Pierwszy krok w nieznane

Pierwszy naleśnik nierówno się smaży

Marianna była urodziwą kobietą tuż po dwudziestce. Jej życie przypominało słowa piosenki: „Wybieramy, nas wybierają, jak to często się nie zgadza…”. Podobała się wielu mężczyznom, ale większość chciała od razu „wszystkiego” – bez zbędnych ceregieli. Po co czekać? Czasy takie są. Okazji nie wolno przegapić, bo skorzysta z nich ktoś inny.

Wychowała się w królestwie kobiet – pod opieką babci i mamy, inteligentnych, zasadniczych pań. Imię dostała po praprababce, która kształciła się w szkole dla panien z dobrych domów, jeszcze w tamtych, dawnych czasach.

Dziadek odszedł wcześnie, a mama rozstała się z ojcem Marianny, gdy ta miała zaledwie dwanaście lat. Od dziecka dziewczyna pochłaniała książki pełne romantycznych bohaterów, gotowych bronić honoru ukochanych, walczyć z przeciwnościami losu. Marzyła o takiej właśnie miłości – czystej, pełnej poświęcenia, z potajemnymi pocałunkami w świetle księżyca. Była nowoczesna, świat nie miał przed nią tajemnic, ale serce pragnęło właśnie tego.

Tymczasem współcześni mężczyźni rzadko bywali subtelni. Pędzili przez życie, szukając przyjemności. Kwiaty – a raczej jedną różę – wręczali na pierwszej randce, by zaraz przejść do „ważniejszych” spraw. Żadnych spacerów pod gwiazdami. Więcej bukietów pojawiało się tylko przy okazji świąt – o ile związek przetrwał na tyle długo, by w ogóle mówić o ślubie.

Zero romantyzmu. Choć wiele dziewczyn akceptowało ten styl – one też chciały „wszystkiego od razu”. Po co tracić czas na randki, skoro można go spożytkować „praktyczniej”?

Marianna nie godziła się na takie relacje. Zakochiwała się na zabój, czuła motyle w brzuchu, a potem cierpiała, widząc, jak obiekt jej westchnień ciągnie do łóżka inną – byle szybciej. Faceci spieszyli się, by „najeść się życia”, zanim pojawią się żona i dzieci.

Wszystkie przyjaciółki dawno wyszły za mąż, urodziły, zdążyły się rozwieść, powtórnie stanęły na ślubnym kobiercu i znów zostały matkami. Spotykając Mariannę, pytały ze znudzeniem: „Kiedy wreszcie znajdziesz swojego księcia?”. Tylko gdzieś zagubił się ten jedyny, przeznaczony jej przez los – jak w tych książkach. A jeśli w ogóle go nie spotka?

Marzenia marzeniami, ale czas ucieka. Wokół Marianny pozostawało coraz mniej wolnych kandydatów, coraz więcej rozwodników. Czekanie stawało się męczące, a serce domagało się miłości. Wtedy poznała Jacka – przystojnego, z mieszkaniem i samochodem. Idealny kandydat na męża! Rzuciła się w wir uczucia jak w wir rzeki.

Czas mijał, a Jacek nie wspominał o ślubie. Okazało się, że jest żonaty. Nie, nie ukrywał tego celowo – po prostu „stracił dla niej głowę”. Ale Marianna też nie pytała. Z żoną i tak nie mieszkał. Nie rozwodził się, bo nie było potrzeby. A teraz, gdy poznał Mariannę, na pewno to zrobi. Jutro, pojutrze – zacznie załatwiać formalności.

Marianna ucieszyła się, nawet nie pytając, czy ma dzieci. A dziecko – córka – było.

ZakochanZ czasem zrozumiała, że życie pisze własne scenariusze – nie zawsze takie, jakich się spodziewamy, ale często właśnie takie, jakich potrzebujemy, by stać się silniejszą.