Pierwsza próba, pierwszy błąd

No i pierwszy placek zakalcem.

Katarzyna była urokliwą dziewczyną, miała dwadzieścia siedem lat. Jej życie przypominało tekst piosenki: „Wybieramy, jesteśmy wybierani, jak często się to nie zgadza…” Lubiło ją wielu chłopaków. Ale większość chciała wszystkiego od razu, no wiadomo – skoczyć do łóżka. Po co się męczyć? Czasy takie. Nie można przecież przepuścić okazji. Jak nie ty, to ktoś inny skorzysta.

Wychowała się w królestwie kobiet – babcia i mama zajmowały się nią od małego. Inteligentne, porządne kobiety. Nazwały ją na cześć prababci, która kształciła się w szkole dla panien z dobrych domów, jeszcze w dawnych czasach.

Dziadek zmarł wcześnie, a mama rozstała się z mężem, gdy Kasia miała dwanaście lat. Od dziecka czytała książki, gdzie romantyczni bohaterowie bronili honoru ukochanych, gotowi byli na wszystko, by ocalić je przed zimnem, głodem i nieszczęściem. Marzyła o takiej miłości – czystej, bezinteresownej, z romantycznymi spacerami i pocałunkami przy księżycu. Była nowoczesną dziewczyną, wiedziała, jak świat działa, ale w głębi duszy chciała właśnie takiego uczucia.

A współcześni faceci? Większość zupełnie pozbawiona manier i cierpliwości. Pędzili przez życie, szukając przyjemności. Kwiaty? Jedna róża na pierwszej randce, a potem od razu do łóżka. Żadnych spacerów przy blasku księżyca. Kwiaty wracały tylko przy ważnych okazjach – jeśli w ogóle relacja przetrwała do ślubu.

Zero romansu. Inne dziewczyny może i były zadowolone – im też się spieszyło. Po co tracić czas na gadanie, skoro można od razu do rzeczy?

Kasia nie była gotowa na takie przyspieszone związki. Zakochiwała się na zabój, z motylami w brzuchu, a potem cierpiała, widząc, jak jej wybranek ciągnie do łóżka koleżankę albo całkiem obcą dziewczynę. Faceci chcą się wyszaleć, póki mogą, zanim złapią się w sidła małżeństwa i dzieci.

Wszystkie przyjaciółki już dawno wyszły za mąż, urodziły, zdążyły się rozwieść, znów wyszły za mąż, znów urodziły. Spotykając się z Kasią, pytały zmęczonym głosem: „No i kiedy ty w końcu znajdziesz swojego księcia?” Tylko że ten jedyny gdzieś się zawieruszył. Może w ogóle go nie spotka?

Marzenia marzeniami, ale czas leci. Wokół niej zostawało coraz mniej wolnych chłopaków, a coraz więcej rozwodników. Czekanie się znudziło. Serce domagało się miłości. I wtedy poznała całkiem sympatycznego faceta – z samochodem i własnym mieszkaniem. Czemu nie? Rzuciła się w uczucie jak w wir.

Czas mijał, a Wojtek wcale nie zamierzał jej prosić o rękę. Okazało się, że jest żonaty. Nie, nie ukrywał tego celowo. Po prostu oszalał z miłości. Ale Kasia też nie wypytywała. No i z żoną nie mieszkali. Nie rozwodził się, bo nie musiał. A teraz spotkał Kasię i na pewno się rozwiedzie. Już jutro zajmie się formalnościami.

Kasia ucieszyła się i nawet nie spytała, czy ma dzieci. A dzieci, a właściwie dziecko, było.

Zakochana czekała cierpliwie, aż ukochany ureguluje sprawy i będzie ją miał na wyłączność. Doczekała się. Tylko że Wojtek oddał żonie samochód w zamian za zgodę na rozwód. Mieszkanie też jej zostawił. Jedynkę nie dało się podzielić, a on postąpił po męsku – nie upierał się przy swoich prawach. Został z niczym, z kredytem i alimentami w pakiecie.

Czy o tym marzyła Kasia? Powinna się zastanowić i rzucić tego pechowego Wojtka. Ale taka nie była. Wychowana przez babcię i mamę, wiedziała – jeśli kochasz, nie można porzucać człowieka w biedzie. Jak żona dekabrysty, postanowiła trwać przy nim na dobre i złe.

Gdyby mama i babcia coś przeczuwały, już było za późno interweniować. Zwłaszcza że Wojtek w końcu się oświadczył, zaciągnął kolejne długi i wyprawili huczne wesele.

Młodzi zamieszkali na wynajmowanym mieszkaniu. Kasia nie chwaliła się tym. Była szczęśliwa – co by się nie działo, przetrwają razem. Gdy jakieś wątpliwości wkradały się do serca, starała się je ignorować. Po co się martwić, skoro wkrótce zaszła w ciążę? Cieszyła się z dziecka, choć nie miała pojęcia, jak sobie poradzą. Za dużo długów, a z czego żyć?

Wojtek zaczął szukać dodatkowej pracy. Wracał późno, padał na łóżko. Rano wstawał i wychodził, zerkał na śpiącą żonę z irytacją.

I tak dostała to, o czym marzyła. Udawała przed rodziną, że jest szczęśliwa. Ale babcia i mama czuły, że coś jest nie tak. Czas mijał, zbliżał się poród. Kasia coraz częściej zastanawiała się – co dalej? Jak żyć, a przede wszystkim, za co? Nie pracowała, a to, co zarabiał Wojtek, znikało na spłatę długów i czynsz. Zimowe palto nie zapinało się na brzuchu, a na dziecko trzeba tyle kupić!

Coraz częściej leżała w nocy i myślała – jak się wyrwać z tej pułapki? Jak w ogóle dała się w to wciągnąć? Różowe okulary dawno się rozbiły. Gdzie tu mówić o miłości?

„Coś wymyślę” – mówił Wojtek, próbując ją uspokoić. Wracał coraz później. Mówił, że pracuje. Tylko że pieniędzy nie przybywało.

„Trzeba zapłacić za mieszkanie. Zostaw mi trochę” – prosiła rano Kasia.

„Przepraszam, oddałem dług. Poproś mamę.”

Poszła do mamy. Skąd u nich pieniądze? Nigdy nie żyły w luksusach. Ale jakoś zebrały. „Nie da się nie pomóc córce.”

„Zapłacicie w tym miesiącu, a co potem? Zostaw go. Jakoś damy radę” – mówiła babcia.

Kasia wracała do domu i wyładowywała się na mężu. Było jej wstyd, źle i smutno.

„Siedzisz w domu. Znajdź sobie coś do roboty” – rzucił Wojtek.

„Kto zatrudni kobietę w ciąży?”

„Nie musi być oficjalnie. Pracuj zdalnie, wymyśl coś.”

Łatwo powiedzieć. Żeby zarobić, trzeba najpierw mieć jakieś środki. Kasia wpadła na pomysł – będzie udzielać korepetycji. Miała wykształcenie, znała angielski. W szkole uczą tak, że i tak nikt nie ogarnia. To nie wina nauczycieli – program przeładowany.

Zaczęła od dzieci przyjaciół. Potem rozniosło się pocA kiedy kilka lat później spotkała Wojtka przypadkiem na ulicy, uśmiechnęł się do niej i życzył wszystkiego dobrego, a ona wtedy zrozumiała, że czas uleczył nawet najgłębsze rany.