Po rozwodzie rodziców wyrzucili mnie z domu – mama spakowała mi rzeczy, tata nie przyjął pod swój dach, a ja musiałam zacząć życie od nowa w obcym mieście. Po latach wróciłam, by zmierzyć się z przeszłością i odkryć, że rodzice znów są razem i czekają na wnuka.

Błagałam, ale mama była niewzruszona szybko wrzuciła moje rzeczy do plecaka, wcisnęła mi kilkaset złotych do ręki i wyrzuciła mnie z mieszkania. Miałam typową polską rodzinę: mamę, tatę, mnie Martę oraz dziadka Zdzisława. Rodzice całkiem dobrze sobie radzili, aż pewnego dnia wszystko zaczęło się sypać. Mama przestała o siebie dbać, a tata zakochał się w innej kobiecie.

Nowa partnerka taty była o wiele lat młodsza, szybko zaszła z nim w ciążę. Mama nie była w stanie wybaczyć zdrady i tata odszedł do tamtej kobiety. Oboje rodzice układali sobie życie osobno. Niestety, mnie w tych nowych planach zabrakło miejsca.

Pod koniec ósmej klasy mama przyprowadziła do domu młodszego chłopaka. Zbuntowałam się. Wpadłam w złe towarzystwo, zaczęłam pić alkohol, ostrzygłam się na chłopaka, pofarbowałam włosy na fioletowo. Mama nie interesowała się mną zupełnie, byłam dla niej zupełnie przezroczysta. Po pierwszej klasie technikum, podczas jednej z kolejnych awantur, mama wyrzuciła mnie z domu.

Powiedziała wtedy: Marta, teraz jesteś już dorosła. Także chcę być szczęśliwa, jak twój tata. Spakuj się i zamieszkaj z ojcem! Moja cierpliwość się skończyła.

Nie miałam już wyjścia błagałam ją o wybaczenie, ale nie słuchała, tylko dalej wrzucała mi rzeczy do plecaka i wypchnęła za drzwi. Poszłam więc do taty. On też nie był lepszy: Wiesz, Marta, to mieszkanie należy teraz do mojej żony. Ona nie będzie chciała, byś tu mieszkała. Idź do matki i spróbuj się pogodzić, po czym zamknął drzwi i zostałam na klatce.

Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Za ostatnie pieniądze kupiłam bilet kolejowy i wyjechałam. Trafiłam do małego miasta na Mazurach. Zapisałam się do technikum gastronomicznego, a po maturze zaczęłam pracować jako kucharka.

Po pewnym czasie poznałam Tomka, zakochaliśmy się w sobie i pobraliśmy. Udało się nam kupić skromne własne mieszkanie. Tomek, który wychował się w domu dziecka, cały czas powtarzał, żebym spróbowała wybaczyć rodzicom. On nie znał rodzicielskiej miłości i wiedział, co to znaczy być samemu na świecie.

Przez lata odwlekałam pojednanie. Aż nadejszła ta rozmowa: Marta, ty masz rodziców, a przez swoją dumę każesz sobie być sierotą. Przemyśl to. Jesteśmy ludźmi, a każdy popełnia błędy. Musisz spotkać się z rodzicami.

Wraz z mężem pojechaliśmy do mojego rodzinnego miasta. Stanęliśmy pod znajomymi drzwiami, zadzwoniliśmy. Rodzice w podeszłym wieku otworzyli. Kiedy mama mnie zobaczyła, upadła na kolana i zaczęła błagać mnie o przebaczenie. Wtedy dotarło do mnie, że już od dawna nie żywię żalu i krzywd, tylko nie umiałam się do tego przyznać.

Weszliśmy z Tomkiem do środka, przedstawiłam go rodzicom i powiedziałam, że zostaną dziadkami. Rodzice opowiedzieli, że kiedy wspólnie szukali mnie po ucieczce, na nowo się do siebie zbliżyli. Moje odejście sprawiło, że znów stali się rodziną.

Druga żona taty, widząc jego tęsknotę za mamą, pozwoliła mu odejść, a potem związała się z mężczyzną, z którym zdradzała mojego ojca. Tata sądził, że tamta kobieta spodziewa się jego dziecka, ale okazało się, że nawet ona nie wiedziała, kto jest ojcem. Po rozwodzie zrobiła test na ojcostwo, wyszło, że tata nie miał z tym dzieckiem nic wspólnego.

Teraz żyjemy spokojnie: moi rodzice znowu są razem, jestem szczęśliwa, a moje marzenie z młodości spełniło się cała rodzina znów mieszka pod jednym dachem.