Po co ci to wszystko?

— Po co ci to wszystko?! — krzyknęła, trzęsąc się z emocji. — Ty nazywasz mnie bezduszną?! Mnie? To ty najpierw zapomniałeś o oszczędnościach, potem o podstawowych zasadach przyzwoitości, a teraz ściągasz do mojego domu ciężarną i jeszcze żądasz większego pokoju! Jak ci się podoba taka sytuacja, synu?

Halina mówiła ostro, ale szczerze. Nie atakowała. Chciała tylko chronić to, co jej zostało.

Tymczasem Krzysztof krążył po pokoju, jakby szukał dogodnej pozycji do ataku, wypatrując słabości. Po jego minie było widać, że wcale nie uważa się za winnego.

…Wszystko zaczęło się dawno temu. Od dnia, gdy Halina i Zbigniew — niech spoczywa w pokoju — wprowadzili się do swojego pierwszego mieszkania. Nawet bez łóżka. Zaczynali od dmuchanych materacy. Z czasem uzbierali na drugie mieszkanie, dla syna. Później wybudowali dom letniskowy. Dwie części, by kiedyś na werandzie i w ogrodzie mogły bawić się wnuki.

Ale Zbigniew odszedł, gdy Krzysztof ledwo zaczął studia. Mąż zostawił Halinie wszystko: owoce ich wspólnej pracy, szczęśliwe wspomnienia i ostatnie źródło ciepła — ich syna.

Krzysztof skończył studia, wyprowadził się, ożenił. Halina doczekała się wnuka. Była szczęśliwa. Tylko że po roku Krzysztof oznajmił, że się rozwodzi.

— Nie dogadaliśmy się charakterami. Nie mogę z nią żyć — powiedział tak, jakby mówił o znalezionym szczeniaku. — No i się umówiliśmy… Skoro jestem ojcem, to podarowałem jej mieszkanie. W zamian obiecała nie wnosić o alimenty.

Halina złapała się za głowę.

— Brawo, rycerzu. Z pustymi kieszeniami. Przecież to nie ty kupowałeś to mieszkanie — wyrzuciła z siebie.

Już wtedy przeczuwała, że za ten pokaz rzekomej hojności zapłaci ona. I nie pomyliła się.

Wkrótce syn wrócił, tym razem z nową żoną. I już w ciąży.

Prosili, by mogli u niej na jakiś czas zamieszkać. Halina nie protestowała. Na początku.

Starała się być uprzejma. Gotowała, sama wymieniała ręczniki w łazience, wieszała ich ubrania na suszarce. Nawet zaczęła zostawiać dodatkowe porcje na kuchence — na wypadek, gdyby Ania zgłodniała.

Ale szybko okazało się, że wdzięczności można nie oczekiwać.

Ania nie pracowała, tłumacząc, że w jej stanie to niemożliwe. Halina nie sprzeczała się, choć w głębi duszy się nie zgadzała.

— Gdybym była na jej miejscu, pracowałabym przynajmniej do siódmego miesiąca — narzekała przyjaciółce Bronisławie. — Mieszkania nie mają, Krzysiek zarabia średnio. Powinna była wiedzieć, za kogo wychodzi. Powinna zrozumieć, że sam nie udźwignie. A ona tylko leży.
— No, Hala, zrozum ją. W końcu to ciężarna dziewczyna… — spokojnie odparła Bronisława.
— Dziewczyna jak lala. Sama kiedyś rodziłam, wiem, co to znaczy. Trzeba myśleć, zanim się zrobi dziecko. Nie jest ciężko chora, nawet nie ma mdłości. Po prostu wygodnie się urządziła. Jak myślisz, do kogo przybiegną, gdy zabraknie im na wózek?
— Poczekaj trochę, może się wszystko ułoży. Jak dziecko pójdzie do przedszkola, to znajdzie pracę…
— No tak, jasne. Jakie przedszkole? Mieli tu być tylko kilka miesięcy — przekonywała sama siebie Halina.

Sprzątanie też szło jak po grudzie. W pokoju syna wszystko pokrywała cienka warstwa kurzu. Halina nie nadążała zmywać naczyń — w zlewie ciągle coś się pojawiało. Kubki po herbacie stały w pokoju Krzysztofa i czerniały od osadu.

Halina znosiła to cierpliwie. Najpierw obserwowała, potem działała.

Krzysztof zaś, jak na złość, zdawał się żyć w jakimś równoległym świecie. Znikał w pracy do późna, a w domu albo siedział w telefonie, albo od niechcenia głaskał brzuch Ani i szedł palić na ławkę przed domem. Paląc, gawędził z sąsiadami.

Było jasne, że takimi metodami nie zarobią na swoje.

— Mamo, a może zamienimy się pokojami? U nas nawet łóżeczka nie ma gdzie postawić — rzucił pewnego dnia tak lekko, jakby prosił o sól.

Halina nie od razu znalazła odpowiedź. W trzy sekundy przed oczami przewinęły jej się sceny z przeszłości. Jak z Zbigniewem z miłością tapetowali ściany, jak wybierali firanki, jak mąż uśmiechał się i nazywał ich dom twierdzą.

A teraz ktoś zamienia tę twierdzę w ruinę i bezwstydnie buduje swoje gniazdko z resztek.

— Do łóżeczka jeszcze cztery miesiące. Mieliście być u mnie tymczasowo, a nie na stałe, prawda?

Spuścił wzrok. Ania odwróciła się. Od razu było wiadomo — nie tymczasowo. Oni już tu się urządzili. Wszystko postanowili.

Syn próbował jeszcze kilka razy przekonać matkę. Halina nie ustępowała.

Kolejna awantura wybuchła tydzień później. Krzysztof rzucił niedbale przy śniadaniu:

— A może sprzedamy dom letniskowy? Starczy na wkład własny.

Dobrze, że Halina wtedy siedziała. To już nie była prośba. To było żądanie.

— Krysiu, całe życie z twoim ojcem harowaliśmy na ten dom. Tata włożył w niego duszę, sam prawie projektował. Nie sprzedam go także dlatego, że nie umiesz szanować tego, co dostajesz.
— No ale po co ci ten dom? Jesteś teraz sama. A tak wzięlibyśmy kredyt, mieszkalibyśmy osobno, wszystkim byłoby lżej.

Halina szeroko otworzyła oczy. Nie spodziewała się takiego ciosu. Wciąż boleśnie odczuwała brak Zbigniewa, czasem płakała w nocy.

— No, chodziło mi tylko… — zmieszał się syn. — Przecież sama tego domu nie udźwigniesz.

Zapadła cisza. Halina nagle zrozumiała — syn i synowa wyssą z niej wszystkie soki. A co z nią będzie, gdy odda pokój, dom, mieszkanie?

Pewnie nic dobrego. Krzysztof będzie dalej rozdawał to, na co inni harowali. Halinie zostanie tylko cierpieć.

Nie, trzeba to skończyć.

— Macie trzy dni, żeby się wyprowadzić — powiedziała lodowatym tonem. — Gdzie chcecie. Z waszą ciążą, łóżeczkiem i kredytem. Dość.

Zrobiło się cicho. Bardzo cicho. Tak bardzo, że przez cały następny miesiąc Halina nie dostała od nich nawet krótkiej wiadPo kolejnym miesiącu, gdy Halina siedziała w swoim ogrodzie i patrzyła na zachodzące słońce, zrozumiała, że czasem największym aktem miłości jest pozwolić komuś stanąć na własnych nogach, nawet jeśli oznacza to samotność.