Poczekaj na mnie!

„Zaczekaj na mnie, Katarzyno!”

Dzwonek rozległ się głośno, a korytarze szkolne powoli pustoszały. Nauczyciele rozchodzili się po klasach, poganiając spóźnialskich uczniów.

Za oknami szumiała młoda zieleń, a słońce kusiło, by wyjść na dwór. Katarzyna zatrzymała się przed drzwiami do sali. Tak jak dzieciom, i jej marzyło się, by rzucić wszystko i pójść na spacer po wiosennym Krakowie. Westchnęła i weszła do klasy. Uczniowie siódmej „B” z hałasem wstali.

— Dzień dobry. Proszę usiąść — powiedziała, kierując się w stronę biurka.
— Kogo dziś nie ma? — zapytała, rzucając szybkie spojrzenie po sali.

Wstała prymuska Ania Nowak i po angielsku oznajmiła, że Kowalska jest chora, a brakuje też Tomka Wiśniewskiego. Zawsze reagowała najszybciej, bo najlepiej w klasie radziła sobie z językiem. Po sali przeszedł pomruk.

— Michał, co z Tomkiem? — spytała Katarzyna po polsku.

Michał Kozłowski był jego sąsiadem.

Wszyscy w szkole wiedzieli, że ojciec Tomka wyszedł z więzienia rok temu, nie pracował, pił i znęcał się nad żoną. Syn też dostawał lanie, gdy stawał w jej obronie. Tomek często przychodził na lekcje z siniakami. Przed WF-em zostawał w szatni na końcu, by koledzy nie zobaczyli śladów na jego ciele. Ale i tak każdy wiedział. Michał opowiadał.

Katarzyna współczuła chłopcu. Był bystry, dojrzały jak na swój wiek. W takich domach dzieci szybko dorastają. Uczył się dobrze, wszystko łapał w lot. Tylko angielski sprawiał mu trudność, ale się starał.

Po studiach Katarzyna wróciła do swojej szkoły jako nauczycielka angielskiego. Nie chciała zostawić mamy samej, więc nie wyjechała do Warszawy ani nie poszła do prywatnej szkoły, jak większość koleżanek z roku.

Starsze klasy dostawały bardziej doświadczoną nauczycielkę. Katarzynie przydzielono gimnazjum. Na początku oczywiście robili jej psikusy, ale z czasem polubili młodą, choć wymagającą „panią od angielskiego”. Ubierała się skromnie, ale spod pozoru surowości często przebijał ciepły uśmiech.

Dziewczyny podpatrywały jej styl, a chłopcy ukrywali zauroczenie pod maską drażnienia. W tym roku Katarzyna dostała wychowawstwo w siódmej „B”.

— Pani Katarzyno, jego ojciec znowu się upił wczoraj, bił matkę Tomka. Cały blok słyszał krzyki. W nocy „karetka” zabrała ją do szpitala. Tomek zadzwonił, jak ojciec zasnął. A oni wezwali policję. Ojca zabrali, a Tomka też, póki nie znajdą krewnych.

— Co?! — wykrztusiła Katarzyna i znów spojrzała na klasę. Uczniowie w ciszy czekali na jej reakcję. Co miała powiedzieć?

— Dobrze, po lekcjach pójdę na komisariat i dowiem się wszystkiego.

W sali odetchnęli z ulgą.

Przed oczami Katarzyny stanęła twarz trzynastoletniego Tomka. Ile razy pytała, czy potrzebuje pomocy, ale on tylko przestraszony kręcił głową. Na lekcjach często łapała jego przenikliwe spojrzenie — wtedy się rumieniła i gubiła wątki.

Klasa zamarła.

— No dobrze, zaczynamy… — powiedziała z udawaną energią.

Na przerwie Katarzyna poszła do dyrektora.

— Panie Tomaszu, Wiśniewski…

— Wiem, Katarzyno. Dzwonili już z policji. Póki nie znajdą rodziny, trafi do domu dziecka. Ojcu grozi więzienie, a matka… Oby przeżyła. Dom dziecka to też nie cukierki. Nie wiadomo, co gorsze — zwyrodnialec czy wściekłe, zaniedbane dzieciaki.

— Chcę iść na komisariat, wesprzeć go i dowiedzieć się więcej.

— Jako wychowawczyni masz do tego prawo. Spróbuj. Ale nie radzę się angażować. Widziałem już różne sytuacje. — Zmęczonym gestem dał do zrozumienia, że rozmowa skończona.

Spotkanie z Tomkiem załatwiono. Widzieli się w pokoju z ohydnie zielonymi ścianami i tandetnymi meblami.

— Co z mamą? — od razu zapytał Tomek.

Katarzyna zdrętwiała. Nie sprawdziła nawet, jak się ma.

— Jest w szpitalu. Nie pozwalają jej odwiedzać. Nie martw się, będzie dobrze. — Starała się brzmieć pewnie.

— Zamkną go? Oby. — W oczach chłopca błysnął gniew. Katarzyna zauważyła, jak naciąga rękaw bluzy, by zakryć ślady po ojcu.

— Masz jakąś rodzinę? Wujków, ciotki, dziadków? — spytała łagodnie.

— Nie wiem. Nawet jeśli, to nikomu nie jestem potrzebny. Dziękuję, że pani przyszła. — Jego wzrok sprawił, że się wzdrygnęła. — Mogę do pani pisać?

— Tak, oczywiście. — Zawahała się. — Nie wiem, czy będziesz miał internet… Zapisałam mój adres i numer. Masz. — Wsunęła mu złożoną kartkę.

— Dziękuję. Jest pani dobra. Lubię panią. Bardzo. Wiem, że jestem dla pani za młody. Ale dorosnę i wrócę. Zaczeka pani? — Patrzył na nią z rozpaczą i nadzieją.

Katarzynę rozbawiło to niezdarne wyznanie, ale i ścisnęło za serce. Chciała go przytulić, pogłaskać po niesfornych włosach. Powstrzymała się — mógłby to źle zrozumieć.

Do pokoju zajrzała policjantka.

— Przepraszam, obiad…

Katarzyna zrozumiała, że musi iść.

— Trzymaj się. Daj znać, jeśli coś. Postaram się pomóc. — Stała już w drzwiach.

— Pani Katarzyno! — Jego załzawiony głos zadrżał. — Zaczeka pani?

Skinęła głową i wyszła.

Łzy napływały do oczu młodej nauczycielki. „Jak przestępca. Co z nim będzie? Jak mu pomóc?”

Dwa dni później dyrektor zatrzymał ją na korytarzu.

— Katarzyno, wpadnij do mnie.

Po tym, jak nazwał ją po imieniu, wiedziała, że coś jest nie tak.

— Matka Tomka nie żyje. Już pochowana. Psycholog nie pozwolił mu się pożegnać. Ale jest dobra wiadomość. Przyjechała babcia, matka ojca. Zgodziła się zabrać Tomka do siebie, do Katowic. Dokumenty już jej przekazaliśmy.

Więc ułożyło się lepiej, niż myśleliśmy. Da Bóg, chłopak sobie poradzi. — Zamilkł. — Wiem, że jesteś młoda, Po dziesięciu latach, gdy Tomek wrócił jako dorosły mężczyzna z dyplomem w kieszeni i miłością w sercu, Katarzyna w końcu zrozumiała, że niektóre obietnice, nawet te dziecinne, są warte czekania.