— Po takich słowach mam nadal tutaj siedzieć, udawać, że wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie beze mnie! — z tymi słowami Natalia zatrzasnęła drzwi.

Po tych słowach mam jeszcze tu siedzieć, udawać, że wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie beze mnie! z takim okrzykiem Jadwiga rechotała drzwiami.

Ranek przywitał ją znacznie wcześniej niż zwykle. Nie otwierając oczu, przypomniała sobie: dziś czterdzieści. Kiedyś ta liczba wydawała się odległa, prawie nieosiągalna. A teraz codziennie spotyka ją w lustrze zmarszczki przy oczach, lekka zmęczenie w spojrzeniu.

Obok spokojnie oddychał Piotr. Nie poruszył się, gdy Jadwiga ostrożnie wyślizgnęła się spod kołdry. Spał głęboko, a jego zainteresowanie nią maleje z każdym rokiem. Spojrzała na zegarek: 5:30. Przed przyjściem gości jeszcze sporo do zrobienia.

Cicho zamykając drzwi sypialni, poszła do kuchni. Dziś ich małe mieszkanie w Warszawie miało stać się miejscem spotkania dwóch światów jej krewnych i przyjaciół Piotra. Lata mijały, a prawdziwe poczucie jedności wciąż nie zakwitło. Jej przyjaciółki dawno zniknęły w codzienności, a towarzystwo Piotra pozostało niezmienne: te same twarze, te same tematy.

Zaparzyła kawę i otworzyła lodówkę. Wieczorem przygotowywała marynatę z mięsa, pokrojone warzywa, składniki do sałatek. Dziś wszystko miało zamienić się w uroczysty stół. Zwykle zamawiali jedzenie lub chodzili do restauracji, ale tym razem rocznica. Chciało się domowej atmosfery, ciepła, czegoś własnego.

Mamo, masz dwieście złotych? dobiegło z korytarza.

Szesnastoletni Kacper stał, rozczochrany, w dżinsach i koszulce.

Dokąd tak wcześnie się wybierasz? zdziwiła się Jadwiga, sięgając po banknot.

My z chłopakami planujemy jeździć na rowerach. Rano, żeby nie spalić się na słońcu. Wrócę wieczorem, na przyjęcie.

Kacprze, pamiętasz, jaki dziś jest dzień?

Chłopak zamyślił się, po czym z wstydu uśmiechnął się:

Oczywiście, twoje urodziny. Nie chciałem cię budzić rano pomyślałem, że przywitam później.

Nie zostaniesz i nie pomożesz mi? Sam nie dam rady, tyle tu do zrobienia

Zmarszczył brwi:

Mamo, mieliśmy umowę. Ale zdążę, obiecuję. Czy Zuzanna nie pomoże?

Ona jest jeszcze w drodze, na wsi z przyjaciółką. wróci przed szóstą.

No radzę sobie lepiej niż wszyscy, wzruszył ramionami.

Jadwiga westchnęła. Kiedyś była dumna, że wszystko spoczywa na niej. Teraz to tylko wyczerpuje.

Idź już. Ale wróć na czas.

Kacper przybił jej w policzek i zniknął niemal natychmiast. Za chwilę usłyszał trzask zamykających się drzwi wejściowych.

O dziewiątej Jadwiga była już całkiem pochłonięta przygotowaniami. Piekarnik rozgrzewał się dla mięsa, warzywa czekały na siekanie, ciasto na sernik powoli wyrastało pod ręcznikiem. Powietrze wypełnił aromat świeżo parzonej kawy i przypraw.

Dzień dobry odezwał się Piotr, wchodząc w kuchnię w podniszczonych sportowych spodniach. Co tak wcześnie?

A jak myślisz? odpowiedziała chłodno. Goście przyjdą o szóstej. Praca to góra.

Mogłaś troszkę dłużej pospać. To w końcu twój dzień. Wziął filiżankę i nalał sobie kawy. A przy okazji, wszystkiego najlepszego.

Pochylił się i lekko dotknął jej policzka. Pachniał miętą i znajomym dezodorantem.

Dziękuję rzekła Jadwiga. Pragnęła choćby gestu, prezentu, pytania: Czym mogę pomóc?

Piotr już siedział przy stole, przewijając telefon.

Nie pracujesz dziś? zapytała, rozbijając jajka.

Nie, mam wolne. Trzeba coś zrobić w domu

Świetnie. To pomożesz mi przy stole?

Oczywiście. Gdy tylko skończę wiadomości mruknął, nie podnosząc wzroku.

Trzy godziny minęły, a Piotr przeniósł się do salonu, pochłonięty meczem piłkarskim i emocjonalnymi okrzykami. Jadwiga w ciszy kroiła, mieszała, ubijała, piekła. Myślała: Tak, czterdzieści lat. I tak właśnie je przyjmuję

O trzeciej zapukały w drzwi. Jadwiga otarła ręce ręcznikiem i podeszła otworzyć. Na progu stała młodsza siostra, Ola, z bukietem czerwonych goździków.

Wszystkiego najpiękniejszego, kochana! przytuliła się jedną ręką. Przyszłam trochę wcześniej, pomóc. Widzisz, nadal w akcji?

Od rana na nogach zaprosiła ją do mieszkania. Goście o szóstej, ale cieszę się, że cię widzę.

Gdzie ten świąteczny strój? rzuciła Oli spojrzeniem na Jadwigę w zwykłej koszulce i wyblakłych dżinsach.

Jaki tam strój, wzdychała Jadwiga, machając ręką. Sałatki nie pokrojone, tort nie udekorowany, nakrycie nie gotowe

Rozumiem odparła poważnie Ola, zaglądając do kuchni. Oceniwszy skalę, odwróciła się w korytarz. A Piotr co, nie w temacie?

On zajęty.

Z salonu dobiegło oburzone: Co robisz, bezmyślny! Przestań!

Wszystko jasne mruknęła Ola. Zaraz go uwolnię.

Weszła zdecydowanie do salonu. Jadwiga słyszała, jak siostra coś energicznie tłumaczy Piotrowi, ale nie przywiązywała uwagi. Wkrótce Piotr wkroczył do kuchni z ponurą miną.

No? Co trzeba? zapytał.

Możesz nakryć stół w salonie odpowiedziała spokojnie. Ola, pomóż mu z naczyniami, proszę.

Następne kilka godzin minęło bez większych kłótni. Piotr, choć niechętnie, pod nadzorem Oli wykonywał polecenia, czasem znikając w telewizorze, ale ogólnie coś robił. Do piątej po południu główne zadania były zakończone. Jadwiga poczuła się wyczerpana: ramiona bolały, nogi dręczyły, a przed nią wciąż cała noc świętowania.

Idź się przebrać powiedziała Ola, delikatnie popychając ją z kuchni. Ja się tu ogarnę.

Jadwiga podeszła do szafy, gdzie czekała nowa granatowa suknia, kupiona specjalnie na tę okazję. Elegancka, z pięknym dekoltem. Nie miała jednak sił ani ochoty na makijaż i fryzurę. Wyjęła zwykłą czarną sukienkę, w której nosiła do pracy, szybko odświeżyła twarz, pomalowała usta i wyszła w samą porę, gdy drzwi już dzwoniły.

Do szóstej mieszkanie wypełniło się ludźmi. Przyszli rodzice, znajomi małżonkowie, z którymi przyjaźnili się latami, koledzy Piotra. Pojawili się też dzieci: Zuzanna przyniosła modny tort z renomowanej cukierni, a Kacper kartkę, którą chyba kupił w drodze do domu.

Jadwiga witała gości z napiętym uśmiechem. Głowa pulsowała, a nawet krótkie zejście do łazienki, by wziąć tabletkę, było niemożliwe wszyscy coś pytali, coś chcieli. Nagle Piotr ożył: żartował, rozlewał napoje, demonstracyjnie przytulał Jadwigę przy każdym toaście na jej cześć.

W końcu wszyscy usiedli przy stole. Jadwiga podała główne danie pieczone mięso, swój sprawdzony przepis.

Jadwigo, może nie potrzebujemy tylu sałatek mruknął Piotr, patrząc na jej miskę z sałatką jarzynową. Tam majonez. Ostatnio już nie

Nie dokończył, ale krótki rzut oka na jej sylwetkę był wymowny. Jadwiga poczuła, jak rumieni się policzki. Ola, siedząca obok, rzuciła spojrzenie na Piotra.

Mięso trochę przesuszone zauważył Piotr, krojąc kawałek. Najpewniej za długo w piecu.

Myślę, że jest idealne wtrąciła się matka Jadwigi.

Nie mam złych zamiarów podniósł ręce Piotr. Tylko ostatnim razem było soczwniejsze.

Jadwiga nie odpowiedziała. Cicho żuła, wpatrując się w talerz. Zamiast przytulnego wieczoru wszystko zamieniło się w kolejne upokorzenie, publiczne.

Kolejny toast po toście: życzenia kariery, urody, młodości. Rodzice prosili o zdrowie i cierpliwość. W końcu wstał Piotr, podniósł kielich i zwrócił się do zebranych:

Chcę przywitać żonę z czterdziestą rocznicą. Ten wiek to już coś poważnego. Ale Jadwiga trzyma się świetnie. Do swojego wieku jeszcze nic nie straciła

Wszyscy wybuchnęli niezręcznym śmiechem.

choć mogłaby troszkę bardziej dbać o siebie dodał, nie zmieniając wyniosłej miny. Ale i tak cię kochamy. Za ciebie, kochana!

Zapaniała cisza. Kielichy wzniesiono niechętnie, z napiętymi uśmiechami. Większość odwróciła wzrok nikt nie chciał spojrzeć w oczy Jadwidze. Siedziała nieruchomo, wpatrzona w obrus. To, co długo tłumiła, w końcu wypłynęło z głębin.

Powoli wstała.

Dziękuję za życzenia wyszeptała i wyszła z pokoju.

Za drzwiami sypialni rozległo się szmerowanie, które wkrótce zamieniło się w codzienny gwar. Nikt nie podążył za nią, nawet Piotr. Szczególnie nie Piotr.

Jadwiga podeszła do lustra. W odbiciu zmęczona kobieta, z wyblakłym spojrzeniem, potargany włosami i zwyczajnym wyglądem. Kiedy przestała być sobą? I jak tak się stało, że pozwoliła sobie na to?

Jakby w innym świecie, otworzyła szafę i wyciągnęła tę samą granatową suknię, którą strzegła na tę noc. Delikatnie ją założyła, poprawiła dekolt, zdmuchnęła kurz z kolczyków podarowanych przez Piotra, kiedy jego słowa brzmiały z miłością, nie z zarzutem.

Z półki wzięła szpilki, te, które nosiła na ślubie. Nadal idealnie leżały na stopie.

Wzięła telefon i wybrała znajomy numer.

Cześć, to ja. Dziś mam urodziny Wiem, że to nagle, ale Czy możemy się spotkać? Nie chcę dziś być sama. Tylko z tobą. Może w La Scala za pół godziny? Świetnie, rezerwuję stolik.

Odłożyła słuchawkę, jeszcze raz spojrzała w lustro. Tam stała inna Jadwiga ta, co znów pamięta, kim była. Prosta postura, pewny wzrok, lekki uśmiech pewność wróciła.

Gdy weszła do salonu, wszyscy zamilkli. Spojrzenia zwróciły się ku niej. Piotr zaskoczony podniósł się na nogi.

O rety, to dopiero zmiana! wykrzyknął. Teraz naprawdę wygląda jakby była gotowa do przyjęcia. Dlaczego nie przebrałaś się od razu? Chodź do nas!

Jadwiga po raz pierwszy tego dnia uśmiechnęła się szczerze.

Nie, Piotrze, nie zostanę.

Co?! nie zrozumiał. Dlaczego?

Po tym wszystkim, co się wydarzyło, mam siedzieć i udawać, że mi przyjemnie? Nie. Postanowiłam uczcić ten dzień po swojemu. Za chwilę przyjedzie taksówka. Jadę do restauracji z przyjaciółką.

Co wy wymyślasz? O jakie upokorzenie chodzi? To żart! machnął ręką Piotr, patrząc na gości, jakby szukał w nich wsparcia.

W każdym żarcie zaczęła Jadwiga, lecz przerwała. Choć to już nieważne. Idę. Dziękuję wszystkim i życzę miłego wieczoru.

Odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia. Na progu dogoniła ją siostra.

Jadwigo, może nie powinnaś? szepnęła Ola. Wiesz, że nie chciał cię zranić

Olu, odpowiedziała spokojnie, patrząc jej prosto w oczy, słyszę te słowa od szesnastu lat. Może naprawdę nie miał takiego zamiaru. Ale nie chcę już tego tolerować. Zwłaszcza w mój dzień.

Przytuliła siostrę i wyszła.

Korytarz był cichy i chłodny. Schodząc po schodach, Jadwiga jakby zrzucała z siebie ciężar z każdym krokiem łatwiej było oddychać. Nie tylko obrona się rozpadła nie było już nic, co by ją trzymało.

Co przyniesie przyszłość, nie wiedziała. Może Piotr w końcu zrozumie. A może nie. Ale teraz, w swoich czterdziestu, Jadwiga po raz pierwszy od dawna poczuła się naprawdę żywa.

Na zewnątrz objął ją ciepły wieczorny powiew. Na chodniku czekało taksówka. Wsiadła, podała adres. W torbie wibrował telefon Piotr. Nie spojrzała, po prostu wyciszyła dW ciszy nocnej Jadwiga poczuła, że w końcu jest wolna.