Pani, ja jestem kimś ważnym – nie mam czasu czekać jak pani! To, co stało się później, zawstydziło …

Proszę pani, ja to ktoś! Nie mam czasu stać tu jak pani!

To, co wydarzyło się później, sprawiło, że czerwienił się aż za uszami.

Korytarz szpitala pachniał żrącym płynem i zmęczeniem.
Na plastikowym krześle siedziała kobieta ubrana skromnie, ściskając torebkę tak, jakby trzymała w niej i nadzieję, i cały strach świata. Było jeszcze wcześnie. Od siódmej rano siedziała pod drzwiami gabinetu. Przyjechała aż z Białegostoku, dwieście kilometrów. Nie narzekała. Nie wzdychała. Po prostu czekała.

Obok niej kilka postaci: mężczyzna z zabandażowaną ręką, dziewczyna z podkrążonymi oczami, mama z dzieckiem śpiącym na ramieniu. Wszyscy w milczeniu, z minami błagającymi: Panie Boże, chociaż trochę ulgi

I nagle, na końcu korytarza, pojawił się on.

Starszy pan, z jakichś siedemdziesiąt pięć lat, ubrany jak z żurnala. Drogi płaszcz, wypolerowana laska, kapelusz rodem z przedwojennej Warszawy.
Chodził jak ten, który od dziecka słyszy proszę bardzo, niech pan przejdzie.

Nie zapytał, nie popatrzył na nikogo. Wprost podszedł do gabinetu, jakby ten szpital był przystankiem na drodze do jego wielkich spraw.
Stanął.
Chwycił za klamkę.

Wtedy kobieta powoli wstała. Bez krzyku. Bez awantury. Z godnością tych, którzy niewiele mają, ale mają serce na swoim miejscu.

Proszę pana ale to moja kolej. Od siódmej siedzę, jechałam z Białegostoku

Mężczyzna spojrzał na nią, jakby właśnie sobie uświadomił, że oprócz niego ktoś tu jeszcze istnieje.
Uśmiechnął się szybko. Chłodno.

Proszę pani, ja jestem kimś. Nie mam czasu, żeby stać jak pani!

A potem, już ostro:

Jak się dożyje mojego wieku i trochę w życiu osiągnie, to się wie, że czas jest zbyt cenny na takie głupie czekanie.

Kobieta spoważniała.
Jego słowa zabolały ją nie przez stracone miejsce w kolejce, ale przez upokorzenie.
Na korytarzu zapadła głucha cisza.

Ale cisza nie trwała długo.

Nagle drzwi gabinetu otworzyły się szeroko.
Lekarz, jakieś pięćdziesiąt lat na karku, przygniatający fartuch i wyraźnie niewyspany, spojrzał na całą scenę.

Co tu się dzieje?

Starszy pan wystąpił o krok, dumny jak paw na szynach.

Panie doktorze, jestem tu na konsultację. Bardzo proszę, niech mnie pan przyjmie w trybie natychmiastowym. Szkoda mojego czasu na czekanie.

Lekarz spojrzał na niego, nic nie mówiąc.
Potem przeniósł wzrok na kobietę.

To pani przyszła na siódmą?

Skinęła.
Tak. Jechałam przez pół Polski

Lekarz westchnął ciężko.

I wtedy odwrócił się do starszego pana, tonem spokojnym, ale twardszym niż beton:

Proszę pana znam pana.

Starszy pan zastygł na sekundę, dumny.
Lekarz ciągnął:

Był pan moim nauczycielem w liceum.

Cisza na korytarzu zrobiła się tak głęboka, że nawet muchy nie miały odwagi latać.

Starszy pan uśmiechnął się szeroko, jakby właśnie dostał medal najważniejszych z ważnych.
Ale lekarz nie odwzajemnił uśmiechu.
Doskonale pamiętam lekcję, którą powtarzał nam pan przez lata.

I z powagą godną czwórkowego skauta powiedział:

Człowieka nie poznaje się po garniturze, stołku czy ilości decybeli w głosie tylko po tym, jak traktuje tych, którzy się nie potrafią obronić.

Starszy pan zamrugał nerwowo.
Już nie był taki pewny tej laski, co ją nosił z takim sznytem.

Lekarz podszedł bliżej i, bez złości, lecz z autentycznością, która bolała bardziej niż zastrzyk w cztery litery:

Dziś nie był pan kimś.
Dziś był pan tylko człowiekiem, który zapomniał być człowiekiem.

Starszy pan poczerwieniał jak burak po przymrozku. Szczęka mu zagrała marsza wojenny.

Wszyscy wokół patrzyli na niego nikt nic nie mówił, ale każdy wzrok był jak sąd ostateczny.

Lekarz otworzył drzwi szeroko:

Proszę panią do gabinetu. To jej kolej.

Kobieta weszła ze łzami w oczach, ale z podniesioną głową.

Starszy pan odsunął się pod ścianę.
Usiadł.
Poczekał.

I może po raz pierwszy od dawna uderzyła go jedna myśl: bycie kimś to nie wyścig po cudze plecy. To szacunek choćby dla zwykłej pani z Białegostoku.

Kiedy przyszła jego kolej, wszedł do gabinetu. I zanim zdążył powiedzieć, co go boli, szepnął tylko:

Panie doktorze przepraszam.

Lekarz uśmiechnął się ciepło:

Nigdy nie jest za późno, żeby być człowiekiem, proszę pana.

Prawdziwa wartość nie zależy od stanowiska, a od tego, jak traktujemy innych.
Możesz być kimś oczach świata, a dla sumienia być nikim.
I na odwrót możesz zostać kimś wielkim poprzez prostą godność.

No i powiedzcie sami co wy byście zrobili na miejscu tej kobiety? Albo lekarza?

Jeśli ta historia poruszyła cokolwiek w twoim sercu, podaj dalej.
Może trafi do kogoś, kto właśnie dziś musi sobie przypomnieć, że warto być CZŁOWIEKIEM.