Pilnuj dzieci! Kto pozwolił im zabrać ser? Byłam go oszczędzała dla mamy!” – wypaliła siostra.

„Gdzie masz oko na te maluchy? Kto pozwolił im kraść ser? Schowałam go specjalnie dla mamy!” — wyrzuciła z siebie siostra.

W naszej rodzinie zawsze bardziej cieszono się z narodzin chłopców. Mieszkamy w Polsce, a jakoś tak się złożyło, że dziewczynki traktowano z pewną rezerwą. Tak mnie wychowano. Mam młodszego brata i siostrę, i zauważałam, jak różnie odnosili się do nas krewni.

Gdy urodziła się moja siostra, ojciec był ogromnie rozczarowany. Choć USG wskazywało na dziewczynkę, do końca wierzył, że lekarze się pomylili, i dopiero w szpitalu przekonał się, że miał rację. Ale gdy mama zaszła w ciążę z bratem, ojciec po prostu promieniał! Krewni gratulowali rodzicom z wyjątkową serdecznością, wszyscy byli zachwyceni.

„Dziewczyna? Wyjdzie za mąż i odleci z gniazda. A syn — to kontynuacja rodu!” — powtarzał ojciec.

Różnica w wychowaniu była uderzająca. Po narodzinach brata nie miał żadnych obowiązków domowych, nie ganiano go za słabe oceny czy psoty. Nie żeby traktowano mnie i siostrę źle, ale różnicę czułyśmy wyraźnie. Brata wręcz noszono na rękach.

To utwierdziło mnie w przekonaniu, że we wszystkich rodzinach woli się synów. Z takim przekonaniem wyszłam za mąż. Żyliśmy z mężem w zgodzie, ufając sobie bezgranicznie. Gdy powiedział, że marzy o synu, nie zdziwiłam się — wydawało się to naturalne. Gdy dowiedziałam się o ciąży, też liczyłam na chłopca. Ale lekarz podczas USG z uśmiechem oznajmił, że będziemy mieli córkę. W środku wszystko we mnie zamarło. Jak powiedzieć mężowi? Bałam się, że urządzi awanturę, spakuje walizki i odejdzie.

Nie wiem, czemu tak myślałam, skoro moi rodzice nie rozstali się po narodzinach mnie i siostry. Ale byłam załamana. Przez silne emocje trafiłam do szpitala z zagrożeniem poronienia. Męża nie było w mieście, ale gdy się dowiedział, natychmiast przyjechał.

Nie znał jeszcze wyniku USG, a ja nie wiedziałam, jak mu powiedzieć, skoro tak marzył o synu. Mąż nie pytał o płeć dziecka, martwił się o mnie, dopytywał o zdrowie, obiecywał przynieść coś smacznego, prosił, żebym się nie denerwowała.

Po jego wyjściu długo płakałam. Pielęgniarka przyszła mnie uspokoić. Podzieliłam się z nią swoimi obawami. Nie wiem, jak zrozumiała moje łkanie, ale powiedziała, że powinnam myśleć o dziecku, a nie o mężu.

„Facetów na świecie nie brakuje. Ważne, żebyś donosiła córeczkę — twoje nerwy jej szkodzą” — mówiła.

Rano spotkała mojego męża i zaczęła go pouczać. Myślała, że już wie o płci dziecka i mnie uraził. Mąż wszedł do sali z szeroko otwartymi oczami i spytał, skąd mi przyszły do głowy takie głupoty. Przyznałam się do wszystkiego. Spojrzał na mnie jak na wariatkę i oświadczył, że mu wszystko jedno, chłopiec czy dziewczynka. ProsTeraz, patrząc, jak nasza córeczka śmieje się w jego ramionach, wiem, że moje obawy były zupełnie bezpodstawne.