Pierwsza na miejscu

Wstała pierwsza
Wanda Grzegorzewna obudziła się o piątej rano, jak zawsze. Czterdzieści lat pracy w fabryce zostawiło w niej swoje ślady, nawet po trzech latach na emeryturze. Cicho, by nie zbudzić Mieczysława Stanisławowicza, przeszła do kuchni i postawiła czajnik. Za oknem było jeszcze ciemno, ale wiedziała, że świt niebawem nadejdzie.

Dziś był wyjątkowy dzień. Pierwszy września – i jej wnuczka Zosia idzie do pierwszej klasy. Wanda Grzegorzewna denerwowała się bardziej niż sama dziewczynka. Cały tydzień sprawdzała szkolną wyprawkę, układała zeszyty, prasowała mundurek. Mieczysław tylko kiwał głową i mówił, że chyba zwariowała.

— Co ty się tak rzucasz jak oparzona? — mruczał. — Nasz Krzysiek sam chodził do szkoły i jakoś przeżył.

— Ja chcę być pierwsza — odpowiadała Wanda. — Pierwsza ją przywitać, pierwsza pogratulować.

Mieczysław nie rozumiał tego dziwnego pragnienia żony. Uważał, że babcie tylko przeszkadzają w takich sprawach. Ale Wanda myślała inaczej. Pamiętała, jak trzydzieści lat temu odprowadzała do szkoły swojego Krzysztofa. Wtedy pracowała na dwie zmiany, wracając do domu późnym wieczorem. Na uroczystość poszła jego babcia, matka Wandy. A ona sama stała pod bramą fabryki i płakała z bezsilności.

— Nie płacz — powiedziała wtedy sąsiadka Krysia. — Synek ci urośnie, wnuki urodzi, to sobie nadrobisz.

I teraz właśnie nadrabiała.

Herbata zaparzyła się mocna i aromatyczna. Wanda nalała ją do ulubionego kubka w róże, usiadła przy stole. Na parapecie stały trzy bukiety. Jeden kupiła dzień wcześniej na targu, drugi zerwała w ogródku, a trzeci przyniósł wieczorem Mieczysław. Kręcił nosem, że to głupota, ale i tak go podarował.

— Trzy bukiety to za dużo — powiedziała.

— A nuż nauczycielek będzie więcej? — wzruszył ramionami. — Kto to wie?

O siódmej Wanda już stała pod prysznicem. Założyła swoje najlepsze sukienkowe zestaw – niebieską w białe groszki, schowaną na specjalne okazje. Ułożyła włosy, delikatnie podkreśliła usta. W lustrze patrzyła na nią elegancka kobieta z roziskrzonymi oczami.

— Co ty, na randkę się wybierasz? — ziewnął Mieczysław.

— Chcę wyglądać ładnie dla wnuczki — odpowiedziała.

— I tak jesteś ładna — burknął w poduszkę.

O wpół do ósmej zadzwonił Krzysiek.

— Mamo, już ruszamy. Zosia się stresuje, całą noc źle spała.

— A ja w ogóle nie spałam — przyznała Wanda. — Idę pod szkołę, będę czekać.

— Mamo, apel zaczyna się dopiero o dziewiątej.

— Wiem. Ale chcę być pierwsza.

Krzysiek westchnął. Dawno już przywykł do dziwactw matki. Od kiedy urodziła się Zosia, Wanda odżyła, jakby odmłodzona o dziesięć lat. Biegała z wnuczką po placach zabaw, kupowała zabawki, opowiadała bajki. Krzysiek z żoną tylko się dziwili.

— No dobrze, mamo. Tylko się nie przezięb, na dworze chłodno.

Wanda wzięła bukiety, wrzuciła do torebki cukierki dla Zosi i wyszła. Do szkoły było z piętnaście minut spacerem, ale się nie spieszyła. Chciała nacieszyć się porankiem i tym wyjątkowym oczekiwaniem.

Pod szkolnym wejściem stała już jednak jakaś kobieta z kwiatami. Wanda się zmartwiła – okazało się, że nie będzie pierwsza. Gdy podeszła bliżej, rozpoznała Annę Pawłowską z trzeciego piętra.

— Też na apel? — zapytała Wanda.

— Wnuk idzie do pierwszej klasy — skinęła Anna. — A pani?

— Wnuczka. Zosia.

Stanęły obok siebie, zaczęły rozmawiać o dzieciach, szkole, o tym, jak szybko mija czas. Anna okazała się sympatyczną rozmówczynią. Pracowała w przychodni jako pielęgniarka, niedawno przeszła na emeryturę.

— Wie pani — zwierzyła się — całe życie marzyłam, żeby odprowadzić wnuka do szkoły. Mam tylko córkę, która późno wyszła za mąż. Myślałam, że nie doczekam.

— A ja zupełnie odwrotnie — odparła Wanda. — Sama nie mogłam pójść z synem do szkoły, bo pracowałam. Teraz chcę to nadrobić.

Stopniowo pod szkołą zbierało się coraz więcej babć i dziadków. Wszyscy odświętni, przejęci, z kwiatami. Wanda patrzyła na nich i myślała, że każdy ma swoją historię, swój powód, by tu być.

Oto przyszła Teresa Janicka z sąsiedztwa. Wychowywała wnuczkę samotnie, po tym jak jej córka zginęła w wypadku. Dziewczynka, Hania, była cicha i nieśmiała. Teresa bała się, czy poradzi sobie w szkole.

— Jak Hania? — spytała ją Wanda.

— Stresuje się. Mówi, że dzieci będą się śmiać z jej sukienki. A przecież ładna, sama ją szyłam — Teresa westchnęła.

— Dzieci są dobre, nie będą się śmiały — pocieszyła Anna. — Ważne, żeby Hania czuła się pewniej.

Podszedł dziadek z ogromnym bukietem mieczyków. Wanda go nie znała, ale przedstawił się sam – Wojciech Nowak. Jego wnuczka była adoptowana, on i żona wzięli dziewczynkę z domu dziecka.

— Nasza Kasia to mądra dziewczynka — mówił z dumą. — Już czyta, liczy do stu. Tylko bardzo nieśmiała.

— Nic, w szkole się oswoi — powiedziała Wanda. — Dzieci szybko się zaprzyjaźniają.

O wpół do dziewiątej zaczęli pojawiać się rodzice z pierwszakami. Wanda zobaczyła syna z synową i Zosią. Dziewczynka miała białą bluzkę, granatową spódniczkę i białe kokardy. W ręce trzymała nowy tornister z wizerunkiem kucyka.

— Babciu! — krzyknęła Zosia i podbiegła do Wandy.

— Moja ślicznotka! — przytuliła ją babcia. — Jak się czujesz? Boisz się?

— Troszkę. A ty po co tak wcześnie przyszłaś?

— Chciałam być pierwszą, która cię przywita — uśmiechnęła się Wanda.

Zosia przytuliła się mocniej. Zawsze była bliżej babci niż rodziców. Wanda rozpieszczała wnuczkę, czytała jej bajki, uczyła piec pierniczki. A rodzice wiecznie zajęci pracą.

— Mamo, dziękuję, że przyszłaś — powiedział Krzysiek. — Zosia się strasznie denerwowała, a teraz się uspokoiła.

SyI gdy wszyscy razem wyszli ze szkoły, Wanda uścisnęła mocno dłoń Zosi, czując, że właśnie dziś spełniło się jej największe marzenie – by być dla kogoś całym światem.