Po kilku randkach 45‑letnia kobieta zaprosiła mnie do swojego mieszkania. Przy kolacji pożałowałem, że się tam znalazłem – nie byłem na to gotowy.

Po kilku randkach czterdziestopięcioletnia kobieta zaprosiła mnie do swojego mieszkania. Przy kolacji od razu poczułem, że nie byłem na to gotowy.

Jechałem pod Warszawę z butelką czerwonego wina i takim dziecinniemłodzieńczym nastawieniem, że już sam się wstydzę.

Mam czterdzieści osiem lat. Wydaje się, że powinienem już być mądrzejszy, wyczuwać aluzje, rozumieć ludzi i nie wznosić zamków w powietrzu po kilku spotkaniach. A jednak jak się okazało wciąż potrafię być romantykiem i od czasu do czasu głupcem. Czasem te dwie cechy idą w parze.

Z Jadwigą spotkaliśmy się na portalu randkowym miesiąc temu. Najpierw wymienialiśmy wiadomości, potem kilka razy wpadliśmy do kawiarni. Zaznaczyła się mi od razu nie będę kłamał. Uśmiechała się ciepło, słuchała uważnie, żartowała bez tych natarczywych pytań pod lampą: Mieszkasz sam? Gdzie była była żona? Alimenty? Plany na emeryturę?.

Na wstępnych spotkaniach było lekko. Spacerowaliśmy, piliśmy kawę, rozmawialiśmy o filmach, pracy i o tym, że w naszym wieku randki przypominają bardziej rozmowę kwalifikacyjną z odrobiną nadziei niż romantyczną przygodę.

Śmialiśmy się. Ja się śmiałem. Wydawało mi się, że się rozumiemy.

Wtedy Jadwiga powiedziała po prostu:

Przyjedź w sobotę. Usiądziemy. Coś przygotuję.

Ja, jak to przychodzi mężczyźnie, usłyszałem nie coś przygotuję, a zupełnie co innego. Mężczyzna słyszy to, co chce usłyszeć, zwłaszcza gdy już trzykrotnie wyobrażał sobie przytulny wieczór, wino, rozmowy przy kuchence i może jakiś dalszy ciąg. Nawet wyprasowałem koszulę, sam żelazkiem. Dla mnie to było prawie przyznanie się do poważnych zamiarów.

Wybrałem butelkę czerwonego wina, nie najtańszą, ale i nie tak droższą, żeby potem patrzeć na paragon i żałować swojego wyboru. Zapłaciłem za nią trzydzieści złotych, długo rozglądając się w sklepie jak sommelier w prowincjonalnym teatrze.

Podjechałem pod numer siedem.

Jadwiga otworzyła drzwi prawie od razu, jakby stała już przy nich i czekała. Była w eleganckiej sukience, włosy starannie ułożone, makijaż subtelny. Wszystko piękne, aż za bardzo na zwykłe usiądziemy spokojnie.

Wszedłem i od razu zrozumiałem: mieszkanie przygotowywało się na mój przyjazd, jakby przybyła inspekcja sanitarna, jej mama i prezes spółdzielni.

Podłoga lśniła. Naprawdę lśniła. Zdejmując buty, czułem się trochę winny, jakby moje ślady mogły zaburzyć ten blask. W przedpokoju unosił się zapach czystości, perfum i jedzenia. I jedzenia było mnóstwo, naprawdę mnóstwo.

Zszedłem do kuchni i zaniemówiłem.

Na stole leżała sałatka. Potem jeszcze jedna sałatka. Danie główne w formie. Talerz z kanapkami. Sztuka wędlin. Jakieś pierożki. I zupa. Zupa, rozumiesz, na romantyczny wieczór.

Spojrzałem na to wszystko i rzekłem:

Jadwiga, czekasz na całą jednostkę?

Uśmiechnęła się, ale nieco nerwowo.

Ojej, przestań. Po prostu chciałam cię porządnie nakarmić. Mężczyzna musi jeść domowe jedzenie.

Wtedy coś w środku podrapało się cicho. Nie boleło, po prostu podrażniło. Niewinna fraza, a już w niej słychać dzwoneczek nadziei.

Podniosłem butelkę wina.

Proszę, przyniosłem.

Jadwiga wzięła flakon, spojrzała i rzekła:

Dziękuję. Choć mam jeszcze jedną.

Otworzyła szafkę.

Stały tam trzy butelki.

Trzy.

Przywodziło mi to na myśl gościa przychodzącego z jedną różą na wesele, gdy już zamówiono stoisko na sto gości.

Ojej powiedziałem. Czy coś wielkiego zamierzamy?

No i czemu nie? odparła. Musimy w końcu porozmawiać na poważnie.

To na poważnie mnie uderzyło, bo spotkaliśmy się naprawdę tylko kilka razy. Tak, pisaliśmy, tak, było przyjemnie. Ale na poważnie brzmiało, jakby unikałem ważnego rodzinnego spotkania.

Usiedliśmy.

Jadwiga od razu zaczęła nakładać jedzenie. Nie zdążyłem nawet powiedzieć, że najpierw wino.

Spróbuj tej sałatki. To z kurczakiem. A to z grzybami. Zaraz podam danie główne. Zupa? pytała.

Jadwiga, daj mi najpierw

Nie kombinuj, siądź. Lubię się troszczyć.

Nakładała tak, jakby po trzech nocach wędrował po Bieszczadach i teraz moje życie zależało od drugiego kawałka mięsa. Talerz zamienił się w małe magazynki jedzenia.

Jadłem. Naprawdę jadłem. Wszystko smakowało. Nie mogę nic złego powiedzieć o jej kuchni. Ale zaczęło mi być niekomfortowo. Nie od jedzenia, a od niewidzialnej umowy, którą już chyba podpisałem, choć nie pamiętam kiedy.

Usiadła naprzeciw mnie, nalała wina dla siebie i dla mnie.

No i w końcu nie w kawiarni, a przy stole.

Tak, u ciebie przytulnie odparłem.

I to była prawda. Przystojnie, czysto, pięknie. Ale przytulności było zbyt dużo, jakby ktoś nadmuchał ją pompą.

Jadwiga patrzyła na mnie uważnie, nie tak, jak kobieta patrzy na mężczyznę, który jej się podoba, lecz jak księgowa patrzy na dokument, któremu brakuje podpisu.

Marek, myślałam o nas zaczęła.

Skinąłem głową. Widelec w ręku od razu stał się ciężki.

O nas?

Oczywiście. Nie jesteśmy już nastolatkami. Nie mamy dwudziestu lat, by biegać po randkach jak po poleceniach.

Wtedy zrozumiałem, że wieczór skręcił w niewłaściwą stronę. Liczyłem na lekki dialog, śmiech, pamiętasz, jak opowiadałeś o sąsiadzie z wiertarką. Zamiast tego rozpoczęła się konferencja o mojej przyszłości.

Zgadzam się, że nie jesteśmy dziećmi odparłem ostrożnie. Ale dopiero się poznajemy.

Zmarszczyła brwi.

To mnie niepokoi. Co znaczy dopiero? Ile można się poznawać? W naszym wieku trzeba wiedzieć, czego się chce.

Chciałem odpowiedzieć: Chcę spokojnie skończyć sałatkę, lecz nie umiałem. Wykształcenie, matko moja.

Chcę normalny związek rzekłem. Po prostu wydaje mi się, że wszystko powinno iść powoli.

Jadwiga odchyliła się na krześle.

Powoli? Co to znaczy? Cały rok spotkań w kawiarniach?

Dlaczego rok?

A jak inaczej? Mężczyźni zawsze tak mówią. Powoli. A potem po prostu przyjeżdżają, siedzą, odjeżdżają. A kobieta czeka i czeka.

Mówiła coraz szybciej. Wiedziałem, że to nie spontaniczna rozmowa to już przygotowany scenariusz, wyćwiczony przed lustrem, kiedy wycierała błyskotliwie lśniącą płytkę.

Marek, nie chcę, żebyś czekała na niewiadomą powiedziałem. Ale znamy się dopiero miesiąc.

Miesiąc to wystarczająco, żeby stwierdzić, czy jesteś moim człowiekiem, czy nie.

Zamilkłem. Dla niej to było wystarczające, dla mnie nie. Nagle poczułem się winny, że nie zdołałem zakochać się według jakiegoś harmonogramu.

Znowu podsunęła mi danie.

Jedz gorące, ostygnie.

Bez namysłu chwyciłem widelec. Siedziałem, jedząc ziemniaki z mięsem, a ona opowiadała mi o przyszłości. Dziwne wrażenie, jakby podawano mi obiad przed wyrokiem.

Myślałam powiedziała Jadwiga że możemy nie zwlekać. Żyjesz sam. Ja też sama. Mamy mieszkania. Ale mój rejon lepszy, do pracy dojedziesz łatwiej. Miejsca znajdzie się.

Spojrzałem.

Miejsca na co?

Spojrzała, jakby wiedziała, że zadręczam się.

Na nas, Marek.

Nie wypiłem wina od razu. Najpierw trzymałem kieliszek.

Mówisz o wspólnym mieszkaniu?

Co cię tak zaskakuje?

No wszystko.

Uśmiechnęła się.

Rozumiem.

To rozumiem nie było akceptacją, lecz ukrytym gniewem, który już miał na sobie płaszcz i stał w przedpokoju.

Marek, naprawdę znamy się mało.

Już to powiedziałeś.

Bo to ważne.

A ja nie chcę tracić czasu. Mam czterdzieści pięć lat. Chcę rodzinę. Normalną. Mężczyznę przy sobie. Wspólne kolacje, wspólne decyzje, wzajemną pomoc.

Słowa były zwykłe, prawdziwe. Też nie marzyłem o samotności przy pierogach i telewizorze. Chciałem ciepła. Ale między chcę być blisko a od przyszłego tygodnia zajmiesz się moim życiem jest przepaść.

Starałem się mówić delikatnie:

Rozumiem cię. Ale rodzina nie powstaje przy jednej kolacji.

Ona postawiła kieliszek mocno.

A jak się ona tworzy? Przez wiadomości nocą? Spacer? Te wasze zobaczymy?

Zrozumiałem, że wasze to nie tylko ja. To już siedzieli wszyscy mężczyźni, którzy ją rozczarowali byłyczny mąż, przypadkowi kawalerzy z portalu, może ten, który obiecał, a zniknął. Siedzieli niewidzialnie przy stole razem ze mną, jedząc jej sałatki. A odpowiedzialny miał być ja.

Nie jestem nimi rzekłem cicho.

Skąd mam wiedzieć?

Prawdziwe pytanie, nieprzyjemne, ale szczere.

Spojrzałem na nią. Była piękna, zmęczona, opanowana, ale napięta, jakby trzymała w dłoniach nie kieliszek, a ostatnią szansę na życie.

Poczułem do niej litość.

Litość to zły fundament związku. Na niej można przywieźć torbę na klatkę schodową, ale nie zamieszkać razem.

Nagle wstała.

Zaraz podam zupę.

Marek, nie mogę już.

Nic, trochę.

Naprawdę nie muszę.

Mimo to sięgnęła po talerz.

Ta drobna rzecz uderzyła mnie mocniej niż rozmowa o wspólnym życiu. Powiedziałem nie potrzebuję, a nie usłyszano. Nie dlatego, że była zła, lecz dlatego, że w jej głowie już był scenariusz, a ja miałem w nim być jedynie gościem przy zupie.

Postawiła przede mną talerz.

Jedz. Domowa.

Spojrzałem na zupę i pomyślałem: Marek, przyjechałeś po romans, a dostałeś casting na męża z degustacją pierwszych, drugich i moralnych zobowiązań.

Śmiałem się nerwowo.

Co takiego?

Nic, po prostu sytuacja dziwna.

Dziwna? Czyli jestem dla ciebie dziwny?

Miałem odpowiedzieć ostrożnie. Spróbowałem:

Nie, nie ty. Po prostu wydaje mi się, że za szybko wchodzimy w poważne tematy.

Jej twarz stała się zimna.

Rozumiem. Nie przyjechałeś po poważne tematy.

Milczałem, bo tak. Przyszło mi do głowy, że przyjechałem nie po to.

Marek, po co przyjechałeś? zapytała.

Pytanie zawisło nad stołem.

Siedzę, czterdziestoosiolatka z rozwodem, kredytami, remontem własnoręcznym, bólem pleców, siwą brodą. Czuję się jak uczeń przyłapany przy stoisku z papierosami.

Przyjechałem do ciebie odparłem.

Nie, przyjechałeś po miły wieczór.

Nie odpowiedziałem.

Skinęła głową, jakby sama sobie udowadniała.

Widzisz? Wiedziałam.

Marek, przyjemny wieczór z kobietą, która mi się podoba, to nie przestępstwo.

A potem?

Potem mielibyśmy się spotykać, rozmawiać, sprawdzać, czy nam się pasujemy.

Nie potrzebuję mężczyzny, który będzie mnie testował.

Nie testuję.

Testujesz. Czy jestem wygodna? Czy jestem zabawna? Czy nie wymagam wiele? Czy gotuję? Czy będę cicho, kiedy będziesz potrzebował. A nie chcę tego.

MówiWyszedłem z mieszkania, a za mną rozbrzmiało ciche, stłumione zderzenie dwóch samotnych dróg.