Pewnego zimowego wieczoru

Pewnego zimowego wieczoru

Wczesnym rankiem Jadwiga wyszła z chatki. Śnieg padał lekko, nie gęsty, ale płatki były duże i cicho osiadały na ziemi. Na niebie nie było gwiazd, szaro i mglisto, a w oddali ledwo co migotała księżycowa poświata, która nie miała szansy przyćmić nadciągającego świtu. Do południa wzejło słońce nad wioską Lipno.

Dzień minął jak każdy inny. Wieczorem Jadwiga wracała do domu, kiedy na niebie pojawiły się szare chmury i zerwał się silny wiatr.

Skąd się to wzięło, skoro było tak cicho myślała Jadwiga, nie docierając jeszcze do chaty, gdy nagle rozszalała się burza śnieżna, tak gęsta, że nie widać było nic przed sobą.

Na szczęście była już blisko swojego domu. Otwierając furtkę, pomyślała:

Dobrze, że jeszcze nie zasypała wszystkiego śniegiem. Ale wygląda na to, że pogoda nie żartuje Słyszy, jak szaleje wiatr, a przy furtce kołysze się potężny jodła. Dzięki Bogu udało mi się dotrzeć do domu. Otworzyła drzwi i weszła do środka.

Po kolacji wspięła się na piec, nasłuchując, co dzieje się na dworze; w kominie wył wicher, a ona nie zauważyła, że zasypia. Nagle, w półśnie, usłyszała mocny pukanie w drzwi.

Kto przychodzi w taką noc? pomyślała, zrzucając kalosze z mokrymi butami i ruszając, by otworzyć.

Kto tam? zapytała.

Pani domowniczko, otwórz, daj mi się ogrzać usłyszała męski głos.

A kim jesteś? dopytała, nie ufając.

Nazywam się Grzegorz, jestem kierowcą. Zatrzymałem się przy twojej chatce, śnieg zasypał drogę, nie widać nic poza czernią. Próbuję odśnieżać łopatą, ale śnieg przychodzi dalej. Proszę, nie bój się, nie zrobię ci krzywdy dodał, podchodząc do wejścia.

Jadwiga wahając się, otworzyła drzwi. Do wnętrza wpadł wysoki mężczyzna, cały w śniegu.

Dobrze, wejdź, Grzegorzu, z sąsiedniej wsi powiedziała.

Dziękuję, pani domowniczko. Bałem się, że nie otworzysz, musiałbym iść dalej uśmiechnął się, zrzucając śnieg z płaszcza i kapelusza przy progu.

Chcesz herbaty? zapytała Jadwiga.

Tak, proszę, trochę zmarzłem odpowiedział, podnosząc się na palcach.

Jadwiga położyła na stole domowe ciastka, które upiekła wczoraj, postawiła filiżankę na spodku i wyjęła z pieca gorący imbryk.

Dziękuję powiedział Grzegorz. A jak się nazywasz, pani?

Jadwiga Kowalska, ale możesz po prostu Jadwiga uśmiechnęła się ciepło.

Mieszkasz sama? Już od kiedy?

Od pięciu lat.

A mąż?

Mój mąż zjadł za dużo gruszek i uciekł do miasta z kochanką.

Dzieci?

Nie mam dzieci A ty, masz rodzinę?

Nie, nie mam rodziny westchnął. Kiedyś byłem żonaty, ale nie poszło nam razem.

Rozumiem, u mnie też nie wyszło. Pij herbatę, jedz ciastka, zaraz położę ci pod piecem koc.

Grzegorz wspiął się na piec i wkrótce z jego ust popłynął głośny chrap. Jadwiga nie mogła zasnąć. Młoda, silna kobieta, a jednak samotna brak męża, brak dzieci. Gorzka samotność przytłoczyła ją, jakby wypełniła całą chatę.

Oto on, obcy mężczyzna śpi przy piecu. Gdyby był mój, kochający, troskliwy i zaradny

Zasypiała dopiero pod świt, a potem musiała rozgrzać piec, upiec naleśniki na żarze. Grzegorz ruszył z pieca, wybudzony zapachem świeżych placków.

Ach, jak cudownie pachną rano od pieca i te naleśniki uśmiechnął się.

Po śniadaniu Jadwiga wzięła się do pracy.

Grzegorzu, nie zamykam drzwi na klucz, możesz odjechać, ale przyłóż zamknięcie na zawias. Jeśli się ochłodzisz, w piecu jest czajnik, a na stole leży gotowane ziemniaki. Szczęśliwej drogi, może już się nie spotkamy.

Do widzenia, Jadwigo. Dziękuję za nocleg.

Na przerwie obiadowej wróciła do chaty i zobaczyła Grzegorza przy starym samochodzie, próbującego wyciągnąć go z zasypanego śniegu, ale nie mógł go ruszyć.

Wciąż tu jesteś?

Tak, chyba akumulator padł, a droga niewidoczna.

Wejdź, zjemy razem, ja też przybyłam na obiad. Śniegu mnóstwo, ledwo się dostałam.

Jadwigo, gdzie mogę wziąć traktor? Nie mogę wyjechać, dopóki nie odśnieżą drogę.

W warsztacie, ale tam przerwa od 13 do 14. Po dwudziestej drugiej możemy iść. Najpierw zjemy, potem cię odprowadzę

Jadwiga poczuła niespodziewane pokrewieństwo z nieznajomym kierowcą. Zauważyła, że przy nim czuje się przytulnie i bezpiecznie.

Och, jak szarpałem łopatą, aż śnieg się rozproszył mówił Grzegorz, śmiejąc się.

Jadwiga przyglądała się jego siwym kosmykom przy skroniach i zmarszczkom wokół oczu, które pojawiały się, gdy się uśmiechał.

Siwe włosy przy trzydziestu siedmiu latach Jak pięknie mieć w domu takiego uprzejmego mężczyznę, to kobiece szczęście pomyślała.

Odprowadzając Grzegorza do warsztatu, Jadwiga wróciła do swojej pracy.

Szczęśliwej drogi, Grzegorzu zawołała.

Również wszystkiego dobrego, Jadwigo!

Wieczorem, gdy wracała w zmierzchu, wioska szybko zapadała w ciemność. Podchodząc do chaty, zobaczyła w oknach płomień. Serce przyspieszyło, poczuła radość, że ktoś czeka.

Wejdź, pani domowniczko uśmiechał się Grzegorz, czajnik już gotowy.

Dlaczego nie odjechałeś?

Jutro przyjedzie traktor. Dziś w warsztacie nie ma wolnych maszyn. Tak mi powiedziano, obiecali na jutro.

Po kolacji, po obowiązkach domowych, Jadwiga położyła się do łóżka. Grzegorz siedział przy piecu, zamyślony. Nagle wstał i usiadł obok niej na łóżku. Jadwiga zamarła ze zdumienia, nie wiedząc, co powiedzieć. Grzegorz położył się pod kołdrą i mocno objął ją. Ona przytuliła się do niego

Leżeli w milczeniu, aż w końcu Jadwiga przerwała ciszę.

Wiesz, Grzegorzu, spędziłabym całe życie przy tobie.

On podniósł się zaskoczony.

To co? Czy mam się poślubić z tobą?

Co? zapytała nieśmiało.

Grzegorz odpowiedział z nutą gniewu.

Małżeństwo to nie woda do picia. Nie wierzę kobietom, żadnym. Byłem żonaty, żona odszedła do innego. Miałem kilka kochanek, ale Ty też nie jesteś inna. Nie zostałeś moją żoną, a już pod kołdrą Jutro odejdę, a ty znajdziesz kogoś innego

Ty, Grzegorzu Przed tobą nie miałam nikogo.

Było, nie było. Nie zdążyłaś mnie poznać, a już małżeństwo

Potrzebuję krzyknęła Jadwiga. Potrzebuję rodziny, dzieci, chcę dbać o męża i potomstwo. Chcę szczęścia… łzy spłynęły po jej policzkach.

Nie płacz. Zastanów się sama, nie znamy się, nie wiemy, co przyniosą dzieci Przepraszam

Jadwiga zamilkła, wstydząc się, że zaufała obcemu. Leżyli tak do świtu, nie mogąc zasnąć. Rankiem Grzegorz wstał, miał przyjechać traktor o szóstej. Jadwiga wyszła na ganek, by pożegnać go.

Przepraszam, Jadwigo.

Żegnaj, Grzegorzu, następnym razem nie otworzę drzwi, gdy się zaciągniesz w sercu krzyczała, że czeka go los.

Grzegorz odjechał. Podczas przerwy obiadowej samochodu już nie było. Jadwiga czekała, lecz nie wrócił. Po pewnym czasie poczuła, że coś się zmienia, i zwierzyła się w towarzyskiej koleżance Nadii, mieszkającej obok.

Jadwiko, jesteś w ciąży! roześmiała się Nadia, idź od razu do miasta do lekarza.

Jadwiga podziękowała Bogu, że zostanie matką. Po wizycie u lekarza otrzymała potwierdzenie ciąży i była przeszczęśliwa, że przypadek z Grzegorzem doprowadził ją do tego momentu.

Urodziła syna w terminie.

Jak nazwiesz chłopca? zapytała położna, podając jej maleństwo do karmienia.

Nazwę go Stasiek, potem będzie Staś odpowiedziała Jadwiga. Radość na starość przyniesie mi.

Nie myśl tak wcześnie o starości, najpierw go wyhoduj zaśmiała się położna. A potem przyjdą kolejne dzieci

Gdyby był mąż, przyszedłby odparła Jadwiga.

Nadszedł dzień wypisu ze szpitala, ale Nadia zadzwoniła, że nie może przyjechać po dziecko, choć przyniosła już zapas jedzenia.

Jak mam dotrzeć autobusem ze wsi z maluchem? zmartwiła się Jadwiga, ale położna obiecała, że wezwą karetkę.

Podczas wypisu Jadwiga spakowała nieliczne rzeczy, wzięła mały woreczek z synkiem i przytuliła go do piersi, wychodząc na korytarz. Nagle stanęła, jakby wryta w miejsce, przed nią stał Grzegorz z wielkim bukietem kwiatów, a obok uśmiechała się Nadia.

Jadwiko, ten Grzegorz powiedział, że jest twoim mężem i nie pozwoli, byś oddała dziecko i siebie z szpitala przyjaciółce.

Jadwiga oddała synka Grzegorzowi, uśmiechnęła się szeroko, a z oczu popłynęły łzy łzy szczęścia.