Pierwsza na miejscu

Wstała pierwsza
Halina Stanisławowa obudziła się o piątej rano, jak zawsze. Nawyk czterdziestu lat pracy w fabryce nie opuścił jej, mimo że od trzech lat była już na emeryturze. Cicho, by nie obudzić Mieczysława Benedykta, przeszła do kuchni i postawiła czajnik. Za oknem wciąż panowały ciemności, ale wiedziała, że świt niedługo nadejdzie.

Dzisiaj był wyjątkowy dzień. Pierwszego września jej wnuczka Zosia miała iść do pierwszej klasy. Halina Stanisławowa denerwowała się bardziej niż sama dziewczynka. Cały tydzień przeglądała szkolną wyprawkę, sprawdzała tornister, liczyła zeszyty. Mieczysław tylko kręcił głową i mówił, że chyba zwariowała.

— Co się tak rzucasz jak oparzona? — mruczał. — Nasz syn sam chodził do szkoły i jakoś przeżył.

— Ja chcę być pierwsza — odpowiadała Halina Stanisławowa. — Pierwsza spotkać ją pod szkołą, pierwsza pogratulować.

Mieczysław Benedykt nie rozumiał tych zachcianek żony. Uważał, że babcie tylko przeszkadzają w takich sprawach. Ale Halina Stanisławowa myślała inaczej. Pamiętała, jak trzydzieści lat temu odprowadzała do pierwszej klasy swojego Jacka. Wtedy pracowała na dwie zmiany, wracając do domu późno wieczorem. Na apel poszła Jacekowa babcia, jej własna matka. A Halina Stanisławowa stała pod bramą fabryki i płakała z żalu.

— Nie płacz — powiedziała wtedy sąsiadka Krystyna. — Syn ci dorośnie, wnuki będzie miał, wtedy nadrobisz.

I teraz właśnie nadrabiała.

Herbata zaparzyła się mocna, aromatyczna. Halina Stanisławowa nalała ją do ulubionego kubka w róże, przysiadła przy stole. Na parapecie stały trzy bukiety. Jeden kupiła jeszcze wczoraj na targu, drugi zerwała w ogródku, a trzeci przyniósł wieczorem Mieczysław Benedykt. Wstydził się, mówił, że to głupota, ale mimo to przyniósł.

— Trzy bukiety to za dużo — powiedziała mężowi.

— A nuż więcej niż jedna nauczycielka? — wzruszył ramionami Mieczysław. — Trzeba być przygotowanym.

O siódmej Halina Stanisławowa stała już pod prysznicem. Włożyła najlepszą sukienkę, tę w białą kratkę, którą chowała na specjalne okazje. Ufryzowała włosy, delikatnie podkreśliła usta. W lustrze patrzyła na nią elegancka kobieta z rozpromienionymi oczami.

— Co, na randkę się wybierasz? — obudził się Mieczysław Benedykt.

— Chcę być piękna dla wnuczki — odpowiedziała żona.

— I tak jesteś — mruknął w poduszkę.

O wpół do ósmej zadzwonił Jacek.

— Mamo, już wyjeżdżamy. Zosia się denerwuje, całą noc niespokojnie spała.

— A ja w ogóle nie spałam — przyznała się Halina Stanisławowa. — Idę pod szkołę, będę czekać.

— Mamo, apel dopiero o dziewiątej.

— Wiem. Ale chcę być pierwsza.

Jacek westchnął. Dawno przywykł do dziwactw matki. Od kiedy urodziła się Zosia, Halina Stanisławowa jakby odmłodniała o dziesięć lat. Biegała z wnuczką, odprowadzała do przedszkola, na huśtawki, kupowała zabawki. Jacek z żoną tylko kręcili głowami.

— Dobrze, mamo. Tylko nie przezięb się, na dworze chłodno.

Halina Stanisławowa wzięła bukiety, wrzuciła do torebki cukierki dla Zosi i wyszła. Do szkoły było z piętnaście minut, ale się nie spieszyła. Chciała nacieszyć się porankiem, oczekiwaniem na spotkanie.

Przed szkołą stała już kobieta z kwiatami. Halina Stanisławowa się zmartwiła — nie była pierwszą. Podeszła bliżej i rozpoznała Annę Kazimierę, sąsiadkę z trzeciego piętra.

— Też na apel? — zapytała Halina Stanisławowa.

— Wnuczek idzie do pierwszej klasy — skinęła głową Anna Kazimiera. — A pani?

— Wnuczka. Zosia.

Stanęły obok siebie, zaczęły rozmawiać o dzieciach, szkole, o tym, jak szybko mija czas. Anna Kazimiera pracowała w przychodni jako pielęgniarka, niedawno przeszła na emeryturę.

— Wie pani — zwierzyła się — całe życie marzyłam, żeby odprowadzić wnuka do szkoły. Mam tylko jedną córkę, późno wyszła za mąż. Myślałam, że nie doczekam.

— A ja na odwrót — odpowiedziała Halina Stanisławowa. — Nie mogłam odprowadzić syna, bo pracowałam. Teraz chcę to nadrobić.

Stopniowo przed szkołą zbierali się inni dziadkowie. Wszyscy odświętni, wzruszeni, z kwiatami. Halina Stanisławowa patrzyła na nich i myślała, że każdy ma swoją historię, swój powód, by tu być.

O dziewiątej zaczęli przyjeżdżać rodzice z pierwszakami. Halina Stanisławowa zobaczyła Jacka z żoną i Zosią. Dziewczynka była w białej bluzce, granatowej spódniczce, z kokardami we włosach. W ręce trzymała tornister — nowiutki, z wizerunkiem ulubionej postaci.

— Babciu! — krzyknęła Zosia i podbiegła do Haliny Stanisławowej.

— Moja ślicznotka! — przytuliła ją babcia. — Jak się czujesz? Denerwujesz się?

— Troszkę. A ty dlaczego tak wcześnie przyszłaś?

— Chciałam być pierwszą, która cię powita — uśmiechnęła się Halina Stanisławowa.

Zosia przytuliła się mocniej. Zawsze była bliżej babci niż rodziców. Halina Stanisławowa rozpieszczała wnuczkę, czytała bajki, uczyła piec ciasta. Rodzice wiecznie byli zajęci pracą.

— Mamo, dzięki, że jesteś — powiedział Jacek. — Zosia się tak stresowała, a teraz jest spokojniejsza.

Żona Małgorzata też była wdzięczna. Pracowała w banku, często zostawała po godzinach, a Halina Stanisławowa pomagała z Zosią.

— Babciu, zobacz, jaki mam plecak! — pochwaliła się Zosia.

— Piękny! A co w środku?

— Zeszyty, długopisy, kredki. I mamusia dała mi ciasteczka.

Halina Stanisławowa wyjęła z torebki landrynki i dyskretnie wsunęła je wnuczce.

— Na odwagę.

— Mamo, nie rozpieszczaj jej — zaczęła Małgorzata, ale Jacek przerwał żonie.

— Dziś wyjątkowy dzień. Niech ma.

Na szkolnym dziedzińcu zebrał się tłum. Pierwszaki stały z rodzicami, starsi uczniowie przygotowywali występ. Nauczyciele krzątali się,Halina Stanisławowa patrzyła, jak Zosia wchodzi do szkoły, i poczuła, że właśnie spełniła swoje największe marzenie.