Po prostu zapomnij

Na zewnątrz było zimno i wietrznie. Kasia biegła ze szkoły, żeby się nie przeziębić. Z ust ulatywała para, osadzając się na szaliku, rzęsach i wystających spod czapki włosach srebrzystym szronem. Zaraz wróci do domu, wypije gorącą herbatę z cytryną, wciągnie nogi pod koc na kanapie…

Myśl o ciepłym mieszkaniu sprawiła, że nogi same poniosły ją szybciej. Wreszcie klatka schodowa. Kasia pociągnęła drzwi i omal nie wpadła na sąsiadkę, panią Wandę, krępą kobietę o niskim wzroście. Nie lubiła jej, uważała za wredną. Pani Wanda zawsze przyglądała się Kasi, mrużąc małe, czarne oczka.

– Uspokój się, wiercipięto. O mało mnie nie przewróciłaś – burknęła sąsiadka, wpatrując się w dziewczynę.

– Przepraszam – odparła Kasia, czując się winna.

Kobieta zajmowała cały prześwit drzwi i nie zamierzała ustąpić.

– Ciągle się zastanawiam, do kogo ty jesteś podobna. Ojciec ma brązowe oczy, matka niebieskie, a ty… I włosy inne. Oni wysocy, a ty malutka jak palec.

– No i co? – zapytała Kasia. – Czy dzieci muszą być kopią rodziców?

Nie chciała być niegrzeczna, ale nie wiedziała, jak wyminąć sąsiadkę. Obejrzała się, licząc, że ktoś wejdzie do klatki, ale nikogo nie było. Coś w spojrzeniu pani Wandy niepokoiło Kasię. Chciała jak najszybciej uciec od jej oceniającego wzroku.

– Nie muszą – westchnęła sąsiadka. – Tylko ja w tym bloku mieszkam od początku, od kiedy twoja matka była dzieckiem. Patrzyłam, jak rosła, wyszła za mąż, a dwa lata później przyniosła cię ze szpitala.

Kasia przestępowała z nogi na nogę, nie rozumiejąc, do czego sąsiadka zmierza.

– Przyniosła cię ze szpitala, ale nie widziałam jej w ciąży. Zastanów się, dlaczego nie jesteś do nich podobna. – W końcu pani Wanda odsunęła się, przepuszczając Kasię.

Dziewczyna weszła na pierwsze stopnie i drgnęła, gdy drzwi zatrzasnęły się za nią. Nagle olśniła ją myśl. Zastygła na środku klatki. Twarz płonęła, a dłonie zlodowaciały. *”Nie, ona tak mówi tylko ze złośliwości. Mieszka sama, nie ma męża ani dzieci, więc roznosi plotki. To nic nie znaczy”*, pomyślała, ale słowa sąsiadki nie dawały jej spokoju.

Powoli weszła na trzecie piętro starej blokowiny, otworzyła drzwi, rozebrała się i sięgnęła po album rodzinny. Wcisnęła się w kąt kanapy i zaczęła wertować zdjęcia. Oto Kasia w beciku z koronkami, oto stawia pierwsze kroki, oto pierwsza kokarda na cienkich, jasnych włoskach. A obok rodzice – uśmiechnięci, patrzący na nią z miłością.

Usłyszała skrzyp klucza w zamku i szybko otarła łzy.

– Kasia, czemu siedzisz w ciemnościach? – Tata wszedł do pokoju i zapalił światło.

Lampa rozbłysła jasnym światłem, od którego Kasia zmrużyła oczy.

– Co się stało? Płakałaś? – Tata usiadł obok niej. – Oglądałaś album? Daj, zobaczę. – Przerzucał kartki.

– Tato… ja jestem wasza? – wyszeptała Kasia.

Ojciec podniósł wzrok. W jego oczach dostrzegła lęk i zmieszanie. Serce zamarło jej w piersi. Zrzuciła koc, zerwała się z kanapy.

– Tato, powiedz! Mam prawo wiedzieć! – krzyknęła drżącym głosem, nie odrywając od niego wzroku.

Czekała, że rozwikła jej wątpliwości, powie, że to nieprawda… Ale on spuścił głowę.

– Wszystko jasne. – Wybiegła do przedpokoju, wcisnęła czapkę na głowę, wsunęła buty, szarpnęła płaszcz z wieszaka.

– Kasia, zaczekaj! Gdzie idziesz? Wytłumaczę…

Ale Kasia już zatrzasnęła drzwi z taką siłą, że z sufitu posypał się tynk.

Biegła po schodach, narzucając płaszcz i łykając łzy.

*”Bał się spojrzeć mi w oczy. Więc to prawda. Nie jestem ich. Obca… A czyja?”*

Wybiegła na mróz. Zimno sparzyło jej mokrą od łez twarz. Szalik został w domu. Bez rękawiczek, bez pieniędzy… Zaczęła iść przed siebie. Weszła w drugie podwórko, usiadła na zasypanej śniegiem ławce i wybuchnęła płaczem, kryjąc twarz w dłoniach.

– O co ci chodzi? Coś się stało?

Odkryła twarz i zobaczyła Darka z dziesiątej klasy.

– Chodź ze mną, opowiesz – rozkazał.

– Nie pójdę – szlochała.

– Głupia jesteś? Zamarzniesz. I tak cię nie zostawię. Jak zachorujesz, będę musiał przed twoimi rodzicami tłumaczyć, że nie pomogłem. No ruszaj. – Chwycił ją za ręce i postawił na nogi. – Nie bój się, rodzice w teatrze. Napijemy się herbaty, pogadamy. Może pomogę.

Kasia poszła za nim. Weszła do mieszkania – nowoczesnego, większego niż jej. Darek wcisnął jej puszyste kapcie mamy, narzucił swój gruby sweter. Zagotował wodę, postawił kubki, zrobił tosty.

– Kasia, tak? – zapytał, nalewając herbatę.

– Tak – odparła, nie podnosząc głowy.

– No i co się stało? Czemu uciekłaś?

Nie chciała mówić. Ledwo go znała. Sportowiec, z równolegowej klasy. Ale ból rozpierał ją od środka. Więc powiedziała.

– I tyle? Dlatego uciekłaś? – zdziwił się.

– Tobie łatwo mówić. Masz prawdziwych rodziców.

– Nie biją cię?

– Nie.

– Piją?

– Co? Mama jest historykiem sztuki, a tata… – urwała. *”Nazywam ich mamą i tatą!”*

– Więc o co chodzi? Nie krzywdzą cię, kochają. Rodzice to nie ci, co urodzili, ale ci, co wychowali. – Wstał i podszedł do okna.

– A skąd wiesz, że ta baba nie zmyśliła?

– Ale tato nie zaprzeczył!

– I co zrobisz? Uciekniesz? Będziesz szukać swoich rodziców? Masz na to pieniądze? – patrzył w śnieg za oknem.

Kasia wpatrywała się w jego plecy. Zrozumiała, że ma rację. NagleKasia spojrzała na zegarek, uśmiechnęła się przez łzy i pobiegła do domu, gdzie czekali na nią rodzice – jedyni, jakich kiedykolwiek potrzebowała.