Pies: Najlepszy Przyjaciel Człowieka

Chłopiec otworzył drzwi i wszedł do mieszkania. Nie wypowiedział zwykłego: Mamo, jestem w domu!. Weronika poczuła, że coś jest nie tak, bo nie usłyszała tupotu rozbierających się butów, nie szurała zimowa kurtka po podłodze, nie słyszała chrapliwego jęku norwida.

Tymku, to ty? Kupiłam śledzia, ziemniaki już się smażą, zaraz podamy obiad.

Milczenie.

Tymku?

Zmartwiona Weronika chwyciła ręcznik kuchenny, by osuszyć mokre dłonie, i ruszyła w stronę przedpokoju. Już przy wejściu zobaczyła, że coś jest nie tak. Syn stał skulony, nie sobą. Spojrzał na nią z ufnością, a w jego oczach błysnęła ból. Weronika chwyciła go za kołnierz i przyjrzała się uważnie:

Co się stało? Ktoś cię pobił?

Mmamo Mamo Tam

Zaczął się krzywić, walcząc z łzami.

Mów, nie bój się!

Mamo, tam pies w śmietniku. Jest ranny. Śmietnik nie jest zwykły, to jak dziura pod domem. Chciałem mu pomóc, ale on wył. Nie może wstać, a na dworze zimno, śmieci leżą na nim.

Weronika westchnęła, najważniejsze, że syn jest cały i zdrowy.

Gdzie on jest? Przy naszym budynku?

Nie, na innej ulicy, po drodze do szkoły. Chodźmy, trzeba mu pomóc!

Kogoś z dorosłych pytałeś?

Pytałem. Nikt nie chciał. Wszyscy machali ręką. Zawstydzony chłopiec spuścił wzrok.

Słuchaj, Tymku. Jest już późno i ciemno. Rozbierz się, zdejmij kurtkę. Może to tylko zmęczony pies, który się zdrzemnął?

Nie, nie może wstać.

Widzisz to w ciemnościach. Poczekajmy do rana. Jeśli rano wciąż będzie tam, zrobimy coś. Zadzwonimy po straż pożarną albo policję. Dobrze? Twoje ręce są lodowate, rozbierz się szybko!

Tymek niechętnie rozpiął kurtkę.

Mamo, a jeśli zmarznie do rana?

To pies, Tymku. Jestem pewna, że jest bezdomny, przyzwyczajony do ulicy, ma futro. Nic mu się nie stanie.

Z drżeniem rąk rozebrał się i poszedł do łazienki myć ręce. Pod gorącą wodą trzymał zmrożone dłonie, a w głowie ciągle miał obraz psa w ciemnym otworze śmietnikowym, z rozświetlonymi, przerażonymi oczami. Pies był zwykły, kundel, z rudymi łatkami na policzkach. Ile tam leżał? Dlaczego nie mógł wstać? Tymek odtwarzał spotkanie w najdrobniejszych szczegółach, a w sercu miał mdłości i przytłaczający żal.

Wieczorem, po rozłożeniu plecaków, on i przyjaciel wybrali się na spacer. Było ciepło jak w Gdańsku, choć mróz trzymał się w kościach, a śnieg nie topniał. Nie chcieli wracać do domu, więc zjeżdżali na sankach i biegali po lodzie, udając się na snowboard. Co skłoniło ich, by zejść z chodnika i iść wzdłuż muru po wąskiej, wydeptanej ścieżce? Co sprawiło, że Tymek odwrócił głowę i dostrzegł w otworze śmietnikowym dwa błyszczące oczy? Na początku pomyślał, że to kot. Zbliżyli się i pochyliły… Pies.

Chwyć mnie za nogi, spróbuję go wyciągnąć!

Tymek położył się przy wejściu do otworu i sięgnął w dół, lecz pies warczał.

Do diabła, idźmy do domu. On tam śpi powiedział przyjaciel.

Piesku, piesku! Chodź do mnie! Tuuu, tuuu! wołał Tymek, ale zwierzak nie ruszał się. Idź do mnie, moja dobra, pomogę ci! wciąż zagłębiał się w otwór. Pies jedynie sykotał.

Tymek włączył latarkę w telefonie i oświetlił dół. Pies miał liczne drobne ugryzienia, a na tylnej łapie widniała duża rana. Nie można było zostawić tak bezbronnego stworzenia.

Kolejne pół godziny Elektryk czekał na przechodniówmężczyzn, prawie płacząc, błagając ich o pomoc w wyciągnięciu psa. Ludzie odmawiali. Młodzi, starsi, emeryci wszyscy. Nawet przyjaciel odszedł, bo był głodny i spóźniał się do domu. Przechodnie mówili:

Po co to robisz? Nie ruszaj go, idź do domu, sam się wydostałby, kiedy zechce.

Rankiem Tymek wstał znacznie wcześniej niż zwykle i zobaczył matkę wchodzącą do mieszkania w pośpiechu. Weronika pracowała w przedszkolu i musiała być w szkole na siedem rano.

Sprawdź go, sprawdź. Jestem pewna, że już uciekł, a ty się nie martwisz. Zaspany, nie wyspany, zmartwiony, co?

Tymek westchnął. Szybko się zebrał i wybiegł na korytarz. Spojrzał na szczelinę pod schodami rok temu znalazł tam w kartonie cztery kocięta, wyparował je od pcheł, nakarmił i oddał do adopcji. Żadne bezdomne zwierzę nie pozostało bez serca. W domu mieli dwie kotki i jednego psa, a pierwszą kotkę matka wzięła na rękę, resztę podnieśli ze ulicy. Lato, gdy znalazł martwego gołębia, pochował go pod drzewem w parku. Gdy widział starszą kobietę z ciężką torbą, pomagał; gdy staruszek miał przejść przez ruchliwą ulicę, był przy nim. Nie odwracał się od potrzebujących, pytał nawet leżących pod ławkami ludzi, czy nie potrzebują pomocy, bo nie wiadomo, kto naprawdę cierpi.

Tego poranka Tymek pędził do otworu śmietnikowego. Miał nadzieję, że pies już się wydostał, że przetrwał, że nie zmarzł. Ale nadal leżał. Serce mu się krajało. Zanim zamarzł, wpadł w panikę i zadzwonił do mamy, łamiąc się ze łez:

Mamo, wyślę ci wideo, patrz. Musimy coś zrobić, nie możemy go tak zostawić

Weronika najpierw pomyślała o straży pożarnej. Zadzwoniła, obiecała, że załatwi wszystko i kazała synowi iść na lekcje, bo i tak nie może pomóc.

Straż pożarna odpowiedziała, że nie zajmuje się takimi sprawami i skierowała ją do zarządu pojemników na śmieci. Telefon tam nie przyniósł rezultatu. Tymek telefonował przy każdej przerwie, pytając: Co?

Cześć, Natalko, nie wiem już, co robić pod koniec dnia Weronika wybrała numer przyjaciółki.

Przyjaciółka zasugerowała kontakt z schroniskiem dla zwierząt, które ratuje psy i koty w tarapatach. Znaleźli w internecie schronisko Dom Eliny i od razu przybyli wolontariusze pod wskazany adres. Tymek już na nich czekał, uciekł z ostatniej lekcji, by choć słowem pocieszyć psa i mieć nadzieję, że ktoś go uratuje.

On tam, on tam! krzyknął z radością, gdy przybyli.

Dziewczyna wskoczyła do otworu z kocem, a reszta trzymała ją za nogi. Pies jęczał, nie mógł już szczekać. Wyciągnięcie go było trudne był przyklejony do żelaznego sufitu, bo sikał na zimnie.

No i proszę, biedny! pogłaskała go wolontariuszka, a jaka to chuda! Same kości!

Pies milczał, nie protestował. Zwinęli go w koc i położyli na ziemi, by odetchnął. Tymek biegał nerwowo wkoło. Teraz martwiło go pytanie, co dalej z psem, jeśli nie może sam chodzić?

Spójrz, sierść, na swojego wybawcę! Chłopak to bohater, wyciągnął cię na wolność!

Nie, zwykły jestem. Co z nim będzie? Ma rany. Pewnie kogoś zaatakowali.

Raczej inne psy go pogryzły. Zabrzmiemy go do kliniki, będziemy leczyć.

Pies nie od razu mógł chodzić rana w nodze była poważna, a przemarznięcie silne. Po kilku dniach, kiedy już trafił do schroniska, Tymek z mamą przyjęli go na tymczasową opiekę. Weronika bała się, że nie poradzi sobie z kolejnym psem w domu, bo mieszkali tylko we dwoje.

O bohaterskim czynie Tymka pisano w gazetach, dziennikarze brali wywiady, ale chłopak nie uważał się za bohatera.

To po prostu zachowanie człowieka z sumieniem mówił w wywiadzie. Nie ma w tym nic heroicznego. Ludzie są dziś tak obojętni, że drobny gest dobroci staje się czymś niezwykłym. Smutno mi. Zrobiłem zwykłą rzecz, a ona okazała się szlachetna. Czy wyobrażacie sobie, jak okrutny stał się nasz świat?

Co byś zmienił w tym świecie? zapytał dziennikarz.

Chciałbym, żeby ludzie byli życzliwsi.

A kim chcesz zostać, gdy dorośniesz?

Chcę zostać kynologiem, pracować z psami. Być wolontariuszem, choć jestem jeszcze mały i nie biorą mnie do ekip. Pomagać zwierzętom i ludziom, starszym, bo bardzo współczuję samotnym seniorom. Chcę być ich przyjacielem i pomocnikiem.

Jak się teraz czuje Azor? Nazwałeś go tak?

Zostawiliśmy go u siebie, teraz to mój pies. Azor! Chodź do mnie, chłopcze! Pokażmy tacie, jakich sztuczek już się nauczyliśmy.

Radosny, kudłaty pies od razu podbiegł za właścicielem.

Siad, Azor! Leżeć! Pełzaj, mój dobry, pełzaj O, ale jesteś dzielny!

Tymek chłopiec z rannym sercem. Bo tylko ranne serce nigdy nie zazna spokoju. Dopóki w świecie są cierpienia, okrucieństwo i obojętność, dopóki żywe istoty wpadają w tarapaty i nieliczni wyciągają im pomocną dłoń Tak długo serca takie jak Tymka będą pełne ran. Chcę, by było ich jak najwięcej, byśmy razem szli po świecie z ranami, a kiedy przyjdzie dzień, w którym dobro zatriumfuje, będziemy szczęśliwi, kochani i nigdy nie zostaniemy sami. Ściskam was wszystkich, moi drodzy. Kocham i przytulam.

Na zdjęciu Tymek Kowalski z Gdańska i jego pies Azor.