Podbiegający kelner zaproponował zabrać kociątko, ale dwumetrowy facet podniósł płaczącego, puszystego malucha i posadził na sąsiednim krześle: — Talerz dla mojego kociego przyjaciela! I najlepsze mięso! — Załóżmy coś odważnego, niemal jak młode nimfy, i ruszajmy do najdroższej restauracji w mieście. Pokażmy się światu i sprawdźmy panów… Tak stwierdziła jedna z trzech przyjaciółek — dyrektorka prestiżowego, drogiego prywatnego liceum. Zawód zobowiązuje, więc zawsze umiała odpowiednio się wypowiedzieć. W tych “nimfach” było po trzydzieści pięć lat. Najlepszy — według nich — wiek, by nosić krótkie spódnice i bluzki odsłaniające walory zamiast je ukrywać. Głębokie dekolty, perfekcyjny makijaż — pełna gotowość bojowa. Wybrały lokal godny tego wieczoru: snobistyczny, prestiżowy i naprawdę drogi. Bez problemu mogły sobie na to pozwolić. Zarezerwowały stolik, wygodnie się rozsiadły, natychmiast łapiąc zachwycone spojrzenia panów i wyraźnie niezadowolone ich partnerek. Rozmowa jak zwykle krążyła wokół najważniejszego — mężczyzn. Dyskusje o marzeniach, oczekiwaniach i wymaganiach. Każda czekała na ideał: wysoki, w dobrej formie, atrakcyjny i koniecznie zaradny. Miał nosić na rękach, spełniać kaprysy, nie zadręczać gadaniem ani domowymi sprawami. Szlachetne pochodzenie? Tym lepiej. — Byle nie tacy jak ci… Przyjaciółki zerknęły w stronę trójki pogodnych, nieco przy kości, lekko łysiejących mężczyzn przy stole z piwem, chipsami i górami steków, rozmawiających o piłce nożnej i wędkarstwie. Śmiech głośny, szczery, bez krępacji. — Straszne. — Ależ prostactwo. — Ojej. Wyrok jednomyślny: niechlujni, ordynarni, ani grama szlachectwa — zdecydowanie nie dla takich efektownych dam. I wtedy wydarzyło się coś, co zmieniło ton wieczoru. Do restauracji wkroczył On — facet wjeżdżający najnowszym czerwonym Ferrari. — Hrabia Stanisław von Radziwiłł! — z dumą zakomunikował przy wejściu kelner. Przyjaciółki natychmiast się sprężyły, jak psy myśliwskie wyczuwające trop. Wysoki, szczupły, szlachetna siwizna, garnitur szyty na miarę za bajońską sumę. Spinki z brylantami podkreślały nieskazitelną biel koszuli. — Ooo… — No proszę… — Ach… Dekolty opadły niżej, oczy patrzyły wprost, nieskrycie prowokując. — Oto facet! — szepnęła jedna. — Hrabia, przystojniak i milioner! — dodała druga. — Ja od dzieciństwa marzę o egzotycznych podróżach, najlepiej na Bahamy… Trzecia milczała, ale jej wzrok mówił wszystko. Nie minęło dziesięć minut, a panie zostały zaproszone do hrabiego. Szły z godnością, lekceważąco patrząc na innych gości, zwłaszcza trójkę z piwem. Hrabia czarował rozmową o rodzie, zamkach i obrazach. Napięcie rosło — każda rozumiała, że propozycja na dalszy wieczór będzie tylko dla jednej. Dania rozładowały chwilowe emocje: homary, owoce morza, przednie stare wino. Zjadły, rzucając tomne spojrzenia hrabiemu, fantazjując już o czymś znacznie więcej niż kolacja. Rumieńce dodały im uroku. Hrabia brylował — żarty, anegdoty z wyższych sfer, a przyjaciółki przestały się martwić, co zaproponuje po kolacji. Przy restauracji był mały ogródek. Zapachy dotarły aż tam. Niedługo z zakamarków wyskoczył mały, szarawy kociak. Chudy, głodny. Przebiegł pod stoły i przysiadł przy nodze hrabiego, licząc na litość. Niestety. Twarz hrabiego wykrzywił grymas obrzydzenia. Bez wahania odepchnął kota nogą. Maluch odleciał, uderzył o nogę stołu obok — przy którym siedzieli trzej panowie. W sali zapanowała cisza. — Nienawidzę tych brudnych, bezwartościowych stworzeń! — oznajmił hrabia głośno. — W moim zamku tylko rodowe psy myśliwskie i konie! Kelner gorączkowo zaczął przepraszać: — Już się wszystkim zajmiemy, przepraszamy… Ruszył w stronę piwnego stolika, lecz jeden z mężczyzn już wstał. Ogromny, prawie dwumetrowy, twarz czerwona, pięść zaciśnięta. Koledzy go powstrzymywali. W milczeniu podniósł kotka, posadził na krześle. — Talerz dla mojego puszystego przyjaciela! — zagrzmiał. — Najlepsze mięso. Natychmiast. Kelner zbledł i pobiegł do kuchni. Rozległy się brawa. Jedna z “nimf” wstała, podeszła do olbrzyma: — Przesuń się. I zamów mi whisky. Hrabia zaniemówił. Po chwili dołączyły dwie pozostałe przyjaciółki, rzucając hrabiemu pogardliwe spojrzenia. Do domu wracali już w trójkę — mężczyzna, kobieta i szary kotek. Minęły lata. Dziś pierwsza z nimf jest żoną tego właśnie olbrzyma — właściciela liczącej się firmy inwestycyjnej. Pozostałe dwie wyszły za jego przyjaciół — znanych adwokatów. Śluby były tego samego dnia. Dziś życie dawnych nimf wygląda całkiem inaczej: pieluchy, gotowanie, sprzątanie. Wszystkie niemal jednocześnie doczekały się córek. I by od czasu do czasu wyskoczyć do ukochanej restauracji, wysyłają mężów na piłkę lub ryby, zamawiają nianię i znów spotykają się — by porozmawiać o swoim. Kobiecym. O mężczyznach. A hrabiego Stanisława von Radziwiłła rok później zatrzymano. Był głośnym oszustem matrymonialnym, okradającym naiwne kobiety. Prawdziwych mężczyzn to nie dotyczy. Mówię o tamtych trzech — z brzuszkami, zakolami, bez blasku i snobizmu, za to z prawdziwie szlachetnym sercem. Tak właśnie jest. Inaczej być nie może.

Podszedł kelner i zaproponował, by zabrać kociątko. Jednak dwumetrowy mężczyzna uniósł zapłakanego, puszystego malca i posadził go na sąsiednim krześle:
Talerz dla mojego kociego przyjaciela! I najdroższe mięso!

Ubierzmy dziś coś szalonego, jak polskie rusałki na Noc Kupały, i pójdźmy do ekskluzywnej restauracji. Pokazać się i posprawdzać panów…
Tak stanowczo rzekła jedna z trzech przyjaciółek dyrektorka prestiżowego i kosztownego niepublicznego liceum w Warszawie. Zawód zobowiązywał, dlatego zawsze miała na podorędziu odpowiednią ilość mądrych sformułowań.

Te rusałki miały po trzydzieści pięć. Według nich to był idealny wiek na krótkie spódnice i bluzki, które więcej odsłaniają, niż zakrywają. Głębokie dekolty, perfekcyjny makijaż pełna gotowość bojowa.

Wybrały restaurację w samym sercu Krakowa elegancką, renomowaną i bardzo drogą. Pozwolić sobie mogły bez problemu. Rezerwacja, wygodne miejsce, od razu łapały zachwycone spojrzenia mężczyzn i niechętne od ich kompanii.

Rozmowy jak zwykle krążyły wokół tematu najważniejszego mężczyzn. Omawiały marzenia, oczekiwania i wymagania. Każda czekała na ideał: wysoki, schludny, atrakcyjny i rzecz jasna dobrze sytuowany. By nosił na rękach, spełniał każdą zachciankę, nie zanudzał gadaniem ani prosił o pomoc w domowych obowiązkach. A jeśli jeszcze szlachetnie urodzony doskonałość bez zarzutu.

Ale nie tacy, jak ci tam
Spojrzenia skrzyżowały się, kiwnęły głowami w stronę trzech wesołych, lekko przy kości panów z zakolami. Na ich stole piwo, chrupki, stosy oscypków i dużo karkówki, a wesołe rozmowy obracały się wokół ligowego meczu i wędkowania w Mazurach. Śmiech był głośny, szczery, bez dystynkcji.

Koszmar.
Co za bezguście.
O ja cię.
Wyrok jednomyślny: zaniedbani, ordynarni, bez odrobiny ogłady i zdecydowanie niewłaściwi dla takich wyrafinowanych dam. I wtedy zdarzyło się coś, co zupełnie zmieniło atmosferę wieczoru.

W progu pojawił się On mężczyzna, który wysiadł z krwistoczerwonego Porsche najnowszej generacji.
Hrabią jest! Hrabią Leon Niemira Lędziński! obwieścił uroczyście kelner przy wejściu.
Przyjaciółki spięły się w jednej chwili, niczym tropiące łanie.

Wysoki, smukły, z dystyngowaną siwizną, w idealnie skrojonym garniturze, który kosztował fortunę. Spinki z rubinami i olśniewająco biała koszula dopełniały obrazu.

Och
To jest to
Hmmm
Dekolty wysunięte do przodu jeszcze odważniej, spojrzenia przepełnione oczekiwaniem.

Oto prawdziwy mężczyzna wyszeptała jedna.
Hrabia, przystojniak i milioner dopowiedziała druga. A ja, tak między nami, odkąd byłam dziewczynką marzę o Malediwach.
Trzecia nie mówiła nic, ale jej spojrzenie wyrażało więcej niż słowa.

Minęło zaledwie dziesięć minut, kiedy zostali zaproszeni do stołu hrabiego. Przemierzyły salę z godnością, z lekkim lekceważeniem patrząc na innych gości, zwłaszcza na trójkę z piwem.

Hrabia był szarmancki, prowadził rozmowę o starym rodzie, pałacach pod Poznaniem i swoich zbiorach obrazów. Napięcie rosło każda z pań wiedziała, że wybór padnie na jedną, by kontynuować wieczór w wykwintniejszym gronie.

Atmosferę chwilowo złagodziły dania: homary, owoce morza, stare polskie wino z piwnicy z Sandomierza. Przyjaciółki jadły, rzucając hrabiemu zalotne spojrzenia, a myśli dawno odpłynęły z restauracji w inną rzeczywistość. Policzki zaróżowiły się, wydały się jeszcze piękniejsze.

Hrabia też błyszczał żartował, snuł historie z kręgu arystokracji, a paniom stawało się już zupełnie obojętne, dokąd uda się po kolacji.

Z restauracyjnego ogrodu dolatywały intensywne zapachy. I niebawem z krzaków wypadł mały szary kotek. Chudy, głodny. Przemyknął pomiędzy stołami i przysiadł przy nogach hrabiego, wyraźnie licząc na odrobinę uwagi.

Na próżno.

Twarz hrabiego wykrzywiła się w grymasie obrzydzenia. Bez namysłu odepchnął kotka stopą. Malec poleciał na kilka metrów, uderzył o nogę stolika, przy którym siedziała trójka panów. W sali zapanowała cisza, jakby wycięto dźwięk.

Nienawidzę tych brudnych, plebejskich stworzeń wykrzyknął hrabia. W moim dworze są tylko rasowe ogary i najpiękniejsze konie.
Kelner pośpiesznie zapewnił:
Już się tym zajmujemy, przepraszamy

Kelner skierował się w stronę piwnego stolika, lecz jeden z panów już wstał. Olbrzymi, prawie dwumetrowy, twarz mu poczerwieniała, zaciśnięta pięść pulsowała. Przyjaciele nie mogli go powstrzymać.

Bez słowa podniósł kotka i posadził go na krześle.
Talerz dla mojego futrzastego kompana! zabrzmiał jego głos jak dzwon. I najlepsza wołowina, teraz.
Kelner zbladł, pognał do kuchni. Wśród gości rozległy się brawa.

Jedna z rusałek bez słowa podeszła do olbrzyma i oznajmiła:
Przysuń się. I zamów dla mnie whisky.

Hrabia stracił mowę.

Po chwili dołączyły dwie pozostałe przyjaciółki, obdarzając hrabiego pogardliwym spojrzeniem.

Z restauracji wychodzili już w nowym składzie. Teraz szli we trójkę on, ona i szary kotek.

Minął czas. Dziś pierwsza z przyjaciółek jest żoną tego właśnie olbrzyma właściciela wielkiej firmy inwestycyjnej. Dwie inne poślubiły jego kolegów, wybitnych adwokatów. Wesele zorganizowano tego samego dnia.

Byłe rusałki prowadzą dziś zupełnie inne życie: pieluchy, gotowanie, sprzątanie. Wszystkim niemal jednocześnie urodziły się córki.

A gdy w weekendy mają ochotę pójść do ulubionej restauracji, wysyłają mężów na mecz albo ryby, wzywają nianię i spotykają się znowu, by pogadać o ważnych sprawach. Kobiecych. O mężczyznach.

Hrabia Leon Niemira Lędziński rok później został zatrzymany. Głośny proces oszust matrymonialny, który zwodził niewinne Polki.

Prawdziwych mężczyzn to jednak nie dotyczy.

Mówię o tych trzech z brzuszkami, zakolami, bez blichtru i nadętej elegancji, lecz z naprawdę szlachetnym sercem.

Tak właśnie.

Inaczej po prostu nie można.