— Po prostu zrób to, co mówisz, ale moja odpowiedź go zaskoczyła

— Po prostu zajmuj się domem — głos Darka brzmiał obojętnie. Nawet nie oderwał wzroku od telefonu. — Twoje zadanie to dbać o atmosferę. Ja zapewniam byt, ty prowadzisz gospodarstwo. Wszystko fair.

Zastygłam z talerzem w dłoniach. Przez dwadzieścia trzy lata małżeństwa przywykłam do wielego, ale to zdanie…

Kasia, moja najlepsza przyjaciółka, która siedziała naprzeciwko, parsknęła śmiechem nad kieliszkiem wina:
— A co w tym złego? Wiele kobiet marzyłoby, żeby być na twoim miejscu, Agatko.

Mój wzrok pobiegł w stronę syna. Bartek siedział ze spuszczoną głową. Jego telefon zadrżał.
— Darku — postawiłam talerz na stole. — A nie przyszło ci do głowy, że mogę być kimś więcej niż sprzątaczką?
— Zaczyna się — przewrócił oczami. — Przecież wszystko omówiliśmy, kiedy rezygnowałaś z pracy.
— Albo przekonałeś mnie, że tak będzie lepiej dla wszystkich?

Coś w moim tonie sprawiło, że oderwał wzrok od telefonu. Nasze oczy się spotkały, a ja dostrzegłam w jego spojrzeniu błysk strachu. Czy naprawdę myślał, że nie zauważę ich spojrzeń, tych przypadkowych dotknięć?

Bartek nagle wstał od stołu:
— Mogę już iść? Mam projekt z informatyki.
— Oczywiście, idź — odparłam, nie odrywając wzroku od męża.

Dźwięk zatrzaskujących się drzwi wejściowych rozległ się echem po mieszkaniu. Kasia zniknęła. Darek w milczeniu zbierał talerze.
— Zostaw naczynia. Usiądź.
— O co ci chodzi? — zastygł przy zlewie.
— O to, że nie jestem zmywarką. Pamiętasz, kim byłam, zanim wmówiłeś mi, że „dzieci potrzebują matki w domu”?
— Znowu swoje.
— Nie. To ty zdecydowałeś. Jak zawsze.

Telefon męża cicho zadzwonił. Wiadomość.
— Nie odpiszesz? Od Kasi?
— Przestań. Zachowujesz się nieracjonalnie.
— Nieracjonalnie? Porozmawiajmy o racjonalności. Opowiedz mi o tym wspólnym projekcie z moją najlepszą przyjaciółką.

Dźwięk policzenia przeciął powietrze. Ale to nie Darek mnie uderzył. To ja wymierzyłam mu porządnego klapsa.
— Mamo? — głos Bartka z przedpokoju sprawił, że drgnęliśmy. — Idę do Kamila, dobrze?
— Jasne, kochanie.

O trzeciej nad ranem obudził mnie dźwięk zatrzaskiwanych drzwi. Bartek?
— Gdzie byłeś? — zamarłam w drzwiach kuchni.

Syn drgnął, szybko chowając coś do kieszeni.
— Bartku, co się dzieje?
— Ja… rzuciłem studia. Dwa miesiące temu. Nie chcę być programistą! To twoje marzenie, tato, nie moje.
— A pieniądze? Komu jesteś winien?
— Pożyczyłem. Trzydzieści tysięcy. Na kurs fotografii. Teraz grożą, że powiedzą tacie.
— Jutro zajmiemy się tym — powiedziałam.

Nie zdążyłam dokończyć. W zamku klucz się przekręcił. Darek.
— Nie śpiDarek wszedł do kuchni, a jego zielonkawa bladość zdradzała, że cokolwiek usłyszał od Kasi, już nigdy nie będzie tak, jak dawniej.