Planujemy powitać Nowy Rok w waszej daczy. Przyjechałam po klucze – powiedziała szwagierka.

Planujemy świętować Nowy Rok w waszym domu pod lasem powiedziała siostra mojego męża, podchodząc po klucze.
Po co jechać na wieś? W dwójkę i w domu pięknie powitacie nowy rok. A u nas duża rodzina: troje dzieci. Trzeba ich czymś zająć na ferie! wykrzyknęła Jadwiga, nie ukrywając irytacji. Wy macie pojęcie, co to znaczy mieszkać z trojgiem maluchów?

Nie, nie mam pojęcia odparła spokojnie Zofia. My z Michałem jeszcze nie myślimy o dzieciach. Najpierw trzeba mieć dach nad głową i stałą pracę, dopiero potem plany rodzinne.

No i co! My z Grzegorzem nic nie planowaliśmy! sprzeciwiła się Jadwiga.

To więc żyjecie z zasiłkami na dzieci zauważyła Zofia. Grzegorz przeskakuje z jednego etatu na drugi, nie ma stałości. Ja tak nie chcę żyć!

To nasze sprawy. Nie liczcie sobie cudze pieniądze! rzuciła Jadwiga. To co, podasz klucze do domu?

Nie odpowiedziała stanowczo Zofia. Mamy już plany, by tam przywitać Nowy Rok z przyjaciółmi.

No to się dogadajcie! Jeśli nie dasz kluczy na spokojnie, zadzwonię do Michała i opowiem mu, jak mnie obrażasz groziła Jadwiga.

Proszę bardzo, nie ma sprawy uśmiechnęła się Zofia.

Jadwiga zmarszczyła brwi i wyszła z mieszkania.

***

Dom pod lasem, na który spojrzała szwagierka, pochodził od babci Zofii. Babcia starsza pani została poddana opiece rodziców, by cały rok mieszkała w Krakowie pod ich czujnym okiem.

Ten domek był właściwie tradycyjnym wiejskim dworkiem z pełnym wyposażeniem. Pięć lat temu rodzice Zofii rozbudowali go, wstawiając łazienkę dla babci Walentyny oraz zamontowali klimatyzację.

Babcia Walentyna początkowo nie chciała wyjeżdżać do miasta, ale z biegiem lat zaczęła rozważać przeprowadzkę. Nakazała jedynie nie sprzedawać domu i dbać o ogród, by żadne drzewko nie ucierpiało na mrozie.

Zofia poprosiła rodziców, by powierzyli jej opiekę nad domem. Pamiętała, jak w dzieciństwie spędzała wakacyjne ferie u babci to były najpiękniejsze chwile w jej życiu.

Po rozmowie z mężem postanowili przeprowadzić kosmetyczny remont: nowe tapety, pomalowane sufity, wymienione żyrandole i kilka nowoczesnych mebli.

Włożono sporo sił i pieniędzy, ale efekt był wart zachodu dom stał się miejscem, gdzie można odpocząć w każdy pora roku. Dlatego młodzi bez wahania zaprosili przyjaciół na noworoczne spotkanie.

Nagle pojawiła się Jadwiga, żądając, by Zofia oddała jej ten dom. Co za bezczelność! Twierdziła, że Michał, będąc młodszy, powinien ustąpić starszej siostrze. Zofia nie rozumiała, co ma wspólnego dom babci, i nie czuła się winna odrzuceniu.

Jadwiga spłonęła złością. Zamiast dzwonić do brata, ruszyła prosto do jego pracy. Michał początkowo nie wiedział, co się dzieje, kiedy w środku dnia zobaczył, jak siostra wdziera się do jego biura.

Michał! wykrzyknęła, przyciągając uwagę współpracowników. Musimy natychmiast porozmawiać!

Cicho! przerwał ją brat. Tu pracują ludzie. Chyba nie wiesz, co to znaczy. Idźmy do palarni.

Michał zapalił papierosa, czując, że wizyta siostry nie zwiastuje nic dobrego.

Czego chcesz? zapytał krótko.

Żądam kluczy do waszego domu pod lasem! wykrzyknęła Jadwiga.

O jakim domu? nie od razu zrozumiał, o co chodzi. A! Masz na myśli nasz wiejski dworek?

Tak właśnie potwierdziła, marszcząc brwi. Mam już plany na Nowy Rok! Musisz porozmawiać z żoną i odebrać od niej klucze dodała, zaciskając ręce na piersi.

Nawet gdybym mógł, nie zrobiłbym tego. Skąd wzięłaś taką bezczelność, by żądać tego? zapytał pobudzony Michał. Jest 25 grudnia, a ludzie normalni informują o planach z wyprzedzeniem!

Nie ucz mnie życia, drogi! wydała głośny ton siostra.

Mamy tylko pięć lat różnicy! Gdyby w dzieciństwie coś było widoczne, teraz już nie próbował ją pouczyć Michał. Mój przerwowy czas się skończył, czas wracać do domu.

Jadwiga odeszła jeszcze bardziej niezadowolona, ale nie zamierzała się poddać.

***

Rankiem 31 grudnia Zofia w pośpiechu krążyła po sklepach, podczas gdy Michał kończył ostatni dzień w roku w biurze. Obiecał, że po południu będzie wolny i wszystko się zdąży, lecz Zofia wciąż się martwiła.

Na szczęście plan poszedł po myśli i już o szóstej po południu para dotarła do wsi. Trzeba było trochę pobiegać, by doprowadzić wodę do domu. Do dziewiątej wieczorem goście zaczęli się zbierać, by razem rozłożyć stół, upiec kiełbaski i pożegnać stary rok.

Michał, chyba ktoś przyjechał zauważyła Zofia. To chyba Irena z Piotrem przyjechali wcześniej, żeby pomóc. Są u nas najpunktualniejsi! dodała z uśmiechem.

Pójdę ich przywitać i pomogę z bagażami odpowiedział Michał.

Oczywiście Zofia była w siódmym niebie. W końcu Nowy Rok miał się odbyć tak, jak zawsze marzyła: na świeżym powietrzu, w gronie ukochanych przyjaciół.

Michał rzucił na siebie kurtkę puchową i wybiegł na podwórko. Otwierając bramę, zamarł ze zdumienia.

Cześć, braciszku! wykrzyknęła Jadwiga, rzucając pocałunek w oba policzki. Szczęśliwego Nowego!

Michał potrzebował chwili, by dojść do siebie po szoku. Gdy Grzegorz wyładowywał rzeczy z auta, Jadwiga gadała o przygotowaniach, ale on nie słuchał, wciąż próbując ogarnąć sytuację. W końcu odwrócił się i rzekł:

Co tu robicie? Rozmawialiśmy już tydzień temu!

No wiesz podniosła brew Jadwiga. To ty zdecydowałeś, a ja nie mówiłam, że się zgadzam.

Michał, co wy tu robicie? zapytała Zofia, wchodząc. Jadwiga? zapytała zdziwiona, widząc starszą siostrę męża.

Tak! odpowiedziała z dumą. Nie wszystko idzie po twojej myśli dodała zarozumiale.

Gdy Grzegorz próbował wnieść pierwszą paczkę do domu, Michał chwycił go mocno za rękę.

Nie wejdziecie, powiedział szorstko.

Jadwiga, pomagając dzieciom odpiąć pasy, usłyszała tę ostrość i natychmiast rzuciła się na brata.

Od razu wypuść Grzegorza! wykrzyknęła.

Nie wypuszczę. Zbierzcie się i po prostu jedźcie stąd! podniósł głos Michał.

Co ty mówisz? zapytała Jadwiga z pogardą, szarpiąc ramię brata.

Co słyszałaś!

Nie jedziemy nigdzie odpowiedziała zarozumiale. Mamy całą flotę dzieci.

Kocham braciaki, ale dziś będą świętować Nowy Rok gdzie indziej wyjaśnił Michał. Nie wejdziecie do domu dodał groźnie.

Może zadzwonisz na policję? spytała sarkastycznie Jadwiga.

Zrobiłabym, gdyby nie był to dzień przed świętami wtrąciła Zofia. Lepiej odejdźcie w spokoju, bo zaraz przyjedzie moja przyjaciółka z bokserem. Ten nie puści was w środku uśmiechnęła się.

Czy próbujesz mnie zastraszyć? drwiła Jadwiga.

Nie, po prostu grożę. Wy jedźcie! rozkazała Zofia.

Razem z Michałem zamknięli bramę, nie wpuszczając nieproszonych gości. Jadwiga i Grzegorz nie mieli wyboru, jak tylko wrócić do domu. Po drodze Jadwiga załatwiła Grzegorzowi prawdziwą porządkę.

Nie mogłaś go po prostu popchnąć? krzyczała. Co za frajerstwo!

Musieli wrócić do domu, w którym mieszkali od kilku lat. Poza nimi mieszkała jeszcze matka Jadwigi i Michała Eugenia, która od pięciu lat nie rozmawiała z synem od ślubu.

Teraz też przestanę rozmawiać z Michałem powiedziała matka, rzucając płaszcz w róg pokoju.

Co? spytała Eugenia z przymrużeniem oczu.

Wygnali nas z domu! Wyobrażacie sobie? oburzyła się. To już za dużo! A jego żona też jest najgorsza! Chciała wezwać policję, jakbyśmy byli złodziejami.

Dlatego z nim nie gadaję. Pamiętasz, kiedy chciałam się do nich wprowadzić, a oni zaczęli się sprzeciwiać? Mówią, że mamy małe mieszkanie, nie ma miejsca. Myślisz, że w trójpokojowym mieszkaniu z dziećmi znajdziemy przestrzeń?

O nie, mamo! Zosia kompletnie zepsuła naszego Michała.

Dzieci w tym czasie biegły po domu, a Jadwiga z Eugenią wesoło wypijały szampana i oglądały Miś. Tymczasem Grzegorz, nie odpuszczając, krzątał się po kuchni.

W końcu Zofia i Michał przywitali gości i przygotowali się do noworocznej zabawy. Wokół panowała radość, śmiech i uśmiechy. Zofia podeszła do Michała, odciągnęła go nieco od wirującej grupy i szeptem rzekła:

Muszę ci coś powiedzieć.

Wyciągnęła zdjęcie z USG.

Naprawdę? Michał spojrzał zaskoczony. Będziemy mieć dziecko?

Tak przytaknęła radośnie.

Michał objął żonę i pocałował ją.

To najlepszy prezent! uśmiechnąwszy się, dodał.