Uncategorized

POCZTOWY ZNACZEK… – Irek odszedł od Kasi – westchnęła ciężko mama. – Jak to? – nie rozumiałam. – Sama się dziwię. Był miesiąc w delegacji. Wrócił odmieniony. Powiedział Kasi: „Wybacz, zakochałem się w innej” – mama zadumała się, wpatrując się w jeden punkt. – Tak po prostu powiedział? Coś tu nie gra. Koszmar – zaczęłam się złościć na męża siostry Kasi. – Zadzwoniła do mnie Sonia, mówi, że mama słabo się czuje, wezwała karetkę. Okazało się, że Kasia ma neurologiczne trudności z przełykaniem – mama zamyśliła się, mrugając nerwowo. – Dobrze, mamo, uspokój się. Szkoda tylko, że Kasia ponoć stawiała Irka na piedestale. Wszystko dla niego, zawsze chciała, żeby miał jak najlepiej. A teraz cierpi. Szkoda jej. Mam nadzieję, że Irek nie traktuje tej nowej poważnie… On przecież kocha Kasię i Sonię – nie umiałam uwierzyć w to, co słyszę. …Irka i Kasię połączyła wielka miłość, namiętność. Pobrali się po dwóch miesiącach znajomości. Urodziła się im córeczka Sonia. Ich życie płynęło spokojnie, aż nagle – wszystko się zmieniło… Lawina ruszyła… Oczywiście, natychmiast pojechałam do siostry. Trudno rozmawia się o takich sprawach, zwłaszcza z kimś bliskim. – Kasiu, jak to możliwe? Irek chociaż wyjaśnił? Zwariował? – zasypałam siostrę pytaniami. – Och, Nina, sama nie rozumiem. Skąd wzięła się ta kobieta? Zaczarowała go chyba. Irek jakby opętany, pobiegł do niej. Nic nie dało się zrobić. Powiedział tylko: „Kasiu, życie musi płynąć, nie przeciekać”. Spakował rzeczy i odjechał. Jakby mnie po betonie przeciągnęli… Nic z tego nie rozumiem… – po policzkach Kasi płynęły łzy. – Poczekajmy, Kasiu. Może jeszcze się opamięta. Różnie w życiu bywa – przytuliłam płaczącą siostrę. …Ale „uciekinier” nie wrócił. Irek osiedlił się w innym mieście. Z nową żoną. Ksenia była od Irka starsza o osiemnaście lat. Różnica wieku nie przeszkadzała im kochać się i być szczęśliwymi. „Dusza nie ma wieku” – powtarzała Ksenia. Irek był nią oczarowany. Była jego światłem w życiu. Charakterek miała – oj, miała… Umiała kochać, ale też potrafiła nie kochać. Była dzika, wolna. Potrafiła stroić piękne słowa, ale i ranić nimi. Irek uwielbiał Ksenię. I zawsze dziwił się: – Gdzie ty się wcześniej podziewałaś, Ksenia moja… Szukałem Cię pół życia… …W tym czasie Kasia postanowiła odegrać się na wszystkich facetach. Była piękna. Odwracały się za nią kobiety i mężczyźni. W pracy „wkręciła się” w romans z szefem. Zawróciła mu w głowie. – Kasiu, wyjdź za mnie. Złotem cię obsypię. Nie żartuję. Będziesz panią mojego serca! – Nie chcę ślubu, Dymitrze, już się nadźwigałam… Jedźmy lepiej nad morze. Chcę Sonie zdrowia dodać – mrugnęła Kasi szelmowsko. – Jedziemy, kochana… Seba był prostszy. Pomagał w domu, robił remonty. Małżeństwa nie proponował – miał swoją rodzinę… Kasia wodziła ich za nos… O miłości nie było mowy. Pomagali jej przetrwać, ot co. Tęskniła za Irkiem. Śnił się jej. Budziła się we łzach, rozbita wspomnieniami. Ciągnęło ją do niego. „Jak się odczepić od człowieka? Czym mu zawiniłam? Byłam wierna, troskliwa, spełniałam jego zachcianki. Nigdy się nie kłóciliśmy…” …Minęły lata. Kasia wciąż uśmiechała się tajemniczo do Dymitra, a Sebe co jakiś czas oddawała żonie. …Sonia, gdy miała dwadzieścia lat, postanowiła odwiedzić ojca. Kupiła bilet na pociąg. Po drodze myślała, jak zacząć rozmowę z „rozdzielającą” Ksenią. Przyjechała do nowego miasta. …Zapukała do drzwi. – Chyba jesteś Zosia – w drzwiach stanęła ciekawa kobieta. „Mama jest dużo ładniejsza…” – pomyślała Sonia. – Pani Ksenia? – zgadła Sonia. – Tak, wejdź. Taty nie ma w domu. Za chwilę wróci – Ksenia zaprowadziła ją do kuchni. – Jak żyjecie? Jak mama? – Ksenia się rozkręciła. – Herbaty? Kawy? – Ksenio, powiedzcie proszę, jak udało się pani rozbić małżeństwo moich rodziców? Tata bardzo kochał mamę, wiem to! – Sonia spojrzała jej prosto w oczy. – Zosiu, nie wszystko w życiu można przewidzieć. W miłości nie ma gwarancji. Czasem pojawia się nieprzewidziana namiętność. Bywa jedna chwila, która przesądza o wszystkim. Niebo łączy. Czasem nie rozumiesz dlaczego. I zmieniasz partnera do tańca. Tak już jest. To niewytłumaczalne – Ksenia z posmutniałą twarzą opadła na krzesło. – Ale czy nie można powstrzymać się, pomyśleć o rodzinie, o obowiązku? – Sonia próbowała zrozumieć Ksenię, ale z trudem patrzyła na tę znienawidzoną kobietę. – Nie da się, kochanie – krótko odpowiedziała Ksenia. – Dziękuję za szczerość – Sonia nie napiła się nawet kawy. – Sonia, chcesz figlarną radę? Facet jest jak znaczek pocztowy: im częściej na niego plujesz, tym mocniej się przykleja – roześmiała się Ksenia – Poza tym, z mężczyzną trzeba być raz stalą, raz aksamitem… A tak w ogóle pokłóciliśmy się z twoim tatą. – Dziękuję za radę. To poczekam na tatę? – spytała podenerwowana Sonia. – Sama nie wiem. Od tygodnia mieszka w hotelu. Mogę dać adres – Ksenia zapisała coś na kartce. – Proszę, weź. Sonia ucieszyła się z takiego obrotu sprawy. Przynajmniej sama, bez świadków, porozmawia z ojcem. – Do widzenia. Dziękuję za kawę – szybko wyszła. Znalazła hotel. Zapukała do ojca. Irek ucieszył się na jej widok. Był lekko zakłopotany. – Sonia, właśnie dziś chciałem wrócić… Wiesz, kłótnia i tak dalej… – Tato, to wasza sprawa. Ja po prostu chciałam cię zobaczyć – Sonia delikatnie chwyciła go za rękę. – Jak tam mama? – zapytał nieskładnie Irek. – Wszystko w porządku, tato. Już się przyzwyczaiłyśmy bez ciebie – Sonia westchnęła. Spędzili razem cichy wieczór na rozmowie, śmiechu i łzach… – Tato, kochasz swoją Ksenię? – znienacka zapytała Zosia. – Bardzo. Przepraszam, córeczko – odpowiedział pewnie Irek. – Rozumiem. Muszę już iść, zaraz mam pociąg – zbierała się Sonia. – Przyjeżdżaj, Sonia. Przecież jesteśmy rodziną – Irek spuścił wzrok. – Oczywiście… – Sonia wymknęła się z hotelu. …Wróciwszy do domu, postanowiła podporządkować się radzie Kseni. Nie kochać, nie przywiązywać się, nie wierzyć pustym męskim słowom. Pluć… …Ale po trzech latach pojawił się TEN jeden, wyjątkowy. Kamil. Jakby zesłany z nieba, tylko dla Soni… Sonia od razu to wyczuła. Zrozumiała… Kiedy spotykasz swoją miłość, wszystko inne traci smak… Kamil objął swoją kobietę sercem i nie wypuścił. Dotknął jej duszy. Sonia zakochała się bezwarunkowo. Całą sobą…

ZNACZEK POCZTOWY

Michał odszedł od Julii mama wzdycha ciężko.

Jak to? nie rozumiem.

Sama nie wiem, córciu. Był miesiąc w delegacji, wrócił jak nie on. Powiedział Julii: Przepraszam, kocham inną. Mama zadumała się, patrząc gdzieś w dal.

Naprawdę tak powiedział? To jakiś koszmar. Straszne zaczynam się złościć na męża mojej siostry.

Dzwoniła Zosia, mówiła, że mama Julii zasłabła, wezwała Pogotowie. Okazało się, że Julia dostała nerwowego zaburzenia przełykania mama często mruga, zamyślona.

Spokojnie, mamo. Może rzeczywiście Julia przesadzała zawsze stawiała Michała na piedestale, kręciła się wokół niego, jak nad świętym obrazem. Teraz sama zbiera żniwo. Szkoda jej. Mam nadzieję, że Michałowi z tą kobietą nie układa się na poważnie. Przecież kochał Julię i Zosię nie mogę uwierzyć w to, co słyszę.

Ich miłość była burzliwa, pełna pasji. Pobrali się po dwóch miesiącach znajomości. Później urodziła się ich córka, Zosia. Ich życie płynęło spokojnie i bez większych zakłóceń, aż nagle wszystko runęło

Jak lawina

Oczywiście natychmiast pobiegłam do siostry. Trudno rozmawia się o takich sprawach, szczególnie z kimś bliskim.

Julcia, jak to się stało? Michał cokolwiek ci wyjaśnił? Zwariował? zasypuję ją pytaniami.

Oj, Nina, sama nie wierzę. Skąd ta kobieta się wzięła? Może go omotała? Michał jak opętany uciekł do niej. Mówił tylko, że życie powinno płynąć, a nie przeciekać między palcami. Szybko spakował rzeczy i wyjechał. Czułam się, jakby mnie przejechał tramwaj. Niczego nie rozumiem łzy nie przestają płynąć po policzkach Julii.

Zobaczymy, Julka. Może się jeszcze opamięta. Różnie w życiu bywa przytulam zapłakaną siostrę.

Ale Michał nie wraca.

Zamieszkał w innym mieście. Z nową żoną.

Ksenia była od Michała starsza o osiemnaście lat. Taka różnica wieku nie przeszkadzała im być szczęśliwą, kochającą się parą. Dusza nie zna wieku, często powtarzała Ksenia.

Michał był oczarowany drugą żoną. Stała się dla niego latarnią w życiu.

Ksenia miała nietuzinkowy charakter

Potrafiła kochać na zabój, a czasem równie łatwo przestać. Dzikuska. Wolna. Raz pieściła słowami, by za chwilę ranić jak brzytwą.

Michał uwielbiał Ksenię.

Często powtarzał:

Gdzieś była całe życie, Kseneczko Szukałem cię pół życia

A w tym czasie Julia poprzysięgła sobie zemstę na wszystkich mężczyznach.

Była piękna. Każdy oglądał się za nią, kobiety i mężczyźni.

W pracy zaczęła romansować ze swoim szefem.

Julcia, wyjdź za mnie. Zrobię z ciebie królową. Słowo daję.

Nie chcę wychodzić za mąż, Dyzio, już się nabawiłam Julia filuternie puściła do niego oczko. Lepiej zabierz mnie nad morze, chcę podreperować zdrowie Zosi.

Jedźmy, kochana

Sławek był bardziej zwyczajny. Pomagał jej w mieszkaniu, zrobił gruntowny remont.

Nie oświadczał się. Był żonaty

Julia wodziła ich obu za nos

Nie było tu mowy o miłości. Pomagali jej dźwigać codzienność, łagodzić ból po stracie.

Ciągle tęskniła za Michałem. Śnił jej się. Budziła się z płaczem, bezsilna, rozdarta wspomnieniami. Co noc zadawała sobie te same pytania: Jak odciąć się od człowieka? Czym zawiniłam? Przecież byłam wierna i oddana, wszystko robiłam dla niego, prawie nigdy się nie kłóciliśmy

Mijały lata.

Julia przeplatała swoje dni: raz zagadkowo uśmiechała się do Dyzia, raz odsyłała Sławka do jego żony.

Kiedy Zosia skończyła dwadzieścia lat, zdecydowała się odwiedzić ojca.

Kupiła bilet na pociąg. W drodze planowała, jak rozmawiać z Ksenią, tą kobietą, która rozbiła ich rodzinę.

Dojechała do innego miasta.

Zadzwoniła do drzwi.

To chyba ty jesteś Zofia w progu stanęła interesująca kobieta.

Mama o wiele ładniejsza, pomyślała Zosia.

A pani to Ksenia? zgadła.

Tak, wejdź. Taty nie ma, zaraz wróci Ksenia zaprosiła Zosię do kuchni.

Jak się masz? Co u mamy? Ksenia czuła się niezręcznie, krzątała nerwowo. Napić się herbaty? Kawy?

Ksenio, jak to się stało, że ojciec zostawił mamę dla pani? Przecież ich kochał, wiem to na pewno Zosia patrzy Kseni prosto w oczy.

Zosiu, nie wszystko można przewidzieć. W miłości nie ma gwarancji. Bywają nagłe namiętności. Czasem jedno spotkanie zmienia całe życie. Los krzyżuje drogi. I trzeba wtedy zmienić partnera w tańcu, tak bywa. Nie da się tego wytłumaczyć Ksenia opadła ciężko na krzesło.

A nie można się powstrzymać, nie wolno? A rodzina, obowiązki Zosia nie łapie tego toku myślenia. Wpatruje się twardo w kobietę, której nie akceptuje.

Nie można, kochanie odpowiada krótko Ksenia.

Dziękuję, że mówi pani szczerze Zosia nawet nie sięga po herbatę.

Zosiu, chcesz radę? Facet jest jak znaczek pocztowy: im częściej na niego plujesz, tym mocniej się przykleja Ksenia śmieje się złośliwie. A z mężczyzną raz trzeba być stalowa, raz delikatna jak aksamit Zresztą, właśnie mam z twoim tatą niezłą awanturę.

Rozumiem. Poczekam na tatę? pyta niepewnie dziewczyna.

Nie wiem. Od tygodnia mieszka w hotelu. Podam ci adres Ksenia zapisuje coś szybko na kartce. Proszę.

Zosia ucieszyła się z takiego obrotu sprawy. Teraz mogła szczerze porozmawiać z ojcem, bez świadków.

Do widzenia. Dziękuję za herbatę żegna się Zosia i wychodzi.

Odnajduje hotel, puka do drzwi ojca.

Michał cieszy się na widok córki, ale trochę się krępuje.

Zosiu, dziś miałem wracać Wiesz, kłótnia i te sprawy

Tato, to twoje życie. Chciałam cię tylko zobaczyć delikatnie bierze ojca za rękę.

Co u mamy? pyta Michał.

W porządku, tato. Już się przyzwyczaiłyśmy Zosia wzdycha.

Spędzają razem spokojny wieczór w hotelowym pokoju, rozmawiają, śmieją się, płaczą

Tato, kochasz Ksenię? nagle pyta Zosia.

Bardzo. Przepraszam, córeczko odpowiada Michał.

Rozumiem. Czas na mnie, zaraz mam pociąg Zosia zbiera się do wyjścia.

Przyjeżdżaj jeszcze, Zosiu. Jesteśmy rodziną Michał spuszcza wzrok.

Oczywiście Zosia wychodzi szybkim krokiem.

Po powrocie decyduje się słuchać rady Kseni.

Nie zakochiwać się, nie przywiązywać, nie wierzyć w puste męskie słowa. Pluć na wszystko

Ale po trzech latach pojawia się ktoś wyjątkowy. Kamil. Jakby niebo go jej zesłało.

Zosia od razu to wiedziała. Czuła całą sobą

Gdy znajduje się właściwą osobę, nikt inny nie jest już atrakcyjny

Kamil pokochał Zosię całą duszą i sercem, nie wypuszczając jej już z objęć. Sięgnął jej do wnętrza i Zosia zakochała się szaleńczo, bez warunków. Doszczętnie.

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.

No co, pokaż swoją wieśniaczkę! – uśmiechnęła się matka. Ale na widok Wiki zamilkła.