PIERWSZA MIŁOŚĆ

Pierwsza miłość

Łukasz czekał przy wejściu do restauracji przy Rynek Głównym w Krakowie, nieustannie spoglądając na zegarek i drzwi. Wokół niego rozmawiali dawni koledzy i koleżanki ze szkoły podstawowej, którzy z małych dzieci wyrosli już w dorośli panowie i panie. Lecz Łukasz nie myślał o nich wyczekiwał Jadwigi, swojej pierwszej, najczystszej miłości. Dzwonek przy drzwiach rozległ się, a wtedy w progu pojawiła się ona, niczym promień słońca w mrocznej dolinie. Smukła, urodziwa, z jasnymi lokami spływającymi po ramionach i niebieskimi, figlarnymi oczami, które z biegiem lat tylko nabierały blasku.

Łukasz podskoczył z krzesła.

Dzień dobry, Jadziu zawołał.

Cześć, Łukaszu uśmiechnęła się Jadwiga.

W tej chwili poczuł, jakby czas cofnął się o lata. Stał przed nią, tak jak przed laty przy szkolnym korytarzu, trzymając w dłoni walentynkę. Jadwiga przyjęła ją i rozpromieniła się łagodnym, ciepłym uśmiechem, którego nie kryło nic oprócz dobroci.

Łukasz chwycił jej delikatne dłonie, zimne i wąskie.

Cieszę się, że cię widzę. Wyglądasz przepięknie.

Dziękuję, i ja cieszę się, że cię spotkałam odrzekła, lekko spuszczając wzrok, tak jak po ich pierwszym pocałunku, nieco zakłopana.

Nagle podeszły koleżanki Jadwigi, by przywitać się z nią, odciągając Łukasza. Resztę wieczoru spędził zamyślony. Zakochał się w Jadwidze od pierwszego spotkania; podobnie jak inni chłopcy, ciągnął jej warkocze i popychał na przerwie, nie wiedząc, jak zwrócić na siebie uwagę. Pomagał nosić tornister, pisał listy i wiersze. Na szkolnym balu wymienili pierwsze pocałunki, potem długo spacerowali po krakowskich uliczkach, wpatrując się w wschodzące słońce. Po tym zaczęli się spotykać. Jednak życie nie jest bajką. Studenckie lata porwały ich w różne kręgi, nowe przyjaźnie, odmienne zainteresowania, nowe drogi. Najpierw rozmawiali codziennie, potem rozmowy stały się rzadsze, aż w końcu zupełnie ustały. Jadwiga wybrała małżonkę, Łukasz także poślubił. Każde z nich prowadziło własne życie, lecz Łukasz nigdy nie potrafił wyrzucić Jadwigi z myśli. Kochał swoją żonę, ale w sercu zawsze tliło się coś magicznego pierwsza, czysta miłość, ciepłe i przytulne wspomnienie, które podtrzymywało go w najciemniejsze dni.

Po kilku latach małżeństwa Łukasz, po cichym porozumieniu z żoną, rozwiódł się bez kłótni. Był wdzięczny za spokój ich rozstania. Próbował nawiązać nowe związki, lecz nic nie dawało mu satysfakcji. Często natrafiał na stare zdjęcia Jadwigi w mediach społecznościowych i z nostalgią wspominał ich spacery po parku, po złotych alejkach. Karcił się, że nie może jej zapomnieć.

Kiedy nadszedł termin zjazdu absolwentów, kilka tygodni przed tym dowiedział się, że Jadwiga również jest rozwiedziona. Nie mógł powstrzymać radości, niemal zatańczył ze szczęścia. Czekał na nią w tym dniu, pragnąc porozmawiać. Po spotkaniu wyszli razem na podwórze restauracji.

Jad zaczął Łukasz, serce mu waliło mocno, a po ciele przebiegał dreszcz.

Rozumiem, że może to brzmieć dziwnie, ale słuchaj uważnie. Całe życie nosiłem do ciebie uczucia. Nie śmiej się. To było pierwsze, najczystsze zakochanie. Próbowałem cię zapomnieć, nie udało się. Nie chciałem ci przeszkadzać, bo byłaś mężatką. Teraz, może spróbujemy razem? Pozwól, że zaproszę cię na randkę. Chcę być przy tobie i zrobię wszystko, co w mojej mocy. Wierzysz?

Jadwiga trzymała w ręku łańcuszek, patrząc w dal, jakby szklanym spojrzeniem.

Łukaszu, miło słyszeć takie słowa. Wierzę, że czuję do ciebie ciepłe uczucia, być może to właśnie ta pierwsza, czysta miłość, niezakłócona i nieskażona. Ale myślę, że powinniśmy ją zachować w takim stanie, nie psując jej kłótniami i codziennym trudem. Niech zostanie pięknym wspomnieniem.

Łukasz poczuł, jak jego świat się rozpada. Był przekonany, że Jadwiga nie odrzuci go.

Dlaczego? błagał. Dlaczego myślisz, że zepsujemy to, co mamy? Może wręcz je wzmocnimy. Być może przeznaczeni jesteśmy dla siebie, a nie wykorzystaliśmy szansę.

Jadwiga uśmiechnęła się smutno.

Łukaszu, jesteś dobrym człowiekiem

Nie musisz tak mówić, to nie są dobre słowa.

Nie przerywaj. Jesteś dobry, ale ja wzięła głęboki oddech nie kocham cię i nigdy nie będę.

Łukasza uderzyła fala rozpaczy, łzy napłynęły do oczu, a potem zaciął pięści i rzutem wyruszył z restauracji, wziął płaszcz i bez pożegnania wyskoczył z budynku. Nie odwrócił się, nie widząc, jak Jadwiga płacze na podwórzu.

Wzburzony emocjami, usunął wszystkie konta w mediach społecznościowych, opuścił grupy szkolne, skasował numer telefonu Jadwigi i upił się do nieprzytomności. Gniew i żal powoli łagodniały, a życie toczyło się dalej. Próbował wymazać wspomnienia o Jadwidze, lecz rok minął niespiesznie. Przygotowując prezentację do pracy, zadzwonił telefon. Na ekranie wyświetlił się numer Natalii, dawnej koleżanki ze szkoły.

Łukaszu, dzięki Bogu, że odezwiesz się odebrała z trudem.

Natalii, co potrzebujesz? Jeśli chodzi o spotkanie, nie

Łukaszu, Jadwiga nie żyje.

Łukasz poczuł, jak w ustach wysycha lód. Głęboki szok i żal rozdarły mu serce.

Co? Umrzeła?

Musimy się spotkać. Muszę ci coś wyznać, ona tego chciała Czy możesz teraz?

Mogę.

Spotkali się w małej kawiarni przy ulicy Floriańskiej. Natalia była rozbójną, mimo grubego makijażu, łzy wciąż lśniły w oczach.

Łukaszu, posłuchaj. Rok temu, na zjeździe absolwentów, kiedy odrzuciła cię i odszedłeś, znalazłam ją na podwórzu, płaczącą, w szoku. Kiedy ją uspokoiłam, dowiedziałam się, że Jadwiga jest poważnie chora. Lekarze dawali jej kilka miesięcy. Nie chciała, byś widział jej cierpienie. Chciała, byś miał jedynie piękne wspomnienia o pierwszej, czystej miłości. Dlatego tak cię odrzuciła chciała chronić twoje serce. Przeżyła rok. Pogrzeb jutro. Prosiła, abyś przybył.

Poranek był deszczowy. Łukasz czekał, aż wszyscy odejdą, zostawiając go samego z Jadwigą.

Jak to możliwe, Jadwigo? Mogliśmy spędzić razem ten ostatni rok. Mógtał ci ofiarować tyle miłości. Zawiodłem cię. Nie myślałem o tobie, a tylko o sobie. Jak mam teraz żyć? Bez ciebie nie potrafię Chcę umrzeć.

Łukaszu, nie możesz umierać.

Odwrócił się i ujrzał przed sobą Jadwigę w białej sukni, tak delikatną jak porcelanowa lalka, z niebieskimi oczami i białymi lokami, które nie dotykał deszcz.

Jadwigo?

Przed Łukaszem stał duch.

Kochany mój, Łukaszu. Chcę, byś przeżył długie, pełne życia lata. Spotkasz jeszcze kobietę, będziesz mieć dzieci i wnuki, będziesz podróżować i cieszyć się światem. Wszystko to przyjdzie, ale nigdy nie zapomnę cię, bo zostaliśmy połączeni przeznaczeniem. Spotkamy się znów, lecz dopiero po całym twoim życiu. Jeśli popełnisz samobójstwo, już nigdy nie zobaczysz mnie. Żyj więc, kochany, i czekaj na nasze spotkanie.

Jadwiga przesunęła dłonią po jego policzku; ręka przeszła przez ciało, lecz Łukasz poczuł jej dotyk, zamknął oczy. Kiedy je otworzył, nie było już żadnej postaci.

Dobrze, kochana, będę czekał na nasze spotkanie wyszeptał.

Lata później Łukasz ożenił się, miał troje dzieci i siedmiu wnuków. Podróżował, doświadczał wielu przygód, a gdy nadszedł jego czas, cała rodzina zgromadziła się przy jego łożu.

Łukasz uśmiechnął się i, żegnając się z bliskimi, rzekł:

Idę ku mojej pierwszej, najczystszej miłości. Wreszcie będę szczęśliwy.

Po tym wypowiedzeniu wziął ostatni oddech i spokojnie odszedł z życia, a na jego twarzy pozostał łagodny uśmiech.