Podczas gdy nasze dzieci i wnuki gnieżdżą się w ciasnej kawalerce, rodzice mojego zięcia cieszą się …

Minęło już wiele lat od czasu, gdy moja córka wyszła za mąż. Niestety, nie powiodło nam się z zięciem i jego rodziną. Zawsze staraliśmy się wspierać nasze dzieci, ofiarowywaliśmy im wszystko, co mieliśmy, choć oni sami nie mieli wiele. Od ślubu minęło już osiem lat, a ja wciąż pamiętam, jak ciężko było nam się dogadać z ich rodziną.

Gdy pojawił się problem mieszkania, rodzice mojego zięcia stanowczo stwierdzili, że nie mają nam nic do zaoferowania i nie zamierzają pomagać. Staliśmy więc przed wyborem musieliśmy sprzedać nasze własne, ukochane, przestronne mieszkanie w kamienicy tylko po to, by kupić naszej córce i jej rodzinie własne lokum. Nie chcieliśmy tego robić, nasz dom był przytulny, ciepły, pełen wspomnień. Ale co mogliśmy? Najważniejsze, by dzieci miały swój kąt, swój dom.

Wyremontowaliśmy dla nich kawalerkę, kupiliśmy nowe meble. Rodzice zięcia nie zaoferowali nawet najmniejszej pomocy. Teraz jestem też wsparciem dla swoich wnuków. Córka przebywa na urlopie macierzyńskim z młodszym dzieckiem, a starszy wnuk właśnie poszedł do pierwszej klasy. Codziennie więc zawożę go samochodem do szkoły sama córka nie byłaby w stanie zająć się nimi obojgiem o poranku, ubrać, nakarmić i jeszcze zdążyć na czas.

Razem z mężem (dziadkiem) na zmianę odwozimy wnuki i pomagamy tyle, ile się da, wspólnie uczestnicząc w ich wychowaniu. Tymczasem rodzice zięcia zawsze udają, że to nie ich sprawa, nie interesują ich wnuki. Patrzę na to i zastanawiam się, jak można być tak obojętnym jako dziadkowie?

Tak było od samego początku. Wyobraźcie sobie, że nie dali swojemu synowi nawet złotówki na ślub. Przed weselem zadzwoniłam do nich i zaproponowałam spotkanie, rozmowę Nasze dzieci biorą ślub, spotkajmy się, ustalmy coś razem. Usłyszałam wtedy tylko:

A jak się rozwiodą po miesiącu? Dziś podobno 70% par rozwodzi się w pół roku, takie są statystyki!

Ostatecznie to my mój mąż i ja zorganizowaliśmy wesele i daliśmy dzieciom mieszkanie. Rodzice zięcia przyszli na uroczystość jak zupełnie obcy ludzie, przynieśli w kopercie marne 500 złotych, jakby spełniali tylko formalny obowiązek. Mimo wszystko mój zięć nie wahał się stawiać żądań.

Kawalerkę kupiliśmy im osiem lat temu. Dla dwóch osób była w sam raz. Teraz jednak mają dwójkę dzieci i już jest ciasno. Uważam, że zięć powinien być bardziej zaradny. Powiedziałam mu kiedyś: Jeśli nie potrafisz zarobić więcej, może twoi rodzice mogliby wam jakoś pomóc?

A on na to:

Nie mogę ich o to poprosić!

Ja mu na to:

To może ja spróbuję z nimi porozmawiać?

Zabronił mi nawet wspominać o tym temacie. Było to dla mnie zaskoczeniem. Wstydzi się prosić własnych rodziców, a od mojej rodziny nie miał oporów by brać. Przez te wszystkie lata korzystał z naszej pomocy finansowej. Dlaczego sam nie zapracuje? Przecież tylu ludzi kupuje własne mieszkania. Mówiłam mu nieraz jesteś młody, znajdziesz okazję, podejmij dodatkową pracę, wyjedź za granicę.

W taki sam sposób odnosi się do mojej córki ona coraz częściej dzwoni do mnie i skarży się, że się wtrącam. On twierdzi, że teściowie się nie zmienią i nie chcą pomóc.

Czuję żal: sami żyją wygodnie, wypoczywają w sanatoriach, a córce i wnukom odmówili nawet odrobiny wsparcia. Zięć najwyraźniej zabronił swoim rodzicom interesować się pomocą naszym dzieciom. Taki to syn dla swoich rodziców pełen szacunku, ale o teściach już nie pomyśli.

Takie właśnie rzeczy wspominam i nadal nie mogę zrozumieć tej obojętności…