Piesek

**Szczeniak**

Szymek mieszkał z mamą tylko we dwoje. Ojciec miał się dobrze, ale Szymka zupełnie nie obchodził. Na razie nie zadawał pytań – w końcu w przedszkolu ważniejsze są zabawki niż to, czy ktoś ma tatę, czy nie.

Nadia wolała, żeby Szymek nigdy nie dowiedział się, że zakochała się bez pamięci w jego przyszłym ojcu, a gdy powiedziała mu o ciąży, ten poinformował ją, że jest żonaty. Problem z żoną miał, ale odejść nie mógł, bo jej stary to jego szef. W razie czego zostałby bez grosza, a taki mężczyzna nie byłby Nadii potrzebny. Poradził jej, żeby pozbyła się dziecka, póki nie jest za późno, bo alimentów i tak by nie dostała. A jeśli będzie upierać się przy swoim, to tylko sobie zaszkodzi…

Nie narzucała się. Zniknęła z jego życia i wychowywała Szymka sama. Chłopiec wyszedł jej wspaniały – i to jej wystarczało.

Nadia pracowała jako nauczycielka w podstawówce, a pięcioletni Szymek chodził do przedszkola. Nikogo więcej im nie brakowało.

Po Nowym Roku w szkole pojawił się nowy wuefista. Wysoki, wysportowany, uśmiechnięty. Wszystkie samotne nauczycielki – a było ich większość – od razu rzuciły się na niego jak sępy. Tylko Nadia nawet na niego nie spojrzała, nie śmiała się z jego żartów. Może dlatego właśnie on zwrócił na nią uwagę.

Pewnego dnia, gdy wychodziła ze szkoły, przed bramą zatrzymał się terenowy samochód. Z auta wysiadł wuefista i otworzył przed nią drzwi od strony pasażera.

– Proszę – uśmiechnął się, wskazując fotel.

– Dziękuję, ale mam blisko – odpowiedziała zakłopotana Nadia.

– Wsiadaj. Lepiej jechać niż iśc, nawet jeśli niedaleko – zauważył rzeczowo.

Nadia zawahała się, ale w końcu wsiadła. Wuefista zatrzasnął drzwi, włączył silnik i zapytał o adres.

– Nie wiem. Znam tylko numer przedszkola – Nadia spuściła wzęk.

– Jakiego przedszkola? – Zmarszczył brwi.

– Takiego, do którego chodzi mój syn – wyjaśniła Natychmiast.

– Masz syna? Duży? – Nagle przeszedł na „ty”.

– Szymek. Ma pięć lat. – Nadia sięgnęła po klamkę. – Lepiej pójdę.

– Zaczekaj. Zawiozę cię. – Odpalił silnik.

Nadia zamknęła drzwi. Co jej szkodzi, że podwiezie ją po Szymka? I tak nic z tego nie będzie. Po co facetowi kobieta „z przydupkiem”, skoro wokół tyle wolnych i bez dzieci?

– No dobrze, jeśli panu się nie spieszy… – westchnęła.

– Nie spieszy mi się. Nikt na mnie nie czeka. Nie mam ani żony, ani dzieci – odparł szczerze, oszczędzając jej pytań.

– A dlaczego tak? Straszny charakter? Kobiety nie wytrzymują? A może któraś pana skrzywdziła i boi się pan poważnych związków? – Nadia podniosła brew.

– O, jaka zadziorna. Nie spodziewałem się. Z wyglądu taka cicha. Było i tak, i tak. Ale do ślubu nie doszło, i nie tylko przeze mnie. Nie wyszło. A charakter… No przecież nikt nie jest idealny, szanowna pani Nadio. Tobie też pozory mylą.

– Żałuje pan, że mnie podwiózł? O, skręć pan w tę ulicę – poprosiła szybko.

Samochód zatrzymał się przed przedszkolem.

– Zaczekam – powiedział wuefista, gdy Nadia wysiadła.

Zawahała się przy aucie.

– Nie ma sensu. Mieszkamy tuż obok. Nie chcę, żeby syn zadawał potem pytania. Rozumie pan, panie Krzysztofie? – Spojrzała na niego jak na opornego pierwszoklasistę. – Nie czekaj na nas. – Zamknęła drzwi i poszła do przedszkola.

Odeszła, a Krzysztof Kowalski przez kilka minut siedział w samochodzie, zamyślony. W końcu odpalił silnik i odjechał. Gdy po dziesięciu minutach Nadia wyszła z przedszkola, trzymając Szymka za rękę, westchnęła z ulgą i lekkim rozczarowaniem. Wszystko jasne. Kobieta z dzieckiem mu nie pasuje. No i dobrze. „Nam też nie jest potrzebny” – pomyślała.

Ale następnego dnia Krzysztof znów czekał przed szkołą.

– Wiem, pewnie pomyślałaś, że zwiałem, jak usłyszałem o synu. A tu niespodzianka. Wsiadaj. Do przedszkola? – zapytał zwyczajnie.

Nadia uśmiechnęła się i kiwnęła głową. Gdy przyprowadziła do auta Szymka, chłopiec poważnie spojrzał na Krzysztofa – dokładnie tak, jak ona dzień wcześniej – a potem wzniósł wzrok na mamę.

– To mój kolega z pracy, pan Krzysztof. Pracuje w naszej szkole. No co stoisz? Wsiadaj – powiedziała nienaturalnie wesoło, ukrywając zażenowanie.

Szymek nie podskoczył z radości, nie rzucił się do samochodu. Z poważną miną wdrapał się na tylną kanapę i wpatrywał się w okno.

– Dokąd jedziemy? – Krzysztof odwrócił się do niego.

– Gdzieś niedaleko. Bez fotelika mogą nas ukarać mandatem – odpowiedziała za syna Nadia.

– To pojedziemy do centrum rozrywki. Na spacer jeszcze za zimno. Szymek, zgoda? – zapytał głośno i wesoło.

Szymek nie odpowiedział. Wciąż patrzył przez okno, jakby nic na świecie nie było ważniejsze. Krzysztof uśmiechnął się i ruszył.

W szkole wszyscy milkli wymownie, gdy Nadia wchodziła do pokoju nauczycielskiego. A gdy pojawiał się wuefista, szybko wychodzili, uśmiechając się krzywo i rzucając sobie porozumiewawcze spojrzenia.

Krzysztof nie poganiał spraw, miał cierpliwość. Dwa razy wychodził od Nadii po kolacji – za trzecim razem został do rana. Nadia spała kiepsko, zerkała na zegarek, bojąc się, że Szymek zaskoczy ją w łóżku z Krzysztofem.

– Daj spokój, chłopak duży, mądry. Niech się przyzwyczaja – powiedział nad ranem Krzysztof, obejmując ją.

Ale Nadia wysunęła się z jego ramion i wstała. W tygodniu nie dało się Szymka dobudzić, a dziś, na złość, mógł wstać wcześnie. Gdy chłopiec po myciu wszedł do kuchni, Nadia smażyła już racuchy, a Krzysztof siedział przy stole.

– Dzień dobry – zdziwił się Szymek, patrząc na mamę.

– Umyłeś się? To siadaj jeść. – Nadia uśmiechnęła się najpierw do Krzysztofa, potem do syna, i podesSzymek spojrzał na nią swoimi jasnymi oczami, które nagle stały się poważniejsze niż zwykle, i powiedział: „Mamo, myślisz, że Smailek kiedyś pokocha nas tak jak my jego?”.