Podarek dla Koli: Historia wigilijnego wieczoru w rodzinie Nowaków, gdy tata Viktor w stroju polskiego Świętego Mikołaja i pięcioletni Andrusz w kostiumie Zajączka postanawiają naprawić niesprawiedliwość po tym, jak biedny Kola z sąsiedztwa nie dostał prezentu na przedszkolnej Wigilii, a cała rodzina angażuje się w akcję, która prowadzi do wzruszającego pojednania wśród sąsiadów – opowieść o dobroci, dumie i polskiej solidarności tuż przed Nowym Rokiem

PREZENT

No, synku, opowiadaj, jak ci minął dzień? zapytał tatę, wracając z pracy, pan Janusz, przyciągając do siebie na kanapie pięcioletniego Michałka i rozczochrując mu jasne włosy. Mama Zofia w tym czasie szykowała kolację w kuchni, a ojciec cieszył się chwilami z ukochanym, jedynym synem. W mieszkaniu panowało ciepło i domowy spokój, w salonie tuż obok cicho mruczącego telewizora i biblioteczki stała pięknie ubrana choinka, która migotała kolorowymi lampkami. Do Sylwestra został jeden dzień.

U mnie wszystko dobrze! oznajmił Michałek. Ale mój kolega, Kuba, ma kiepsko.
Co się stało Kubie? zainteresował się Janusz. To ten Kuba z sąsiedniego bloku?
Tak, właśnie on kiwnął Michałek.
Dzisiaj na przedszkolnym balu nie dostał prezentu wtrąciła Zofia, wychylając się z kuchni wśród aromatu pieczonego kurczaka. Biedny dzieciak… No, ręce umyć i do stołu, panowie, kolacja gotowa!
Jak to nie dostał? zdziwił się Janusz, podnosząc się z kanapy. Wszystkim dali, a Kubie nie? Coś tu nie gra.
Tak, wszystkim rozdali, a jemu nie potwierdził Michałek, po czym podążył za tatą ze zwinnością na krzesło.
Pani Zosia i Mikołaj wszystkim rozdawali prezenty, a jemu nie. I tak bardzo czekał…
To co to za pani Zosia i Mikołaj, co potrafią skrzywdzić dziecko? zirytował się Janusz, siadając do stołu.
I co oni winni? wzruszyła ramionami Zofia. Najpewniej mama Kuby albo zapomniała wpłacić pieniądze na prezent, albo nie miała. Zdarza się. Michałek, umyłeś ręce?
Tak, razem ze mną był w łazience zapewnił Janusz i zaczął porcjować chrupiącego kurczaka dla każdego.
No dobrze, powiedzmy, że nie wpłacili. Ale jak pani dyrektorka przedszkola, ta… jak jej tam, Barbara Kowalska? Jak mogła pozwolić na taki wstyd, żeby Mikołaj pomijał dziecko na oczach wszystkich?
Pani Barbara to była nasza Zosia wytłumaczył Michałek. A Mikołaj to nasz konserwator!
Tym bardziej! nie mógł się uspokoić Janusz. Nie mogli jakoś wykombinować prezentu dla Kuby, by potem wyjaśnić rodzicom?
No, widać nie mogli westchnęła Zofia. Choć ja bym znalazła sposób, by nie skrzywdzić chłopaka.
A rodzice Kuby? Dlaczego dopuścili do tego, że ich syn został bez niczego? nie ustępował Janusz. Nie rozumiem… A ty, synku!

Janusz spojrzał na Michałka, zajętego oblizywaniem kurczaka.
Czy podzieliłeś się swoim prezentem z Kubą?
Syn spojrzał z wyrzutem.
Chciałem, tato. Tak samo Maria, Tomek, Paweł, jeszcze ktoś tłumaczył. Ale Kuba nie chciał od nikogo wziąć.
Ależ zuch! dziwił się Janusz. Pewnie nawet nie płakał?
Nie wiem… Nie widziałem odparł szczerze Michałek.
Niesamowite! pochwalił Janusz. Kuba nie zasłużył na takie traktowanie.
Szkoda mi go naprawdę mówiła z współczuciem Zofia. Na pewno było mu przykro.
Proponuję naprawić ten błąd! oznajmił nagle Janusz, zarumieniony na twarzy i z błyskiem w oku.
Jak? dopytywała Zofia, ocierając usta. Michałek również patrzył zaciekawiony.
Już mam pomysł! Kto z was wie, gdzie mieszka Kuba? Ty wiesz, Michałku?
Nie, nigdy u niego nie byłem. Tylko na podwórku razem się bawimy.
Chyba się dowiem powiedziała po chwili Zofia. Jest moja koleżanka, Wiesia, ona każdego zna w naszym bloku. Zadzwonię do niej. Tylko po co?
Zadzwoń, proszę. I to teraz poprosił Janusz.
Dobrze zgodziła się Zofia. Ale sami posprzątacie i zmyjecie!
W trzydziestce piątce mieszkają, nazywają się Błaszczykowie, mama to Elżbieta. Taty nie ma przekażę szczegóły. Był, ale odszedł. Podobno różnie mówią, czy sam odszedł, czy to żona go wyrzuciła. Mieszkają tylko mama z synem.
Skąd takie informacje? zaśmiał się Janusz.
Wiesia wszystko wie, pracuje w administracji. Do niej spływają wszystkie wieści o mieszkańcach!
Teraz jasne podsumował Janusz. Michałek, zjadłeś już cały prezent?
Nie, mama mówiła, że to niezdrowe tyle słodyczy.
Słusznie pokiwał Janusz. To znaczy, masz torebkę po prezencie całą?
A tak, ostrożnie rozpakowałem.
Świetnie tata znów potarmosił mu czuprynę. Przełóż resztę słodyczy do innej torby, a woreczek mi daj.
Po co? zapytał zaniepokojony Michałek, ale przyniósł kolorową torebkę i wysypał słodycze na stół, rozkładając cukierki i ciasteczka w kolorowych papierkach.

Mama długo patrzyła bez słowa, aż powiedziała:
No, panowie, zamierzacie podarować Kubie prezent, prawda? Kiedy? I kto zaniesie?
Najlepiej jeszcze dziś! zdecydował Janusz. Co sądzisz, Michałku?
Pewnie, chodźmy dziś! zapalił się chłopiec. Spakuję mu część moich cukierków?
Jeśli chcesz, to bardzo dobrze pochwalił tata.
I pójdziemy do niego razem, tak? dopytywał Michałek, składając wybrane słodycze z powrotem do torebki.
Już dziś mu proponowałeś poczęstunek, nie chciał. Dumny z niego chłop wątpił Janusz. Zróbmy to inaczej…

Janusz poszedł do pokoju, po chwili wrócił jako Święty Mikołaj! W białych kozakach, czerwonym płaszczu z białym futrem i złotymi wzorami, z wielką białą brodą, laską oraz czerwonym workiem w gwiazdki pustym jeszcze.

Michałek patrzył zaskoczony, po czym spytał:
Tata, to ty rok temu byłeś Mikołajem? I dwa lata temu?
Ja przyznał Janusz. Przepraszam, że sam ci nie powiedziałem. W pracy mnie pewnego razu poprosili, bym był Mikołajem na Nowy Rok. Spodobało się, więc od trzech lat jestem i w domu, i dla znajomych. Podobał ci się Mikołaj sprzed roku?
Bardzo! pochwalił tata. I dobrze, że mamy swojego Mikołaja.

Chłopiec przytulił się do taty.
Zofia dołożyła jeszcze trochę cukierków, zawiązała torebkę wstążką, Janusz włożył ją do worka.

Poprawiając brodę, powiedział:
Możecie pozwolić mi odwiedzić Kubę?
Jasne! powiedzieli zgodnie Zofia i Michałek.

Syn poprosił:
Mogę iść z tobą do Kuby?
Jako Zając? uśmiechnął się tata.
Jako Zajączek! krzyknął Michałek i pobiegł do pokoju. Po chwili wrócił w kostiumie zająca, w którym dziś był już na przedszkolnym balu. Biały kombinezon, długie uszy, ogonek z pomponem, na twarzy maska z wąsikami.

No dobrze, idziemy, mam nadzieję, że Kuba cię nie rozpozna zgodził się Janusz. Ale ubierz kurtkę, zima przecież!

Tata z synkiem poszli do wyjścia. Zofia śmiała się, obserwując, jak za poważnym Mikołajem podąża zajączek w kurtce, ciągnąc prawie po ziemi worek ze słodyczami.

Po dziesięciu minutach wrócił sam Janusz, trochę zawstydzony.

A gdzie Michałek? zaniepokoiła się Zofia.
Spokojnie, bawi się z Kubą, za pół godziny go odbiorę powiedział Janusz, zdejmując brodę i płaszcz, ocierając spoconą twarz.
Co się tam działo?
Wyobraź sobie, byliśmy już… szóści, którzy przyszli z prezentami dla Kuby! Może nawet nie ostatni. Przed nami była już sama dyrektorka, pani Barbara, przepraszając Kubę i jego mamę…

Ktoś z rodziców nakręcił filmik z balu w przedszkolu i wrzucił na lokalny portal. W kilka godzin zebrało tysiące komentarzy!

Serio? zdziwiła się Zofia. Muszę obejrzeć.
Ale najważniejsze jest to, że mama Kuby trochę później wpłaciła pieniądze na prezent…
Ostatecznie sama sobie winna przerwała Zofia. Ale żyje sama, a z kasą bywa różnie. W przedszkolu powinni coś wymyślić.
Kierownictwo nie chciało rozgrzebywać sprawy, po prostu wykreślili Kubę z listy Janusz dalej roztrząsał. A niewinny chłopak ucierpiał.
Szkoda, że nie jestem przełożoną pani Barbary! żałowała Zofia. Trzeba takich sztywnych dyrektorek wyganiać
Może ją zwolnią, a może zrozumie swój błąd… Z kim pracuje z dziećmi, nie powinno tak postępować.
Po chwili Janusz dodał:
Nawet tata Kuby dziś przyszedł! Z prezentem i spłoszony, prawie płakał…
Naprawdę? ucieszyła się Zofia.

Nagle rozległ się dzwonek. Zofia otworzyła drzwi to wrócił Michałek.
Czemu sam wróciłeś? zdziwił się Janusz. Miałem cię odebrać…
Co ja, maluch jestem? obruszył się Michałek. Już mi się nie podobało.
Dlaczego?
Bo mama i tata Kuby najpierw się kłócili, potem płakali. Z Kubą weszliśmy do kuchni, a oni się już przytulali. Jak Kuba doszedł, wszyscy zaczęli razem płakać i się obejmować. Naprawdę dziwne! Nawet nie zauważyli, jak wyszedłem…

Janusz z Zofią spojrzeli na siebie i zaśmiali się z ulgą.

No dobrze, moi drodzy, czas na herbatę powiedziała Zofia. A potem, kto nie zaśnie, czeka na Nowy Rok! Niech będzie dla wszystkich szczęśliwy!
Pewnie! zgodził się Michałek.

I tak wśród ciepła i życzliwości, stało się jasne, że najważniejsze nie są prezenty ale żeby w trudnej chwili nikt nie czuł się samotny, a życzliwość i wrażliwość zmieniają więcej niż wszelkie pieniądze.