Po prostu zapomnij

Na dworze było zimno i wietrznie. Jagoda biegła ze szkoły, żeby nie zmarznąć. Z ust unosiła się para, osadzając się na szaliku, rzęsach i wystających spod czapki włosach srebrnym szronem. Zaraz wróci do domu, wypije gorącą herbatę z cytryną, wtuli się w kanapę i otuli kocem…

Myśl o ciepłym domu sprawiła, że nogi same poniosły ją szybciej. Wreszcie klatka. Jagoda szarpnęła drzwi i prawie wpadła na sąsiadkę, panią Halinę – niską, korpulentną kobietę, której nie lubiła, uważając ją za złośliwą. Pani Halina zawsze przyglądała się Jagodzie, mrużąc małe, czarne oczka.

– Uspokój się, rozrabiako. Prawie mnie przewróciłaś – burknęła, wpatrując się w dziewczynę.

– Przepraszam – powiedziała Jagoda winowajczo.

Kobieta zajmowała cały framugę i nie zamierzała się ruszyć.

– Ciągle nie mogę pojąć, do kogo ty podobna. Ojciec ma brązowe oczy, matka niebieskie, a ty… I włosy kompletnie inne. Oni wysocy, a ty malutka jak palec.

– No i co? – zapytała Jagoda. – Dzieci muszą być kopią rodziców?
Nie chciała być niegrzeczna, ale nie wiedziała, jak przepchnąć się obok pulchnej kobiety. Nie będzie jej przecież odpychać! Rozejrzała się, mając nadzieję, że ktoś inny wejdzie do klatki, ale nikogo nie było. Coś w spojrzeniu pani Haliny niepokoiło Jagodę. Chciała jak najszybciej uciec od jej przenikliwych, oceniających oczu.

– Nie muszą – westchnęła sąsiadka. – Ale ja w tym domu mieszkam od początku. Razem z rodzicami twojej matki się wprowadzaliśmy. Patrzyłam, jak twoja mama dorastała. Potem wyszła za mąż, a dwa lata później przyniosła cię ze szpitala.

Jagoda nasłuchiwała niecierpliwie, tupiąc nogą, nie rozumiejąc, do czego sąsiadka zmierza.

– Przyniosła cię ze szpitala, ale nigdy nie widziałam jej w ciąży. Zastanów się, czemu nie jesteś podobna do rodziców. – W końcu odsunęła się, wpuszczając dziewczynę do środka.

Jagoda weszła na dwa stopnie i drgnęła, gdy za nią zatrzasnęły się drzwi. Nagle olśniło ją. Stanęła jak wryta na środku schodów. Twarz płonęła, a dłonie zlodowaciały. *”Nie, ona po prostu złośliwie plotkuje. Proszę ją, sama, bez męża, bez dzieci – tylko roznosi bzdury. To, że nie widziała, nic nie znaczy”*, pomyślała, ale nie potrafiła zignorować jej słów.

Powoli weszła na trzecie piętro starej blokowiny, weszła do mieszkania, rozebrała się, wzięła album rodzinny, wcisnęła się w kanapę i zaczęła przeglądać zdjęcia. Oto Jagoda w beciku z koronkowym rogiem, oto stawia pierwsze kroki, oto pierwsza kokarda na rzadkich jasnych włoskach. Oto pierwszoklasistka z ogromnym bukietem, za którym ledwo ją widać… A obojgu rodzice – uśmiechnięci, patrzący na nią z miłością.

Usłyszała skrzypnięcie klucza w zamku i szybko otarła łzy.

– Jagoda, czemu siedzisz po ciemku? – Ojciec wszedł do pokoju, zapalając światło.
Lampa rozbłysła jasnym światłem, od którego Jagoda przymrużyła oczy.

– Co się stało? Płakałaś? – Usiadł obok niej na kanapie. – Przeglądasz album? Daj. – Wziął go i zaczął kartkować.

– Tato… ja jestem wasza? – spytała cicho.

– Jagoda, skąd ci to przyszło do głowy? – Podniósł na nią wzrok.
Dostrzegła w nim strach, zakłopotanie, i sama przeraziła się jeszcze bardziej. Zrzuciła koc, zerwała się z miejsca.

– Tato, powiedz! Mam prawo wiedzieć! – krzyknęła drżącym głosem, nie odrywając od niego wzroku.
Czekała, że rozwieją się jej wątpliwości, że powie, że to nieprawda… Ale on odwrócił wzrok, opuścił głowę.

– Wszystko jasne. – Jagoda wybiegła do przedpokoju, wcisnęła czapkę, wsunęła buty, zerwała płaszcz z wieszaka.

– Jagoda, zaczekaj! Gdzie ty?! Wszystko ci wyjaśnię…
Ale już wyrwała się z mieszkania, zatrzaskując drzwi z taką siłą, że z sufitu posypał się tynk.

Biegła po schodach, naciągając płaszcz w biegu, połykając łzy.

*”Bał się spojrzeć mi w oczy. Więc to prawda. Nie jestem ich. Obca… A czyja?”*

Wypadła na ulicę, wzdrygnęła się od zimna. Mróz palił twarz mokrą od łez. Szalik został w domu. Bez rękawiczek, bez pieniędzy… Jagoda ruszyła przed siebie. Po dwóch blokach wbiegła na sąsiednie podwórko, usiadła na zaśnieżonej ławce i wybuchnęła płaczem, chowając twarz w dłoniach.

– O co ci chodzi? Co się stało?
Odkryła twarz i zobaczyła Darka z dziesiątej „A”.

– Chodź ze mną, wszystko mi opowiesz – rozkazał.

– Nigdzie… nie pójdę – szlochała.

– Chodź, głupia, zamarz- Chodź, głupia, zamarzJagoda pozwoliła się zaprowadzić, a gdy w ciepłym mieszkaniu Darka w końcu zrozumiała, że rodzina to nie krew, ale miłość, którą przez lata jej okazywali, wróciła do domu, gdzie czekali na nią zrozpaczeni rodzice i od tamtej pory już nigdy nie wątpiła w ich uczucie.