Uncategorized

– Panie Wacławie, znowu Pan zaspał! – głos kierowcy autobusu brzmi życzliwie, choć z lekkim wyrzutem. – To już trzeci raz w tym tygodniu biegnie Pan za autobusem jak szalony. Emeryt w pomiętej kurtce ciężko dyszy, opierając się o poręcz. Siwe włosy w nieładzie, okulary zsunięte na czubek nosa. – Przepraszam, Andrzeju… – sapie, wyciągając z kieszeni pogięte banknoty – chyba zegarek się spóźnia. Albo ja już po prostu… Andrzej Wojciechowski – kierowca z wieloletnim stażem, około czterdziestki, opalony od codziennej jazdy. Jeździ tą linią już dwadzieścia lat, zna wielu pasażerów z twarzy. Tego starszego pana zapamiętał szczególnie – zawsze uprzejmy, cichy, codziennie o tej samej porze. – Dajcie spokój, proszę wsiadać. Gdzie dziś jedziemy? – Na cmentarz, jak zwykle. Autobus rusza. Pan Wacław zajmuje swoje stałe miejsce – trzecie rzędu od kierowcy, przy oknie. W rękach wytarta reklamówka z przyborami. Pasażerów niewiele – dzień powszedni, ranek. Kilka studentek rozmawia o swoim, mężczyzna w garniturze pogrążony w telefonie. Zwykły widok. – Powiedzcie, Panie Wacławie – Andrzej patrzy na staruszka przez lusterko wsteczne – codziennie Pan tam jeździ? Nie jest ciężko? – A cóż mi zostało… – odpowiada cicho emeryt, patrząc za okno. – Żona tam… już półtora roku. Obiecałem jej, że będę codziennie. Serce Andrzeja ściska się. Sam żonaty, żonę uwielbia. Nie umie sobie wyobrazić… – Daleko od domu? – Nie, pół godziny autobusem, pieszo to by mi z godzinę zeszło – nogi już nie te. A na bilet z emerytury ledwo wystarcza. Mijają tygodnie. Pan Wacław jest stałym bywalcem porannego kursu. Andrzej przyzwyczaja się, nawet wyczekuje go. Zdarza się, że staruszek się spóźni – Andrzej celowo przeciąga postój o kilka minut. – Nie trzeba na mnie czekać – mówi któregoś razu Pan Wacław, świadomy, że kierowca go wyczekiwał. – Rozkład to rozkład. – Eee tam, parę minut nie robi różnicy – macha ręką Andrzej. Pewnego ranka Pana Wacława nie ma. Andrzej czeka – może się spóźnił. Ale nie przychodzi. Następnego dnia – znów nie ma. I jeszcze kolejnego. – Słuchaj, tamten starszy pan, co na cmentarz zawsze, nie pojawia się – mówi Andrzej konduktorce Pani Tamarii. – Może zachorował? – Któż to wie – wzrusza ramionami kobieta – Może rodzina przyjechała, może coś się stało… Ale Andrzeja coś dręczy. Przywykł do cichego pasażera, do jego uprzejmego „dziękuję” przy wysiadaniu, do jego smutnego uśmiechu. Mija tydzień, a Pana Wacława wciąż nie ma. W końcu Andrzej postanawia – w przerwie na obiad jedzie na koniec trasy, tam gdzie cmentarz. – Przepraszam – zwraca się do kobiety przy bramie – przychodził taki starszy pan, Pan Wacław… siwy, w okularach, z reklamówką. Nie widziała go Pani przypadkiem? – A, tego Pan! – kobieta się ożywia. – Znam, jasne. Codziennie przychodził, do żony. – Nie pojawia się? – Od tygodnia nie. – Może choruje? – A któż go tam wie… Adres kiedyś mi podał, mieszka tu niedaleko. Ulica Sadowa, numer taki a taki. A kim pan dla niego jest? – Kierowcą autobusu. Codziennie go woziłem. Sadowa 15. Stara pięciopiętrowa kamienica, odrapana klatka schodowa. Andrzej wchodzi na drugie piętro, puka do pierwszych lepszych drzwi. Otwiera je mężczyzna około pięćdziesiątki, posępny. – Kogo pan szuka? – Pana Wacława. Jestem kierowcą autobusu, często nim jeździł… – A, staruszek z dwunastki – twarz sąsiada łagodnieje. – W szpitalu teraz leży. Zabrali tydzień temu, udar miał. Serce Andrzeja zamiera. – W którym szpitalu? – W miejskim, przy Mickiewicza. Podobno było ciężko, ale powoli dochodzi do siebie. Wieczorem po pracy Andrzej jedzie do szpitala. Znajduje oddział, pyta dyżurną pielęgniarkę. – Pan Wacław? Jest u nas. Kim pan dla niego jest? – Znajomym… – nie za bardzo wie, jak wyjaśnić. – Sala szósta. Ale proszę za bardzo nie przemęczać, jeszcze słaby. Pan Wacław leży przy oknie, blady, ale przytomny. Na widok Andrzeja najpierw nie poznaje, potem oczy szeroko się otwierają. – Andrzej? Pan? Jak mnie pan znalazł? – Tak po prostu, szukałem – uśmiecha się nieśmiało Andrzej, stawiając torbę z owocami. – Nie pojawił się pan, zmartwiłem się. – Przez mnie się pan niepokoił? – w oczach staruszka pojawia się łza – A któż ja jestem… – Jak to kto? Stały mój pasażer. Już przywykłem, codziennie pana rano wyczekuję. Pan Wacław milczy, patrzy w sufit. – Od dziesięciu dni nie byłem na cmentarzu – mówi cicho – pierwszy raz od półtora roku. Słowa nie dotrzymałem… – Panie Wacławie, pańska żona zrozumie. Choroba to poważna sprawa. – Nie wiem… – kiwa głową starzec. – Zawsze jej opowiadałem, co u mnie, o pogodzie… A teraz leżę tutaj, a ona tam sama… Andrzej widzi, jak bardzo to boli i decyzja przychodzi sama. – A może ja pójdę? Do pańskiej żony? Przekażę, że jest pan w szpitalu, że lada dzień wróci… Pan Wacław patrzy nieufnie, lecz z nadzieją. – Zrobiłby pan to? Dla obcego człowieka? – Jak to obcego? – macha ręką Andrzej. – Półtora roku widujemy się codziennie. Bliższy mi pan niż niektórzy krewni. Następnego dnia, w wolną sobotę, Andrzej idzie na cmentarz. Znajduje grób – na nagrobku fotografia młodej kobiety z dobrymi oczami. „Anna Wojciechowska, 1952-2024”. Na początku niezręcznie, potem słowa same się znajdują: – Dzień dobry, Pani Anno. Jestem Andrzej, kierowca autobusu. Pański mąż codziennie do pani przyjeżdżał… Teraz jest w szpitalu, ale dochodzi do siebie. Prosił przekazać, że panią kocha i niedługo sama przyjedzie… Opowiada jeszcze o tym, jakim pan Wacław jest dobrym człowiekiem, jak za nią tęskni, jak wiernym był mężem. Czuje się dziwnie, ale coś podpowiada – dobrze robi. W szpitalu zastaje Pana Wacława przy herbacie. Staruszek wyraźnie wzmocniał, ma lepszą cerę. – Byłem – mówi krótko Andrzej. – Wszystko przekazałem. – I jak… jak tam? – głos mu drży. – Porządek. Ktoś kwiaty przyniósł, chyba sąsiedzi z kwatery. Czysto, zadbane. Czeka, aż pan wróci. Pan Wacław zamyka oczy, po policzku płyną łzy. – Dziękuję ci, synu. Dziękuję… Po dwóch tygodniach wypisują Pana Wacława. Andrzej czeka pod szpitalem, odwozi go do domu. – Do zobaczenia jutro? – pyta, kiedy staruszek wysiada. – Koniecznie – kiwa głową Pan Wacław. – O ósmej rano, jak zwykle. I rzeczywiście – następnego ranka znów zajmuje swoje miejsce. Ale teraz między nim a Andrzejem coś się zmieniło. To już nie tylko kierowca i pasażer – coś więcej. – Wie pan co, Panie Wacławie – mówi kiedyś Andrzej – może w weekendy będę pana zawozić. Nie służbowo – tak po prostu. Mam samochód, żaden kłopot. – Ale po co, przecież nie trzeba… – A bo już się przyzwyczaiłem. Poza tym – żona mówi: „Jak taki dobry człowiek, trzeba pomagać.” I tak już zostało. W dni powszednie – służbowy autobus, w weekendy – Andrzej własnym autem zawozi staruszka na cmentarz. Czasem zabiera żonę, zaprzyjaźnili się. – Wiesz – mówi kiedyś Andrzej żonie wieczorem – myślałem, że to tylko praca. Autobus, rozkłady, pasażerowie… A wychodzi na to, że każdy człowiek w autobusie to czyjeś życie, czyjaś historia. – Tak właśnie jest – kiwa głową żona. – Dobrze, że nie przeszedłeś obojętnie. A pan Wacław mówi im pewnego razu: – Wiecie, po śmierci Anusi myślałem, że wszystko się skończyło. Po co komu jestem? A okazuje się… że ludziom jednak zależy. I to dużo znaczy. *** A Wy, czy byliście kiedyś świadkami zwyczajnych ludzi, którzy czynią niezwykłe rzeczy?