Pierwsza w kolejce

Weronika Stanisławska wstała o piątej rano, jak zawsze. Nawyk po czterdziestu latach pracy w fabryce nie zniknął, choć od trzech lat była na emeryturze. Cicho, by nie obudzić męża, Zbigniewa Stanisławskiego, przeszła do kuchni i postawiła czajnik. Za oknem jeszcze ciemno, ale wiedziała, że wkrótce wzejdzie słońce.

Dziś był wyjątkowy dzień. Pierwszego września jej wnuczka, Zosia, szła do pierwszej klasy. Weronika denerwowała się bardziej niż sama dziewczynka. Cały tydzień sprawdzała szkolną wyprawkę, układała zeszyty, prasowała mundurek. Zbigniew tylko kręcił głową i mówił, że już zupełnie oszalała.

— Po co się tak spinasz? — mruczał. — Syn sam chodził do szkoły i jakoś przeżył.

— Chcę być pierwsza — odpowiadała Weronika. — Pierwsza ją przywitać, pierwsza pogratulować.

Zbigniew nie rozumiał tego pragnienia żony. Uważał, że babcie tylko przeszkadzają w takich sprawach. Ale Weronika myślała inaczej. Pamiętała, jak trzydzieści lat temu odprowadzała swojego Jacka do pierwszej klasy. Wtedy pracowała na dwie zmiany, wracając do domu późnym wieczorem. Na szkolną akademię poszła babcia Jacka, jej mama. A Weronika stała pod bramą fabryki i płakała z bezsilności.

— Nie płacz — mówiła wtedy sąsiadka, Halina. — Syn dorośnie, wnuki ci urodzi, wtedy nadrobisz.

I teraz nadrabiała.

Herbata zaparzyła się mocna, aromatyczna. Weronika nalała ją do ulubionego kubka z różyczkami i usiadła przy stole. Na parapecie stały bukiety — trzy. Jeden kupiła wczoraj na targu, drugi uzbierała w ogródku, a trzeci przyniósł wieczorem Zbigniew. Chociaż się krzywił, że to głupota, i tak go przytargał.

— Trzy bukiety to za dużo — powiedziała mężowi.

— A co, jeśli nauczycielka nie jest sama? — wzruszył ramionami Zbigniew. — Lepiej dmuchać na zimne.

O siódmej Weronika już stała pod prysznicem. Założyła najlepszą sukienkę, tę w niebieskie groszki, którą trzymała na specjalne okazje. Ufarbowała włosy, podkreśliła usta. W lustrze patrzyła na nią elegancka kobieta z rozpromienionymi oczami.

— Co, na randkę się wybierasz? — obudził się Zbigniew.

— Chcę wyglądać ładnie dla wnuczki — odparła.

— I tak jesteś piękna — mruknął w poduszkę.

O wpół do ósmej zadzwonił Jacek.

— Mamo, już ruszamy. Zosia się stresuje, całą noc źle spała.

— A ja w ogóle nie spałam — przyznała Weronika. — Idę pod szkołę, zaczekam.

— Mamo, akademia dopiero o dziewiątej.

— Wiem. Ale chcę być pierwsza.

Jacek westchnął. Dawno przywykł do dziwactw matki. Od kiedy Zosia się urodziła, Weronika jakby odmłodniała o dziesięć lat. Biegała z wnuczką do przedszkola, na huśtawki, kupowała zabawki. Jacek z żoną tylko kiwali głowami.

— Dobrze, mamo. Tylko nie zazięb się, na dworze chłodno.

Weronika wzięła bukiety, wrzuciła do torebki cukierki dla Zosi i ruszyła do szkoły. Szło się tam z piętnaście minut, ale się nie spieszyła. Chciała się nacieszyć porankiem, oczekiwaniem na spotkanie.

Pod szkolnym gankiem stała już kobieta z bukietem. Weronika się zmartwiła — czyli nie będzie pierwsza. Podeszła bliżej i rozpoznała Krystynę Nowak, sąsiadkę z trzeciego piętra.

— Też na akademię? — spytała Weronika.

— Wnuczek idzie do pierwszej klasy — skinęła Krystyna. — A pani?

— Wnuczka. Zosia.

Stanęły obok siebie, rozmawiając o dzieciach, szkole, o tym, jak szybko leci czas. Krystyna okazała się sympatyczną rozmówczynią. Pracowała w przychodni jako pielęgniarka, niedawno przeszła na emeryturę.

— Wie pani — przyznała się Weronice — całe życie marzyłam, żeby odprowadzić wnuka do szkoły. Mam tylko córkę, późno wyszła za mąż. Myślałam, że nie doczekam wnuków.

— A u mnie na odwrót — odparła Weronika. — Sama nie mogłam odprowadzić syna, bo ciągle pracowałam. Teraz chcę to nadrobić.

Stopniowo pod szkołą zbierali się inni dziadkowie. Wszyscy odświętni, podekscytowani, z kwiatami. Weronika patrzyła na nich i myślała, że każdy ma swoją historię, swój powód, by tu być.

Przyszła też Barbara Kowalska z sąsiedniego bloku. Wychowywała wnuczkę samotnie, po tym jak jej córka zginęła w wypadku. Dziewczynka, Hania, była nieśmiała i cicha. Barbara bała się, że w szkole będzie jej ciężko.

— Jak Hania? — spytała ją Weronika.

— Denerwuje się. Mówi, że dzieci będą się śmiać z jej sukienki. A sukienka ładna, sama szyłam — Barbara się zasępiła.

— Dzieci są dobre, nie będą się śmiać — pocieszyła ją Krystyna. — Ważne, żeby Hania uwierzyła w siebie.

Podszedł dziadek z ogromnym bukietem mieczyków. Weronika go nie znała, ale przedstawił się sam — Jan Wiśniewski. Jego wnuczka była adoptowana, wzięli ją z mężem z domu dziecka.

— Kasia to nasza perełka — mówił z dumą. — Już czyta, liczy do stu. Tylko strasznie nieśmiała.

— Nic, w szkole się rozkręci — zapewniła Weronika. — Dzieci szybko się zaprzyjaźniają.

O wpół do dziewiątej zaczęli zjeżdżać rodzice z pierwszakami. Weronika zobaczyła Jacka z żoną i Zosią. Dziewczynka była w białej bluzce, granatowej spódniczce, z białymi kokardami. W ręce trzymała tornister — nowy, śliczny, z obrazkiem.

— Babciu! — krzyknęła Zosia i podbiegła do Weroniki.

— Moja ślicznotka! — przytuliła ją babcia. — Jak tam? Denerwujesz się?

— Troszkę. A ty czemu tak wcześnie przyszłaś?

— Chciałam pierwsza cię powitać — uśmiechnęła się Weronika.

Zosia przytuliła się mocniej. Zawsze była bliżej babci niż rodziców. Weronika rozpieszczała wnuczkę, czytała bajki, uczyła pieI tak każdego dnia, przez kolejne lata, Weronika towarzyszyła Zosi w jej drodze do szkoły, zawsze pierwsza, zawsze z sercem pełnym miłości, aż pewnego dnia to już Zosia, teraz dorosła i pełna wdzięczności, przytuliła swoją babcię i powiedziała: „Dziękuję, że zawsze byłaś”.