Pierwsza miłość – nie da się o niej zapomnieć: Opowieść o spotkaniu po latach w polskim miasteczku, o sentymentalnej podróży, odnalezieniu uzdrowicielki i powrocie do korzeni

Całkiem zapomnieć się nie udało

Każdego dnia Przemysław wracał z pracy do domu warszawskim metrem, potem przesiadał się do autobusu i w końcu był na miejscu. Droga w obie strony zabierała mu ponad godzinę. Samochód częściej stał w garażu niż służył do jazdy rano i wieczorem w Warszawie takie korki, że wygodniej było pod ziemią, szybciej docierał.

Prawie dwa lata temu wszystko w jego życiu się zmieniło: rozstał się z żoną. Córka została z matką, wtedy miała siedemnaście lat. Rozstanie przebiegło cicho, bez skandali, bo Przemysław należał do spokojnych, nie lubił dramatów. Już dawno zauważył, że żona była inna niż dawniej coraz częściej złościła się bez powodu, znikała gdzieś wieczorami, by późno wracać, tłumacząc się koleżanką.

A kiedy Przemysław zapytał ją:
Gdzie znowu się szlajasz, porządne żony siedzą o tej porze w domu.
Nie twoja sprawa. Te „porządne żony” to kury domowe! Ja mam inne życie jestem bystra i towarzyska. Duszę się w domu. I nie jestem wieśniaczką, jak ty. Urodziłeś się na wsi i taki pozostałeś.
To po co wychodziłaś za wieśniaka?
Wybrałam mniejsze zło odpowiedziała ostro i na tym skończyła.

Potem złożyła pozew o rozwód, wyrzuciła Przemysława z mieszkania. Musiał wynająć coś dla siebie. Przyzwyczaił się już do nowego życia, nie szukał od razu nowej żony, ale w głębi serca był gotowy.

Wracając metrem przeglądał telefon nie tracił czasu bezczynnie, przeglądał najnowsze wiadomości, czytał żarty, oglądał krótkie filmiki. Przeklikał dalej, kiedy nagle coś go tknęło. Cofnął się i spojrzał uważnie na ogłoszenie.

Ludowa zielarka Mariola, leczenie ziołami.

Z ekranu patrzyła na niego jego pierwsza miłość. Miłość nieodwzajemniona, beznadziejna, ale niezapomniana. Dobrze pamiętał tamtą dziewczynę ze szkoły była trochę dziwna, ale wyjątkowo piękna.

O mało co nie przejechał swojej stacji. Wysiadł pośpiesznie i zamiast czekać na autobus, poszedł piechotą. Wszystko robił jak we śnie wszedł do mieszkania, rzucił kurtkę byle gdzie i usiadł na niskim stołeczku w przedpokoju, nie włączając światła, patrząc w ekran telefonu. Zrywnie zapisał numer z ogłoszenia, gdy bateria zaczęła padać.

Podłączył telefon do ładowarki i próbował coś zjeść, ale apetyt znikł. Po kilkunastu minutach przeszedł do pokoju, usiadł na kanapie, a wspomnienia dosłownie go przygniotły.

Od pierwszej klasy Mariola zawsze się wyróżniała. Cicha, skromna dziewczyna z długą grubą warkoczem, mundurek szkolny zawsze sięgał poniżej kolan, inaczej niż większość rówieśniczek. Mała miejscowość pod Lublinem wszyscy się znali, ale o niej nie wiedział nikt nic. Mieszkała za wsią, z dziadkami, w pięknym drewnianym domu z rzeźbionymi okiennicami, pod lasem.

Jak tylko Przemek ją zobaczył, zakochał się na zabój po dziecięcemu, ale dla niego to było całkiem serio. Wszystko u niej wydawało się niezwykłe. Na dworze zawsze miała na głowie chustkę, nosiła niepowtarzalny, ręcznie wyszywany plecak. Była uprzejma i grzeczna; zamiast zwykłego cześć, mówiła zdrowia życzę, jakby z innej epoki. Nigdy nie biegała na przerwach, nie krzyczała, zawsze była spokojna.

Pewnego dnia nie przyszła do szkoły. Chłopcy i dziewczyny poszli więc po lekcjach sprawdzić, czy nie choruje. Przemek był z nimi. Wyszli za wieś, nagle za zakrętem zobaczyli jej dom bajkowy.

Patrzcie, tam ludzie się zbierają rzuciła rezolutna Weronika.

Zbliżyli się i ujrzeli pogrzeb. Zmarła babcia Marioli. Ona stała tam w chustce, ocierając łzy; obok dziadek, bardzo zamknięty, patrzył gdzieś przed siebie. Potem wszyscy ruszyli w stronę cmentarza, a dzieciaki razem z nimi. Po pogrzebie zaproszono ich do domu na stypę.

Przemkowi to utkwiło w pamięci, pierwszy raz był na pogrzebie. Mariola pojawiła się w szkole dwa dni później. Czas leciał, dorastali, dziewczyny w starszych klasach zamieniały się w prawdziwe piękności malowały się, prześcigały w modzie. Mariola chodziła prosto, jak struna, bez makijażu, z naturalnym rumieńcem.

Chłopcy podrywali dziewczyny, Przemek też zebrał się w sobie, żeby podejść do Marioli. Najpierw nie reagowała, ale pod koniec dziewiątej klasy powiedział jej:

Może będę cię odprowadzał ze szkoły?

Mariola spojrzała poważnie, odpowiedziała szeptem:

Jestem już zaręczona, Przemek. Tak to jest u nas w rodzinie.

Przemek bardzo się zasmucił, nie rozumiał, o jaki to zwyczaj chodzi i kim oni są. Później dowiedział się, że jej dziadkowie byli prawosławnymi staroobrzędowcami, rodzice zginęli dawno, Mariolę wychowywali dziadkowie.

Była świetną uczennicą, nikt się nie dziwił. Zawsze skromnie ubrana, żadnych błyskotek. Koleżanki plotkowały za plecami, lecz Mariola nie reagowała, była ponad to.

Co roku piękniała. W dziesiątej klasie była najpiękniejszą dziewczyną w klasie, zgrabna, szczera, pełna wdzięku. Chłopcy ją podziwiali cicho, z oddali, zawsze z szacunkiem.

Po maturze każdy rozjechał się w swoją stronę. Przemysław ruszył do Warszawy, zaczął studia. O Marioli wiedział tylko, że się zaręczyła później wyszła za mąż, wyjechała do innej wsi. Urodziła syna. Nikt już jej nie widział.

Więc Mariola zajmuje się ziołolecznictwem siedział na sofie i rozmyślał. Chyba jeszcze piękniejsza niż kiedyś.

Przemysław długo nie mógł zasnąć, rano z trudem wstał do pracy, a cały czas widział przed sobą Mariolę pierwszą, prawdziwą miłość.

Pierwsza miłość nigdy nie znika, zawsze porusza serce mówił sobie.

Minęło kilka dni jak we mgle, aż w końcu nie wytrzymał i napisał do niej:

Cześć, Mariola.

Zdrowia życzę odpisała natychmiast. W tym się nie zmieniła. Co pana interesuje, czy coś dolega?

Mariola, to ja, Przemek twój dawny kolega ze szkoły. Siedzieliśmy razem w jednej ławce. Zobaczyłem cię w internecie i nie mogłem się powstrzymać.

Pamiętam cię, Przemek zawsze byłeś najlepszy z chłopaków.

Masz tu podany numer Mogę zadzwonić?

Jasne, odezwij się.

Wieczorem, po pracy, zadzwonił. Pogadali, dowiedzieli się, gdzie kto mieszka.

Pracuję w Warszawie odpowiedział prosto. Ty opowiedz o sobie, Mariola, masz dużą rodzinę? Dobrego męża? Gdzie mieszkasz?

Wróciłam do domu dziadków, gdzie chodziłam do szkoły. Po śmierci męża musiałam wrócić Zginął w lesie, napadł go niedźwiedź. Dziadek też zmarł dawno.

Przepraszam, Mariola, nie wiedziałem

Nie szkodzi to już przeszłość. Pogodziłam się z losem. Ty nie masz na to wpływu. A dzwonisz tak zwyczajnie, czy jako pacjent? Zdarza się, że doradzam

Nie, zwyczajnie. Brakowało mi ciebie. Zioła mi niepotrzebne Zatęskniłem za naszym miasteczkiem. Dawno tam nie byłem, mama zmarła już wiele lat temu…

Rozmawiali długo, wspominali dawne czasy. Potem znowu cisza. Praca, dom. Tydzień minął Przemek znów zatęsknił, zadzwonił.

Cześć, Mariola.

Zdrowia życzę, Przemek. Stęskniłeś się czy zachorowałeś?

Stęskniłem się. Mariola, nie obrazisz się, jak przyjadę do ciebie? spytał cicho, z nadzieją, serce biło mu jak młot.

Przyjeżdżaj powiedziała niespodziewanie. Kiedy tylko możesz.

Za tydzień mam urlop! ucieszył się.

Wspaniale, przyjeżdżaj. Adres znasz chyba się uśmiechała.

Cały tydzień przygotowywał się do wyjazdu, kupował prezenty, zastanawiał się, czy się zmieniła, jaka jest teraz. A po tygodniu siedział już za kółkiem, gnał z Warszawy na lubelszczyznę. Sześć godzin jazdy ale lubił długie trasy, to go odprężało.

Wieś rozpoznał natychmiast, gdy zjechał z głównej drogi. Zdziwił się: tyle się zmieniło! Wybudowano nowe domy, fabryka się ostała. Jechał przez centrum sklepy, kawiarenki. Zatrzymał się przy jednym z supermarketów.

Myślałem, że nasza wioska wygląda jak inne: zapuszczona A ona odżyła, wypiękniała mówił sam do siebie, rozglądając się.

Panie, u nas to już nie wieś, a miasteczko powiatowe zagadnął przechodzący starszy pan. Od lat mamy taki status. Pan dawno tu nie był?

Dawno przyznał Przemysław.

Dobry burmistrz światło miasto. Tu widać, jak ktoś dba o swoją ziemię.

Mariola czekała już na Przemysława w ogrodzie, zadzwonił, gdy wjeżdżał do miejscowości. Gdy zobaczyła auto za zakrętem, serce waliło jej jak oszalałe. Nikt nie wiedział, że od szkolnych lat Mariola po cichu kochała Przemysława. Tę tajemnicę nosiła latami, i gdyby się nie zjawił, odeszłaby z nią na zawsze.

Spotkanie było pełne radości godzinami siedzieli w altanie, przy starym domu, który co prawda się postarzał, ale wciąż pachniał gościnnością i ciepłem.

Mariola, przyjechałem do ciebie w pewnej sprawie zaczęła patrzeć na niego poważnie, z lekkim niepokojem.

Słucham, mów odpowiedziała napiętym głosem.

Kocham cię całe życie, naprawdę. Czy dziś odpowiedziałabyś mi na tę miłość? wypowiedział zdecydowanie.

Mariola zerwała się nagle z ławki i przytuliła go mocno.

Przemek Przemek! Ja też od zawsze cię kocham!

Przemysław spędził u niej cały urlop. Gdy wyjeżdżał, obiecał:
Uporządkuję sprawy w pracy, przejdę na zdalną. Wrócę tu na stałe. Tu się urodziłem i tu zostanę, bo tu jest moje miejsce śmiał się z serca.

Pierwsza miłość nie zapomina zawsze budzi serce.