Po prostu przeznaczenie

Justyna spieszyła się do domu. Po stopniałym śniegu widać było resztki lodu, przez co nogi się ślizgały, utrudniając jej drogę. Na jezdni stały kałuże, a przejeżdżające samochody obryzgiwały przechodniów brudną wodą. Justyna trzymała się z dala od krawędzi chodnika.

Gdy w końcu dotarła do domu, plecy miała mokre od potu, a nogi bolały ze zmęczenia i były przemoczone. Dawno już powinna kupić nowe buty.

W przedpokoju Justyna opadła bez sił na pufę. Zdejmując buty, poruszyła palcami w mokrych rajstopach. Pomyślała, że dobrze byłoby napić się mocnej herbaty z cytryną, żeby nie rozchorować się. Ledwie zdążyła postawić buty przy kaloryferze, gdy usłyszała stukanie w ścianę. Tak mama wzywała Justynę – uderzała łyżką w ścianę. Justyna westchnęła i poszła do pokoju matki.

– Co, mamo?
Matka coś zamruczała w odpowiedzi.

– Byłam w pracy. – Justyna podeszła do łóżka i poprawiła zsunięty koc. Poczuła zapach moczu. „Pielucha przepełniona” – zrozumiała. Wyjęła nową z paczki przy łóżku i odsunęła koc na bok. Przezwyciężając mdłości od ostrego zapachu, zmieniła pieluchę. Przez cały ten czas matka mruczała. Nie potrafiła już mówć.

– Już po wszystkim. Zaraz zrobię kolację i cię nakarmię. – Justyna podniosła z podłogi ciężką, przepełnioną pieluchę i wyszła z pokoju, ignorując mruczenie matki. Przyzwyczaiła się już nie narzekać i nie mieć do niej pretensji. To i tak nic nie zmieni, a tylko jej samej zrobi się jeszcze ciężej. Chciałaby usiąść choć na chwilę i odpocząć, ale nie mogła sobie na to pozwolić. Matka co chwila stukała, wzywając ją.

Kiedyś mieli normalną rodzinę. Ojciec kierował katedrą na uniwersytecie, mama zajmowała się domem i dziećmi, czekając na niego. Ale pewnego dnia wszystko się zawaliło. Justyna skończyła dziesiątą klasę, a jej brat Krzysztof zaliczył sesję na trzecim roku, gdy ojciec nagle zmarł.

Matka jednego z kandydatów próbowała wręczyć mu łapówkę, by pomógł jej synowi dostać się na studia. Ojciec przewodniczył komisji rekrutacyjnej. Był zasadniczy i uczciwy, nigdy nie nadużywał swojej pozycji.

Obrażona kobieta postanowiła się zemścić i doniosła na niego. Twierdziła, że wziął pieniądze, a jej syn i tak się nie dostał. Rozpoczęło się śledztwo. Serce ojca nie wytrzymało tej presji – zmarł na atak serca w drodze do szpitala.

Mama nie potrafiła pogodzić się z jego stratą i powoli traciła rozum. Przestała zauważać Justynę i Krzysztofa, godzinami siedziała na kanapie i wpatrywała się w jeden punkt. Potem rzucała się do kuchni i zaczynała gotować obiad. Nigdy nie pogodziła się ze śmiercią męża, codziennie czekała na jego powrót.

Wcześniej dwa razy w tygodniu przychodziła młoda kobieta, Ola, sprzątać mieszkanie i robić zakupy. Matka nie uznawała mięsa i warzyw ze sklepu. Po śmierci ojca musieli ją zwolnić. W rodzinie tylko on pracował. Teraz domem zajmowała się Justyna. Dlatego matka traktowała ją jak służącą. Justyna już nawet nie tłumaczyła, że jest jej córką. Matka uparcie nazywała ją Olą i wydawała rozkazy.

Oszczędności szybko się skończyły, a i tak było ich niewiele. Matka nie umiała oszczędzać – kupowała sobie sukienki i biżuterię. Była piękną kobietą, ojciec niczego jej nie odmawiał.

Wcześniej często przychodzili do nich koledzy ojca z uczelni. I nawet teraz matka kazała Justynie nakrywać do stołu i sama ubierała się odświętnie. Potem zapominała o tym i krzyczała, że Justyna narobiła za dużo jedzenia. Jedynym miejscem, gdzie mogła odpocząć, była szkoła. Ale i z niej musiała zrezygnować.

To Krzysztof pierwszy powiedział, że Justyna powinna iść do pracy. Gdyby on porzucił studia, od razu trafiłby do wojska i byłby jeszcze mniej użyteczny. Jeśli skończy uczelnię, znajdzie pracę i będzie im pomagał.

Wtedy wydawało się to jedynym słusznym rozwiązaniem. Justyna rzuciła szkołę i zaczęła pracę. Dawniej chodziła do szkoły muzycznej i miała ogromny talent. Kierowniczka przedszkola przyjęła ją, by prowadziła zajęcia dla dzieci. Na to wystarczyło jej wykształcenie. A i tak mało osób chciało pracować za tak niską pensję.

Justyna mogła w ciągu dnia wpaść do domu i sprawdzić, jak mama, gdy dzieci miały drzemkę. To rekompensowało niskie zarobki, z których większość szła na czynsz i leki dla matki.

Po studiach Krzysztof wyjechał do Warszawy. Szybko zapomniał o obietnicy pomagania siostrze i matce. Gdy Justyna prosiła o pieniądze na opiekunkę dla mamy, tłumaczył, że sam ma ciężko w obcym mieście, płaci za wynajem i nie może pomóc.

Relacje między rodzeństwem zawsze były napięte. Cała uroda przypadła Krzysztofowi – miał piękne brązowe oczy, gęste ciemne włosy, regularne rysy i wysoki wzrost. Rodzice pobrali się późno. Matka miała już ponad czterdzieści lat, gdy zaszła w ciążę z Justyną. Długo nie mogła się zdecydować, czy ją urodzić.

Justyna przyszła na świat wątła i chorowita. Przy najmniejszym przeciągu dostawała gorączki i kataru. Rosła chuda i niepozorna, podobna do ojca – szare oczy, rzadkie włosy nieokreślonego koloru, wąskie usta i odstające uszy. Po matce nie odziedziczyła ani krzty urody.

Matka patrzyła na nią z politowaniem. Justynie czasem się wydawało, że gdyby mama wiedziała, że urodzi się taka brzydka, nie zdecydowałaby się na ciążę. Za to uwielbiała przystojnego Krzysztofa i była z niego dumna.

Tylko ojciec współczuł Justynie i chwalił ją za sukcesy muzyczne. Gotowa była godzinami grać etiudy i gamy, byle tylko ojciec ją pochwalił, pogłaskał po głowie. Ale ojciec umarł, a matka o niej zapomniała, traktując jak służącą.

Krzysztof rzadko przyjeżdżał, a i to tylko na początku. Pewnego razu, po jego wyjeździe, Justyna zajrzała do szkatułki matki z biżuterią – chciała sprzedać jakiś mały pierścionek. Brakowało pieniędzy na życie. Okazało się, że większość kosztownJustyna zamknęła drzwi mieszkania i po raz pierwszy od lat odetchnęła pełnią piersią, wiedząc, że teraz jej życie należy tylko do niej.