— Po takich słowach mam tu jeszcze siedzieć, udawać, że wszystko w porządku i uśmiechać się? Nie, świętujcie beze mnie! — z tymi słowami Natalia trzaskając drzwiami wyszła.

Po tych słowach mam jeszcze tu siedzieć, udawać, że wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie beze mnie! z tymi słowami Bogna trzasknie zamyka drzwi sypialni.

Rano wstaje znacznie wcześniej niż zwykle. Nie otwierając oczu, przypomina sobie: dziś czterdzieści. Kiedyś ta liczba wydawała się odległa, nieosiągalna. A teraz codziennie spotyka ją w lustrze zmarszczki przy oczach, lekka zmęczenie w spojrzeniu.

Obok spokojnie oddycha Sergiusz. Nie rusza się, kiedy Bogna ostrożnie wyślizguje się spod kołdry. Śpi mocno, a jej obecność coraz mniej go interesuje. Zerka na zegarek: 5:30. Zanim przyjdą goście, musi jeszcze sporo zrobić.

Cicho zamykając drzwi sypialni, Bogna kieruje się do kuchni. Dziś ich mieszkanie ma stać się miejscem spotkania dwóch światów rodziny Bogny i przyjaciół Sergiusza. Przez lata nie udało się naprawdę zjednoczyć ich w jedną rodzinę. Jej przyjaciółki dawno zniknęły w codzienności, a towarzystwo Sergiusza pozostaje niezmienne: ci sami twarze, te same tematy.

Zaparza kawę i otwiera lodówkę. Dzień wcześniej przygotowywała mięso w marynacie, pokrojone warzywa i składniki do sałatek. Teraz wszystko ma zamienić się w uroczysty stół. Zwykle zamawiali jedzenie lub chodzili do restauracji, ale w ten jubileusz chcą domowej atmosfery, ciepła, czegoś własnego.

Mamo, masz dwieście złotych? słyszy z kuchni głos.

Szesnastolatek Kacper stoi, rozczochrany, już w dżinsach i koszulce.

Dokąd tak wcześnie zmierzasz? zdziwiona pyta Bogna, wyciągając banknot z portfela.

Chcemy pojeździć na rowerach. Wczesny wschód, żeby nie spalić się. Wrócę wieczorem, na przyjęcie.

Kacprze, pamiętasz, jaki dziś dzień?

Chłopak kiwa głową, potem wstydliwie się uśmiecha:

Oczywiście, twoje urodziny. Nie chciałem cię budzić rano, pomyślałem, że przywitam cię później.

Nie zostaniesz i nie pomożesz mi? Nie dam rady sama, jest tak wiele

Kacper się wkurza:

Mamo, obiecaliśmy, że wrócę. Na pewno zdążę. A co z Zuzanną?

Zuzanna jeszcze jedzie z przyjaciółką na działkę. Wróci przed szóstą.

No cóż radzisz sobie lepiej niż inni, wzrusza ramionami.

Bogna wzdycha. Kiedyś była dumna, że wszystko spoczywa na niej. Teraz to ją tylko męczy.

Idź już. Ale bądź w domu na czas.

Kacper całuje ją w policzek i niemal natychmiast znika. Po kilku sekundach drzwi wejściowe z hukiem się otwierają.

O dziewiątej Bogna jest całkowicie pochłonięta przygotowaniami. Piekarnik nagrzewa się dla mięsa, warzywa czekają na pokrojenie, ciasto na sernik leży pod ręcznikiem. Powietrze wypełnia zapach świeżo parzonej kawy i przypraw.

Dzień dobry woła Sergiusz, wchodząc w podrapane dresy. Co tak wcześnie?

A co myślisz? odpowiada spokojnie. Goście będą o szóstej. Praca jeszcze przed nami.

Mogłaś trochę dłużej przespać się. To twój dzień. bierze kubek i nalewa kawy. Sto lat, przy okazji.

Pochyla się, lekko dotykając jej policzka. Pachnie miętą i znajomym perfumem.

Dziękuję mówi Bogna. Marzy o jakimś geście, prezencie, choćby pytaniu: Czym mogę pomóc?

Sergiusz już siedzi przy stole i przewija telefon.

Nie pracujesz dziś? pyta, rozbijając jajka.

Nie, mam wolne. Trzeba coś zrobić w domu

Świetnie. To pomożesz przy stole?

Oczywiście. Jak tylko skończę czytać wiadomości mruczy, nie podnosząc wzroku.

Trzy godziny mijają. Sergiusz przenosi się do salonu, wciągnięty w mecz piłkarski, krzycząc okrzykami. Bogna cicho sieka, miesza, ubija, piecze i myśli: Tak, czterdzieści lat. I tak właśnie je obchodzę

O trzeciej dzwoni do drzwi. Bogna wyciera ręce ręcznikiem i otwiera. Na progu stoi młodsza siostra Ola z bukietem czerwonych goździków.

Wszystkiego najlepszego, kochana! mówi, obejmując siostrę jedną ręką. Przyszłam trochę wcześniej, żeby pomóc. Czy nadal gotujecie?

Od rana na nogach odpowiada Bogna, wpuszczając Olę do mieszkania. Goście przyjdą o szóstej, cieszę się, że jesteś.

A gdzie jest elegancki strój? rzuca Ola spojrzeniem na Bognę w prostym t-shircie i wyblakłych dżinsach.

Jakiż to strój wzdycha Bogna, machając ręką. Sałatki niepokrojone, tort nie udekorowany, nakrycie niegotowe

Rozumiem mówi poważnie Ola, przyglądając się kuchni. Oceniając skalę, odwraca się w stronę korytarza. A co z Sergiuszem? Nie jest w temacie?

On zajęty.

Z salonu dochodzi oburzone: Co ty robisz, beznadziejny! Idź do roboty!

Wszystko jasne mruczy Ola. Teraz go uwolnię.

Wchodzi pewnym krokiem do salonu. Bogna słyszy, jak siostra energicznie przekonuje męża, ale nie zwraca na to uwagi. Niebawem Sergiusz wchodzi do kuchni z ponurą miną.

No? Czego potrzebujesz? mruczy.

Możesz nakryć stół w salonie odpowiada Bogna. Ola, pomóż mu z naczyniami, proszę.

Kolejne godziny mijają bez większych kłótni. Sergiusz, choć niechętnie, pod kontrolą Oli wykonuje polecenia. Czasem zanurza się w telewizor, ale generalnie coś robi. Do piątej wieczorem główne obowiązki są zrobione. Bogna dopiero teraz odczuwa wyczerpanie: ramiona bolą, nogi drżą, a przed nią jeszcze cała noc świętowania.

Idź się przebrać mówi Ola, delikatnie popychając ją z kuchni. Sama sobie dam radę.

Bogna cicho idzie do sypialni. W szafie czeka nowa granatowa sukienka, kupiona specjalnie na tę okazję. Elegancka, z ładnym dekoltem. Nie ma siły ani ochoty na makijaż i fryzurę. Wciąga zwykłą czarną sukienkę, w której chodzi do pracy, szybko odświeża twarz, maluje usta i wraca do gości na czas: przy drzwiach już dzwonią.

Do szóstej mieszkanie wypełnia się ludźmi. Przybywają rodzice, znajomi małżeństwa, z którymi przyjaźnią się od lat, koledzy z pracy Sergiusza. Są też dzieci: Zuzanna przynosi modne ciasto z renomowanej cukierni, a Kacper kartkę, którą chyba kupił w pośpiechu w drodze do domu.

Bogna wita gości napiętą uśmiechnięciem. Głowa pulsuje, nie ma chwili na oddech w łazience, by wziąć tabletkę wszyscy coś pytają, coś chcą. Nagle Sergiusz ożywia się: żartuje, rozlewa napoje, demonstracyjnie przytula Bognę przy każdym toaście na jej cześć.

Wreszcie wszyscy siadają przy stole. Bogna podaje główne danie pieczone mięso, swoją sprawdzoną specjalność.

Bogno, może nie trzeba tyle sałatek szepcze Sergiusz, patrząc na łyżkę z sałatką jarzynową. Są już majonezowe. Ostatnio i tak

Nie kończy zdania, ale krótki rzut oka na jej sylwetkę mówi więcej niż słowa. Bogna czuje, jak rumienią się jej policzki. Ola, siedząca obok, nerwowo spogląda na niego.

Mięso trochę wyschło mówi już głośno Sergiusz, krojąc kawałek. Pewnie za długo pieczono.

Dla mnie jest idealne wtrąca się mama Bogny.

Nie krzywdzę podnosi ręce Sergiusz. Tylko ostatnio było bardziej soczyste.

Bogna milczy, żuje w ciszy, wpatrzona w talerz. Zamiast przytulnego wieczoru zamienia się w kolejną upokorzenie przed widokami.

Tosty płyną jeden po drugim. Ktoś życzy awansu, ktoś piękna i młodości, rodzice zdrowia i cierpliwości. W końcu wstaje Sergiusz, podnosi kieliszek i zwraca się do zgromadzonych:

Chcę przywitać żonę z czterdziestymi urodzinami. Ten wiek to już poważna sprawa. A Bogna radzi sobie świetnie. Dla swego wieku wciąż ma wiele do zaoferowania

Na stole rozległ się niepewny śmiech.

choć mogłaby troszkę bardziej dbać o siebie dodaje, nie zmieniając wyniosłego uśmiechu. Ale i tak cię kochamy. Na zdrowie, kochanie!

Zapanowała cisza. Kieliszki unoszą się niechętnie, z napiętymi uśmiechami. Większość odwraca wzrok nikt nie chce patrzeć w oczy Bogny. Ona siedzi nieruchomo, wpatrzona w obrus. To, co długo tłumiła, wypływa z wnętrza.

Powoli wstaje.

Dziękuję za życzenia mówi cicho i wychodzi z pokoju.

Za drzwiami sypialni rozbrzmiewa szmer, który zamienia się w codzienny gwar. Nikt nie podąża za nią. Nawet Sergiusz.

Bogna podchodzi do lustra. W odbiciu zmęczona kobieta, z wyblakłym spojrzeniem, rozczochrany włosami i zwyczajnym wyglądem. Kiedy przestała być sobą? I jak tak się stało, że sama na to pozwoliła?

Jakby w innym świecie, otwiera szafę i wyciąga tę samą granatową sukienkę, którą trzymała na tę noc. Ostrożnie ją zakłada, poprawia dekolt, przeciera kurz z kolczyków, które dostała od Sergiusza, gdy jego słowa były jeszcze pełne miłości, nie pretensji.

Z półki sięga po szpilki te, które nosiła na ślubie. Wciąż idealnie leżą na stopie.

Sięga po telefon i wybiera znajomy numer.

Wiktorze, cześć. To ja. Dziś mam urodziny Wiem, że nagle, ale Może się spotkamy? Nie chcę być sama. Spotkamy się w Palermo za pół godziny? Świetnie, rezerwuję stolik.

Kończy rozmowę, jeszcze raz patrzy w lustro. Tam stoi zupełnie inna Bogna ta, która znów pamięta, kim jest. Prosta postura, wyraźny wzrok, lekki uśmiech powraca pewność siebie.

Gdy wychodzi do salonu, wszyscy nagle milkną. Spojrzenia kierują się na nią. Sergiusz zdziwiony wstaje na nogi.

O rany, inna sprawa! wykrzykuje. To już prawdziwy wygląd. Czemu nie przebrałaś się od razu? Chodź do nas!

Po raz pierwszy tego dnia Bogna szczerze się uśmiecha.

Nie, Sergiuszu, nie zostanę.

Co?! nie rozumie. Dlaczego?

Po wszystkim, co się wydarzyło, mam siedzieć i udawać, że jest mi miło? Nie. Decyduję, że świętuję po swojemu. Za kilka minut przyjedzie taksówka. Jadę do restauracji z przyjaciółką.

Co ty wymyślasz? O jakim upokorzeniu mówisz? To był żart! macha rękami Sergiusz, patrząc na gości, jakby szukał w nich poparcia.

W każdym żarcie zaczyna Bogna, ale przerywa. Choć to już nie ma znaczenia. Idę. Dziękuję wszystkim i życzę miłego wieczoru.

Odwraca się i kieruje do wyjścia. W przedpokoju dopada ją siostra.

Bogno, może nie warto? szepcze Ola. Wiesz, że nie chciał cię obrazić

Olo, mówi spokojnie, patrząc jej prosto w oczy, szesnaście lat słyszałam te słowa. Może naprawdę nie miał złych zamiarów. Ale nie chcę już tego znosić, zwłaszcza w mój dzień.

Przytula siostrę i wychodzi przed drzwi.

Na klatce schodowej jest cicho i chłodno. Schodząc w dół, Bogna jakby zrzucała z siebie ciężar z każdym krokiem łatwiej oddycha. Nie tylko obrona się rozpadła zniknęła. Nic już jej nie powstrzymuje.

Co przyniesie przyszłość, nie wie. Może Sergiusz w końcu coś zrozumie. A może nie. Ale teraz, w swoich czterdziestu, po raz pierwszy od długiego czasu czuje się naprawdę żywa.

Na zewnątrz wieczorne powietrze obejmuje ją ciepłem. Przed przejściem czeka taksówka. Wsiada, podaje adres. W torbie wibruje telefon. Sergiusz. Bogna nie patrzy, wycisza dzwonek.

Ten wieczór należy tylko do niej. I tylko ona decyduje, jak go przeżyć.