Po męczącym nocnym dyżurze Tania wracała do domu ledwo powłócząc nogami. Mróz ustąpił roztopom, a śn…

Po nocnym dyżurze Zofia była tak zmęczona, że ledwo nogami powłóczyła. Zimowe mrozy nagle odpuściły, przyszła odwilż, a śnieg sypał każdego dnia. Idąc, Zofia co chwila ślizgała się na lodzie ukrytym pod warstwą mokrego błota.

Tej nocy nie udało się nawet na chwilę przysiąść. Raz przywieźli chłopca z wyrostkiem robaczkowym, zaraz potem staruszkę ze złamanym biodrem. Jakby wszyscy czekali na noc, żeby zadzwonić po karetkę i trafić do szpitala. Zofia marzyła tylko o łóżku i śnie. Patrzyła uważnie pod nogi, żeby się nie przewrócić, więc w ogóle nie zauważyła, kiedy od ściany bloku oderwał się człowiek i stanął jej na drodze. Zatrzymała się i spojrzała przed siebie.

Przed nią stał mężczyzna około czterdziestki, wyglądający jak bezdomny albo łajdak twarz w zadrapaniach, ubranie przemoknięte, niechlujne, jakby z cudzej szafy. Zofia zrobiła krok w bok, żeby go ominąć. Na ucieczkę nie miała siły.

Przepraszam, może mi pani pomóc? odezwał się nagle.

Zofia była pielęgniarką, a taki głos zawsze działał na nią jak hamulec awaryjny.

Ja Mężczyzna złapał się za głowę i na moment zamknął oczy. Wyrzucili mnie z pociągu. Dobrze, że tyle śniegu napadało. Dobrze upadłem, tylko się poobijałem, kości całe.

Trzeba było mniej pić mruknęła, próbując go ominąć.

Ja nie piłem! Tylko herbatę. Pewnie mi coś dosypali. Od razu zasnąłem. Okradli mnie, i nawet ubranie zabrali. Dobrze, że nie wyrzucili nago i niedaleko od waszej stacji.

Farciarz z pana. Powinien pan zgłosić się na policję i do szpitala. Boli głowa, mdłości? Pewnie wstrząs mózgu odparła Zofia, próbując jeszcze raz go wyminąć.

Byłem już na komendzie. Następny pociąg dopiero za kilka godzin. Nie chciałem tam siedzieć, złodziei pewnie i tak nie znajdą. W przedziale jechał ze mną jakiś dziadek, wyglądał na profesora okulary, brodka ostra. Na policji powiedzieli, że pewnie wszystko udawane. I współpracowników miał. Można powiedzieć, że miałem szczęście. Chciałbym się tylko wykąpać i przebrać, bo przemarzłem. Oddam ubrania.

Pan chyba żartuje. To może klucze od mieszkania panu jeszcze dam, gdzie trzymam oszczędności? oburzyła się Zofia.

I pani też mi nie wierzy Wszyscy się mnie boją. Boże, czemu nikt nie ufa? Podniósł głowę i tak spojrzał w górę, że Zofii zrobiło się go żal. Popatrzyła na niego uważnie ubrany byle jak, ale mówił porządnie, bezdomni raczej tak się nie wypowiadają.

Dobrze, niech pan idzie ze mną. Naprawdę się przeziębi. Coś wymyślę z ubraniem.

Dziękuję. Jest pani bardzo dobra. Inni uciekali, nawet nie słuchali odparł z ulgą i ruszył za nią.

Weszła do mieszkania i niemal padła na puf w przedpokoju. Nogi bolały, oczy się zamykały.

Proszę do łazienki skinęła głową w stronę drzwi w wąskim korytarzyku. Ja poszukam dla pana jakichś rzeczy. Jak pan się nazywa?

Marek odpowiedział i zamknął się w łazience. Wkrótce zza drzwi słychać było lecącą wodę.

Zofia westchnęła. O odpoczynku mogła zapomnieć. Brat od dawna mieszkał w Warszawie, ale kilka ubrań zostawił. Nie zbiednieję pomyślała. Zgarnęła potrzebne rzeczy i położyła je na szafce w przedpokoju, mówiąc przez drzwi, że tam je zostawia.

Wlała zupę do talerza, podgrzała ją w mikrofali i usiadła na krześle. Jeśli mama przyjdzie teraz, źle to zrozumie. Cóż innego może pomyśleć, jeśli Zofia grzeje jedzenie, a w łazience myje się nieznajomy mężczyzna? Boże, niech mamę coś zatrzyma w sklepie albo u sąsiadki, pomyślała. Ale Pan Bóg najwyraźniej miał dziś ważniejsze sprawy usłyszała klucz w zamku.

Zosia, już jesteś? zawołała mama i Zofia wyszła z kuchni. Myślałam, że to ty w łazience, a kto tam się kąpie? zmrużyła podejrzliwie oczy patrząc na córkę.

Cicho, mamo. Mężczyzna z pociągu, został okradziony i wyrzucony. Tylko się wykąpie i od razu wychodzi.

To dla niego szykowałaś ubranie po Łukaszu? A co się właściwie stało?

Tak jak mówiłam, został okradziony i wyrzucony z pociągu bez niczego.

Boże święty. I ty go do domu sprowadziłaś? Przecież to może złodziej albo gorzej! O, przyszłam w samą porę. Może zadzwonimy po policję? zaczęła się denerwować mama.

Mamo, nie mów głupot. Już był na policji. Dzisiaj pociągi nie jeżdżą, remont torów. Tylko się wykąpie i idzie Zofia mówiła już ciszej.

Z łazienki ustał szum wody, ktoś zabrał ubranie. Zofia odgadła, że mężczyzna wyszedł.

Mama usiadła przodem do przedpokoju i czekała. Po chwili do kuchni wszedł Marek, trochę speszony.

No, pan pokaże się bliżej. Jak takiego silnego chłopa można okraść za dnia? zapytała mama podejrzliwie.

Przepraszam, że tak wtargnąłem do pań domu. Jechałem nocnym pociągiem do córki na wesele. Pewnie ktoś coś mi podlał, bo od razu zasnąłem. Okradli mnie, ubranie zabrali, zostawili jakieś łachmany i wyrzucili z pociągu niedaleko stąd. Bez telefonu, dokumentów, pieniędzy rozłożył ręce.

A do nas jak pan trafił? Przecież nie mieszkamy przy dworcu! dopytywała mama.

Mamo! Daj mu już spokój, niech zje oburzyła się Zofia. Marek, proszę siadać, podgrzałam dla pana zupę.

Zosia, ty zawsze koty i psy uliczne do domu wnosiłaś, a teraz mężczyzn z pociągów zrzędziła mama, ale ustąpiła przy stole.

Jedzcie, Marek. Ale ostrzegam! Jeśli spodoba się pan mojej mamie, wyjść pan stąd żywy nie zdoła powiedziała z nutą sarkazmu.

Bo przecież całe dni i noce w pracy, a w szpitalu tylko starzy i dzieci. Żadnego życia. Już prawie trzydziestka, czas na ślub. Jak ja odejdę, a ty sama zostaniesz? ciągnęła mama.

Mamo, przestań. Marek pomyśli, że go na siłę żenimy. Żartuje. Nie przejmuj się uśmiechnęła się Zofia.

Już dobrze, już. mama machnęła ręką i poszła do pokoju.

Surowa jest pani mama Marek odstawił talerz.

Wychowywała sama mnie i brata. Boję się, żebym sama nie została potem z dzieckiem na rękach.

Rozumiem. Jesteś lekarzem?

Nie, pielęgniarką. Ojej, jak pan bez dowodu kupi bilet? I nie ma pan pieniędzy

Na komendzie obiecali pomóc. Pożyczysz mi telefon? Muszę zadzwonić do córki i przyjaciela.

Już. Zofia poszła do pokoju.

Mamo, co robisz? Mama właśnie wysypywała z pudełka biżuterię i pierścionek.

Cicho siedź. Co jeśli on, naprawdę, złodziej? Zabiorę to do cioci Marysi i pomaszerowała do przedpokoju.

Zofia nie próbowała powstrzymywać mamy i tak postawi na swoim.

Położyła telefon przed Markiem i stanęła przy oknie. Marek zadzwonił do córki i po jego minie poznała, że dziewczyna nie przejęła się zbytnio odwołaniem jego przyjazdu. Potem zadzwonił jeszcze gdzieś i spytał Zofii o adres.

O, zaraz przyjedzie po mnie kierowca. Niepotrzebnie jechałem. Żona nie chciała mnie poznawać z nowym mężem, to córka nalegała. No i ryzykowałem zdrowiem na darmo wyglądał na załamanego.

Kim pan jest, skoro wystarczy telefon i od razu ktoś po pana jedzie? zapytała z lekkością.

Zaczynał się jej podobać. W ubraniach brata wyglądał całkiem przyzwoicie, choć trochę przyciasno.

Mam z przyjacielem niedużą firmę naprawiamy sprzęt AGD. Trochę taki wspólny biznes. Przyjaciel namawiał: nie jedź autem, nie znasz trasy, a jak wypijesz na weselu, to lepiej pociągiem. Słuchałem i mam za swoje. Lepiej było polecieć samolotem. Nie martw się, jeszcze tylko kilka godzin i znikam pocieszał czy siebie, czy ją.

A Zofia myślała, że mama ma rację. Mogłaby wracać do domu, a tam czekałby na nią mąż i dzieci. Życie miałoby sens. Miała już prawie trzydzieści lat i dalej mieszkała z mamą. O perspektywach nie było mowy. Kiedyś był Łukasz zakochała się, planowała ślub lecz pewnego dnia wróciła wcześniej do narzeczonego, a tam jej przyjaciółka w jego łóżku. Straciła i chłopaka, i przyjaciółkę.

Jest pani bardzo dobra. Jeszcze wszystko się ułoży powiedział Marek, przerywając jej myśli.

A pan? Sam? Przecież ma pan wszystko nawet własną firmę.

Na wesele jechałem sam. Wie pani, jak to bywa. Rozwiodłem się nie spotkałem tak dobrej osoby, jak pani. Dzisiejsze kobiety są bardzo wyrachowane. Zresztą, mężczyźni też. Przepraszam, że nie pozwoliłem pani odpocząć po dyżurze.

Jeszcze długo rozmawiali. Za oknem zaczęło się ściemniać, aż zadzwonił telefon.

To pewnie Sławek, już jest na dole. Marek przeprosił, wziął telefon od Zofii.

Teraz wyjdzie i już więcej go nie zobaczę. Znowu przyjdą nudne i puste dni.

Samochód już czeka. Dziękuję pani bardzo położył telefon na stole i wstał. Zostawiłem swój numer. Żeby pani nie szukała, wpisałem się jako Marek z pociągu. Chyba i tak pani nie zadzwoni, ale jeśli będzie trzeba, może pani na mnie liczyć. Ubrania na pewno oddam. Przeproszę państwa mamę, chyba uważa, że jestem złodziejem spojrzał smutno i Zofia poczuła, że łzy napływają jej do oczu.

Przypadkowy człowiek, nieznajomy a jakoś żal go było zostawić. Ale kim ona jest, a kim on? Uśmiechnęła się, zmuszając się do żartu.

Proszę więcej nie pakować się w takie tarapaty.

Zdecydowanie. Tylko samochodem albo samolotem. Żadnych pociągów Marek się uśmiechnął.

Patrzyła, jak Marek wychodzi na zimowy zmrok, zatrzymuje się przy aucie i macha w stronę jej okna.

To tyle. Jutro pewnie nawet o mnie nie pomyśli.

Odeszło mu się? spytała mama po powrocie.

Najpierw miałaś pretensje, że przyprowadziłam, teraz pytasz, czemu puściłam Zofia nie chciała pokazać, jak bardzo jej przykro.

Dobry człowiek. Widać.

To czemu chowałaś biżuterię?

Bo stara głupia jestem westchnęła mama.

Minęły trzy tygodnie. Przyszedł Sylwester. Zofii wydawało się, że Marek jej się tylko przyśnił. Dyżur w sylwestrową noc zapowiadał się spokojnie w dyżurce stała mała choinka, na oddziale zostało niewielu pacjentów. Raczej nikt z nagłymi przypadkami nie trafi.

Znowu razem na dyżurze, Zosieńko? uśmiechnął się doktor Kowal. Wiedziała, że nieprzypadkowo ustawiał sobie dyżury, by być w nocy razem. Był znany z zamiłowania do młodych pielęgniarek, więc Zofia udawała, że nie zauważa jego zalotów.

Jesteście? Ale tam się dzieje! wpadła do dyżurki Ludmiła z izby przyjęć.

Już coś przywieźli? Kowal sięgnął po maseczkę.

Tam jest Mikołaj! Prawdziwy! Z prezentami! Chce wejść na oddział i uszczęśliwić ludzi. Wpuścić go? paplała Ludmiła.

Mikołaj? Czemu nie. Zobaczmy, kto to taki chojny Kowal wziął Zofię pod ramię i ruszył na korytarz.

Już z daleka słychać było donośny męski głos w izbie przyjęć. W czerwonym, haftowanym kubraku, z czapką, białą brodą i wielkim workiem na ramieniu Mikołaj przekonywał recepcjonistkę, by go wpuściła.

Spieszyłem z dalekiej Laponii, a nie chcą mnie wpuścić wołał, a jego głos wydał się Zofii znajomy.

Myślałem, że Mikołaj mieszka w Finlandii zażartował Kowal. No dobrze, tylko nie róbcie hałasu, mamy chorych.

Mikołaj chodził po salach, rozdawał mandarynki i cukierki pacjentom, a seniorzy rozpromienili się z radości. Z innego oddziału zbiegła pielęgniarka Renata i poprosiła, by zajrzał i do nich. Mikołaj spojrzał wtedy niepewnie na Zofię.

A Zosieńki wam nie oddam. Przepraszam, Mikołaju, ale trzeba było wziąć własną pomoc powiedział Kowal, odciągając Zofię na bok.

Po kwadransie Mikołaj wrócił, już rozpięty, z brodą i czapką w ręku. Z workiem który wyglądał jak zwykła torba. Zofia wybuchnęła śmiechem.

Wiedziałem, że masz dyżur. Chciałem cię zaskoczyć, poprawić humor. Udało się? Marek patrzył na nią z nadzieją.

Udało się. Babcie jeszcze długo nie zasną Zofia roześmiała się znowu.

Widzę, że ten dyżur będzie mój westchnął Kowal z przekąsem. Idźcie już, Zosiu, z Mikołajem. Ja sobie poradzę z Ludmiłą. Korzystajcie z życia.

Zofii dwa razy nie trzeba było powtarzać. Miesiąc później złożyła wymówienie z pracy i przeniosła się do Marka. Mama była szczęśliwa. Córkę wydałam, mogę spokojnie umrzeć no, co mówię! Dzieci przecież będą! Kto wam pomoże, jak nie babcia? I postanowiła jednak jeszcze trochę pożyć.

Czemu zwykle złe zrządzenia losu nazywamy przeznaczeniem, a szczęście przypadkiem? A przecież jedno bez drugiego się nie zdarza.