Po prostu zazdrościcie – Mamo, serio? Restauracja „Wierzynek”? Przecież to co najmniej pięćset złotych za kolację! Od osoby. Igor rzucił klucze na półkę tak, że z hukiem uderzyły o ścianę. Ola odwróciła się od kuchenki, gdzie mieszała sos, i od razu zauważyła bielejące kłykcie męża, który kurczowo ściskał telefon… Cała reszta fabuły osadzona jest w polskich realiach – zamiast Suzdal mamy Kazimierz Dolny, taniec w Domu Kultury, imiona: NIna Wiktorowna = Nina Wiśniewska, Valery = Walerian, restauracja Praga = Wierzynek itd. Zachowując ten kontekst: Po prostu zazdrościcie mojego szczęścia! Czyli opowieść o mamie, która w imię miłości oddaje mieszkanie nowemu ukochanemu, a potem prosi syna o pomoc, gdy zostaje z niczym

Mamo, żartujesz sobie? Restauracja Wiedeńska”? Przecież tam kolacja kosztuje przynajmniej dwa tysiące złotych! Za osobę!

Igor rzucił kluczami na półkę, aż zadzwoniły o ścianę. Olga odwróciła się od garnka z sosem i od razu zauważyła jak zbielały mu knykcie, kiedy ściskał kurczowo telefon.

Jeszcze przez chwilę wsłuchiwał się w głos matki, potem syknął pod nosem i gwałtownie zakończył rozmowę.

Co się stało?

W zamian Igor ciężko opadł na krzesło przy kuchennym stole, patrząc beznamiętnie na talerz z ziemniakami. Olga wyłączyła gaz, otarła dłonie o ścierkę i usiadła naprzeciwko.

Igor…
Mama już całkiem zwariowała. Na stare lata odbiło jej kompletnie podniósł wzrok, w którym Olga zobaczyła mieszaninę złości i bezradności. Pamiętasz, wspominałem o tym… Walerianie? Z tańców?

Olga skinęła głową. Teściowa mimochodem, z lekko zmieszaną miną, wspominała miesiąc temu o nowym znajomym o wdowcu, galantem z domu kultury, które poznali się podczas zajęć tanecznych. Po pięciu latach samotności, w wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat, odnalazła radość w towarzystwie kogoś, kto potrafił poprowadzić do walca.

No więc Igor odsunął talerz prowadziła go do Wiedeńskiej już trzy razy w dwa tygodnie. Kupiła mu garnitur za osiem tysięcy złotych. Ostatni weekend spędzili w Kazimierzu Dolnym. Zgadnij, kto płacił za hotel i wycieczki?
Jadwiga.
Brawo. Przetarł twarz dłonią. Mama odkładała te pieniądze całe lata. Na remont, na czarną godzinę. I teraz roztrwania wszystko na faceta, którego zna półtora miesiąca. To jakiś absurd…

Olga zamilkła, rozważając, jak dobrać słowa. Teściową znała na wylot romantyczna, otwarta, aż naiwna. Kobieta, która wciąż wierzyła w wielką miłość nieważne, ile to już lat życia za nią.

Posłuchaj, Igor… położyła rękę na jego dłoni Jadwiga to dorosła kobieta. To jej pieniądze i jej wybory. Nie wtrącaj się, bo ona i tak nikogo teraz nie słucha.
Przecież ona popełnia błąd za błędem!
To jej prawo do błędów. A poza tym mam wrażenie, że wyolbrzymiasz.

Igor wzruszył ramionami, ale nie odsunął się.

Po prostu boli mnie, jak ona…
Wiem, kochanie. Ale nie możesz przeżyć za nią życia. Olga pogłaskała go po nadgarstku. Musi sama wziąć odpowiedzialność. Nawet jeśli nam to się nie podoba. W końcu to rozsądna kobieta.

Igor przytaknął ponuro.

…Dwa miesiące minęły niepostrzeżenie. Temat Waleriana stopniowo ucichł teściowa dzwoniła coraz rzadziej, mówiła półgębkiem, jakby coś ukrywała. Olga uznała, że romans się wypalił i przestała się niepokoić.

Toteż, kiedy w pewną niedzielę wieczorem zadzwonił dzwonek do drzwi, a na progu pojawiła się Jadwiga, przez kilka chwil nie mogła zrozumieć sytuacji.

Dzieci! Moje kochane dzieci! teściowa niemal wbiegła do mieszkania, zostawiając za sobą smugę słodkich perfum. Oświadczył mi się! Patrzcie! Patrzcie tylko!

Na palcu błyszczał pierścionek z maleńkim kamyczkiem. Tani, ale Jadwiga patrzyła na niego z iskrą szczęścia, jakby miał największy diament na świecie.

Bierzemy ślub! W przyszłym miesiącu! On jest taki… taki cudowny! Chwyciła się za policzki i śmiejąc się dziewczęco, głosem rozpromienionej maturzystki. Nigdy nie sądziłam, że jeszcze coś takiego mnie w tym wieku spotka…

Igor objął matkę, a Olga zauważyła, jak schodzi z niego całe napięcie. Może wcale nie było tak źle. Może Walerian naprawdę ją kocha, a oni tylko niepotrzebnie się zamartwiali.

Gratuluję, mamo Igor odsunął się lekko i uśmiechnął. Zasługujesz na szczęście.
A wiecie, już nawet przepisałam na niego mieszkanie! Teraz jesteśmy już prawdziwą rodziną! wypaliła Jadwiga, a czas jakby stanął.

Olga wstrzymała oddech. Igor szarpnął się, jakby uderzył w szybę.

Co… co powiedziałaś?
Mieszkanie. Teściowa machnęła lekko ręką, nie zwracając uwagi na ich miny. Żeby wiedział, że mu ufam. Przecież to miłość, dzieci, prawdziwa miłość! A miłość buduje się na zaufaniu.

Zapanowała cisza, słychać było tylko tykanie zegara z pokoju gościnnego.

Pani Jadwigo odezwała się Olga ostrożnie, powoli. Przepisała pani mieszkanie na człowieka, którego zna od trzech miesięcy? Przed ślubem?
No i co z tego? Zadarta broda, upór w spojrzeniu. Ufam mu, jest dobry i uczciwy. Mylicie się co do niego, myślicie źle, wiem o tym.
Nic nie myślimy. Olga zrobiła krok do przodu. Ale mogła pani poczekać chociaż do ślubu. Po co się tak spieszyć?
Nic nie rozumiecie. To… Dowód mojej miłości Jadwiga skrzyżowała ramiona. Skąd wy znacie się na uczuciach? Na zaufaniu?

Igor w końcu zacisnął zęby i powiedział:

Mamo…
Dość! Tupnęła nogą i Olga zobaczyła w niej nie dojrzałą kobietę, ale upartą nastolatkę. Nie chcę już słuchać! Po prostu zazdrościcie mojego szczęścia! Chcecie mi wszystko popsuć!

Teściowa wybiegła z mieszkania, uderzając ramieniem w framugę. Po sekundzie słychać było trzask drzwi i szklanki w kredensie zadrżały żałośnie…

…Ślub odbył się skromnie urząd stanu cywilnego na Pradze, sukienka z taniego sklepu, bukiet z trzech róż. Ale Jadwiga świeciła szczęściem jakby brała ślub w mariackiej Bazylice. Walerian mężczyzna krępy, z łysiną i przymilnym uśmiechem był wzorowy. Całował ręce, podstawiał krzesło, dolewał szampana. Idealny pan młody.

Olga patrzyła na niego przez kieliszek. Coś było nie tak. Oczy. Kiedy Walerian zerkał na Jadwigę, źrenice pozostawały zimne, wyrachowane. Czułość na pokaz. Opanowana troska.

Zamilkła. I tak jej nikt nie posłucha.

…Pierwsze miesiące Jadwiga dzwoniła co tydzień rozemocjonowana, opowiadała o restauracjach i teatrach, w które prowadził ją cudowny małżonek.

Jest taki troskliwy! Wczoraj przyniósł róże, ot tak, bez okazji!

Igor słuchał, kiwał głową, potem odkładał telefon i długo siedział cicho, wpatrzony w pustą przestrzeń.

Olga nie pytała, czekała.

Rok minął niepostrzeżenie.

A potem dzwonek do drzwi…

Olga otworzyła i zobaczyła na progu kobietę, którą z trudem poznała. Teściowa posiwiała w oczach: zmarszczki się pogłębiły, oczy zapadły, ramiona opadły. W ręku stary, podniszczony kuferek, z którym wyjeżdżała kiedyś do Kazimierza.

Wyrzucił mnie. Jadwiga rozszlochała się. Złożył pozew o rozwód i wyrzucił. Mieszkanie… jest teraz na niego. Według papierów.

Olga bez słowa cofnęła się, wpuszczając ją do środka.

Czajnik szybko zagotował wodę. Teściowa siedziała w fotelu, kurczowo trzymając kubek w obydwu dłoniach, płakała cicho, bez nadziei.

Tak go kochałam. Wszystko dla niego robiłam. A on… po prostu…

Olga nie przerywała. Głaskała teściową po ramieniu, czekając aż łzy wyschną.

Igor wrócił godzinę później. Stanął w progu, spojrzał na matkę i jego twarz stężała.

Synku… Jadwiga wstała, wyciągając do niego ręce Synku, nie mam gdzie mieszkać… Przygarnij mnie, nie zajmę dużo miejsca. Dzieci muszą dbać o rodziców, przecież…
Stop. Igor uniósł dłoń. Stop, mamo.
Nie mam pieniędzy. Wszystko straciłam na niego, co do grosza. Emerytura jest mizerna, sam wiesz…
Ostrzegałem cię.
Słucham?
Ostrzegałem. Usiadł ciężko na kanapie, jakby zarzucono mu na ramiona worek kamieni. Mówiłem: nie śpiesz się. Mówiłem: poznaj człowieka. Mówiłem: nie przepisuj mieszkania. Pamiętasz, co mi wtedy odpowiedziałaś?

Jadwiga spuściła wzrok.

Że nie rozumiemy prawdziwej miłości. Że zazdrościmy twojego szczęścia. Pamiętam dokładnie, mamo!
Igor… Olga próbowała przerwać, ale mąż pokręcił głową.
Nie. Niech usłyszy. Odwrócił się do matki. Jesteś dorosłą kobietą. Podjęłaś wybór. Zignorowałaś wszystkich, którzy chcieli cię ostrzec. A teraz liczysz, że wyciągniemy cię z opresji?
Przecież jestem twoją matką!
Właśnie dlatego jestem zły! Igor zerwał się i krzyknął. Mam dość patrzenia, jak marnujesz życie, a potem biegniesz do mnie z wyciągniętą ręką!

Jadwiga skurczyła się i wyglądała na jeszcze mniejszą, jeszcze starszą.

Oszukał mnie, synu. Naprawdę kochałam, wierzyłam mu…
Wierzyłaś. Igor przeczesał włosy dłonią. Tak bardzo, że oddałaś mieszkanie obcemu facetowi. Genialne, mamo. Po prostu genialne. A wiesz, że to mieszkanie kupił tata?!
Przepraszam… Łzy znów popłynęły po policzkach Jadwigi. Przepraszam, oślepłam. Ale błagam… Daj mi jeszcze jedną szansę. Już nigdy…
Dorośli odpowiadają za swoje decyzje Igor mówił teraz cicho, zmęczony. Chciałaś niezależności? No to masz. Sama szukaj mieszkania. Szukaj pracy. Radź sobie.

Jadwiga wyszła z płaczem, szlochając głośno na klatce schodowej.

Tej nocy Olga nie spała, tylko trzymała męża za rękę. Igor nie płakał. Leżał, wpatrzony w sufit, tylko czasem ciężko wzdychając.

Czy dobrze zrobiłem? spytał nad ranem, kiedy za oknem zaczynało się rozjaśniać.
Tak Olga pogłaskała go po policzku. Ostro. Boleśnie. Ale dobrze.

Rano Igor zadzwonił do matki i wynajął jej pokój w komunie na obrzeżach Warszawy. Zapłacił za pół roku z góry. To była ostatnia pomoc, na jaką się zdobył.

Dalej radź sobie sama, mamo. Sama. Do sądu ci pomożemy, rachunki zapłacimy, ale mieszkać u nas nie.

Olga słuchała tej rozmowy i rozmyślała o sprawiedliwości. O tym, że czasem najostrzejsza lekcja jest jedyną, która działa. Teściowa otrzymała dokładnie to, na co zasłużyła przez własną ślepotę.

I było w tym gorycz, ale i jakaś ulga. A jednak nie mogła się oprzeć wrażeniu, że to jeszcze nie koniec. Że coś w końcu się ułoży… Nie wiadomo jak, nie wiadomo kiedy, ale się ułoży.