Zapomniała, gdzie jest, dopóki nie usłyszała stukania w szybę.

Wszystko w porządku, złotko? odezwała się łagodnie staruszka w chustce w łowickie pasy. Z mężem zobaczyliśmy, że siedzisz tu już chwilę.

Jagoda spojrzała na nią i dostrzegła w bocznym lusterku zardzewiałą wiatę autobusową, której wcześniej nie zauważyła. Uśmiechnęła się niepewnie.

Wszystko dobrze, tylko mnie przytłoczyło.

Staruszka przytaknęła wyrozumiale.
Wracamy właśnie ze szpitala w Ostródzie, odwiedzali my sąsiadkę, co i tak nikt o niej już nie pamięta. Jedziesz może w kierunku Mrągowa?

Jagoda zamrugała zdziwiona.
Mrągowo? Właśnie tam mam gospodarstwo

Ano, ciężko dziś w ogóle nazwać to gospodarstwem. Właściciel zmarł, nikt nie dogląda. Ze zwierząt tylko garstka została, bo paru ludziom szkoda zwierząt było wśród ruin zostawiać.

Jagoda uśmiechnęła się ze zdumieniem.
Co za splot, jadę tam właśnie. Wskakujcie!

Staruszka przesiadła się do przodu, jej mąż zajął miejsce z tyłu.
A ja Jagoda jestem przedstawiła się.

Zofia Kowalewska, mąż Jan odparła kobieta, a imię zabrzmiało tak, jakby je zasiał wiatr.

Jechały przez chmurne pola, a Jagoda słuchała, kto w nocy przemyka się przez płot, kto czasem daje zwierzętom jeść czy dogląda ruiny stodoły. Gdy dotarły, zastała puste łany i walący się budynek z dwudziestoma krowami snującymi się wśród cieni przeszłości. Mimo to została z uporem sennym, jakby wciąż śniła coś, czego nawet nie zrozumiała.

Po roku, w upajającym zapachu lata, Jagoda patrzyła na osiemdziesiąt krów pasących się na zielonej łące. Przemieniła senne miejsce w sprawnie działające gospodarstwo. Musiała sprzedać pierścionki po babci i opróżnić swe ostatnie kieszenie ze złotówek, ale już teraz jej sery i mleko rozchodziły się rychło także w sąsiednich powiatach.

Pewnego dnia młoda dziewczyna imieniem Brygida przyniosła gazetę z ogłoszeniami o chłodniach za dobrą cenę. Jagoda w mig rozpoznała numer był to numer firmy Jarosława. Z błyskiem w oku poprosiła Brygidę, aby zadzwoniła i zaproponowała 5% więcej, lecz pod warunkiem, że nie pokażą żadnego z aut innym kupcom.

Kiedy Jagoda przyjechała na miejsce, spotkała Jarosława, którego twarz rozciągnęła się w niemym zdziwieniu.

Naprawdę to kupisz? zapytał z niedowierzaniem.

Tak, kupuję na to właśnie gospodarstwo, które mi zostawiłeś. Działa świetnie, rozwijamy się powiedziała spokojnie Jagoda.

Jarosław zamilkł, jakby łyknął własny cień. Podczas gdy on widział, jak jego życie rozsypuje się na kawałki jak potłuczone szkło, Jagoda po prostu zostawiała przeszłość za sobą.

W końcu znalazła prawdziwą miłość w Adamie, mechaniku, który pomógł jej naprawić belkę pod stodołą. Razem z nim świętowali chrzest ich córki, a Jarosław mógł jedynie patrzeć z daleka, jak jego nowy świat zanikał we śnie, z którego nie sposób się obudzić.