Pamiętasz, Swetka… On już przywykł podglądać przez okno do ich mieszkania na parterze. Na początku…

A pamiętasz, Sabinka…

On już dawno przywykł do zaglądania do nich przez okno, bo mieszkali na parterze, a początkowo chcieli wyżej, lecz potem się przyzwyczaili. Najbardziej cieszyła się babcia nie musiała wspinać się po schodach. W soboty Pani Anna, babcia Sabinki, piekła pączki, racuchy albo jakieś inne pyszności, zawsze pachnące i świeżutkie.

Zapach ciasta uciekał przez uchylone kuchenne okno, drażniąc chłopaków grających w piłkę na podwórku. Leon podchodził do okna po swojemu nie do kuchni, lecz z drugiej strony domu, podstawiał stary karton leżący w trawie i wdrapywał się, by zajrzeć do Sabinki. Ona zdawała się wyczuwać jego nadejście i już biegła, słysząc jak gramoli się na pudełko.

Zaraz przyniosę pączki, babcia upiekła! różowa kokarda, związująca jej jasne włosy, rozwiązała się i wesoło podskakiwała razem z nią.

Ale dobre! Leon żuł z apetytem, patrząc w głąb pokoju. Po polsku napisałaś? pytał, mając na myśli zadanie z języka polskiego.

Pewnie, już zrobiłam.

Dasz odpisać?

Sabinka chętnie podawała mu zeszyt. Tylko jutro przed lekcjami oddaj, bo zabiorę na polski.

Leon radził sobie nieźle w szkole, choć jak wielu chłopców był trochę leniwy, choć mądry. Szybko myślał na matematyce, ale zabawy na podwórku pochłaniały większość czasu na naukę. W latach dziewięćdziesiątych jeszcze nie było komórek, dzieciaki biegały do zmierzchu, nie chciały wracać do domu.

W ósmej klasie Leon pierwszy raz niósł Sabince tornister, machając nim i opowiadając o nowym filmie. W dziewiątej klasie delikatna, brązowooka Sonia, według niepisanej umowy chłopaków, została najładniejszą dziewczyną w szkole. Leon zachorował nie spuszczał z niej wzroku, chodził za nią aż do domu. Sabinka myślała, że wszystko to minie Teraz ona żegnała go lub wyczekiwała przy oknie, kiedy uderzał w szybę i mówił: Sabinka, daj odpisać.

Sonia potrafiła trzymać chłopca na dystans, lecz przywiązywała go do siebie mocno. Leon wahał się pomiędzy Sonką, raz życzliwą, raz chłodną, a Sabinką, która zawsze na niego czekała.

Wciąż zaglądał do jej okna, a ona stawiała na parapecie kubek herbaty, parującej, czasem ciasteczka, jeśli akurat nie było pączków.

Słyszałaś, nasi przegrali oznajmiał, mając na myśli mecz piłki nożnej. Sabinka oczywiście wiedziała, bo interesowała się tym, co ważne dla Leona: oglądała mecze, czytała sportowe wiadomości, oglądała horrory, choć źle je znosiła. Dzięki temu zawsze mogła rozmawiać z Leonem, zapytałby o film wiedziała co odpowiedzieć.

Była dla niego jak najlepszy towarzysz: ratowała, słuchała, rozumiała. Leon przychodził do niej, raczej jako przyjaciel niż zakochany, bo tylko ona umiała go wesprzeć. A Sonka Sonką się zachwycał, myślał, marzył, rozpaczał, nawet skarżył się Sabince, że Wiesiek odprowadza Sonkę.

Po szkole cała trójka trafiła do różnych uczelni. Leon już nie biegał do Sabinki po zeszyt, nieodstępnie chodził za Sonią, a do Sabinki zaglądał czasami, jakby z przyzwyczajenia. Bywało, że chodzili razem do kina, a Leon gadał bez końca, bo musiał się wygadać.

Leon, mam urodziny w sobotę! Zapraszam cię! Przyjdziesz? patrzyła na niego swoimi szarymi, zakochanymi oczami.

Zamyślił się. W sobotę? No pewnie, chyba mogę. Dobrze, przyjdę. A kto jeszcze będzie?

Rodzice, babcia, Wera z Wiktorem, Ola przecież ich znasz, cała nasza paczka.

To świetnie, wpadnę!

W sobotę Leon nie przyszedł. Pojawił się tydzień później, smutny, przygnębiony.

Co się stało, Leon? Wyglądasz na zmartwionego

Skarżył się, że Sonia wyjechała na praktyki i nawet nie poinformowała go o wyjeździe. Sabinka pocieszała go (choć jej samej było ciężko). Czekałam na ciebie w sobotę powiedziała cicho.

A co w sobotę?

Miałam urodziny

Ojej, zapomniałem, Sabinka! Nie gniewasz się?

Nie, zdarza się.

Podszedł do okna. A pamiętasz, jak latem karmiłaś mnie pączkami? Pod oknem stał karton, wdrapywałem się, a na parapecie już czekała herbata z konfiturą.

Sabinka się uśmiechała; to wspomnienie ogrzewało ją od środka, było miłe, że Leon pamięta. Znów rozmawiali beztrosko, wspominając dawną podwórkową paczkę, kolegów z klasy, jak kiedyś uciekli z lekcji, a wychowawczyni przyłapała ich w parku na ławce i zaciągnęła na historię.

Na piątym roku Leon pękał z radości Sonia zgodziła się zostać jego żoną. Przyniósł tę nowinę Sabince. Ona ukrywała łzy, gryzła wargę, żeby się nie rozpłakać. Słuchała uważnie, wciąż będąc tylko przyjaciółką, powierniczką.

Potem przez miesiąc płakała w poduszkę, mając sobie za złe, że od lat nie wyznała mu miłości.

Przyszedł do niej jeszcze raz. Babcia z rodzicami byli na gościnach, w domu panowała dziwna cisza. Sabinka, otulona starym wełnianym pledem, oglądała telewizję. Gdy usłyszała głos Leona za drzwiami, długo nie mogła uwierzyć.

Otworzyła i zobaczyła go przygnębionego, zgaszonego, opierającego się ramieniem o ścianę.

Co się stało? przestraszyła się.

Wszedł, usiedli w jej pokoju; wyglądało, że zaraz się rozpłacze.

Leon, powiedz, co się dzieje?

Nie będzie ślubu Sonia powiedziała, że kocha kogoś innego… Sabinka nigdy nie widziała go tak opustoszałego. Zbliżyła się, położyła ręce na jego ramionach.

Leon, uspokój się Może jeszcze wszystko się ułoży.

Nic się już nie ułoży, ona sama zrezygnowała, zabrała dokumenty To koniec, rozumiesz? łzy zabłysły w jego oczach. Oparł głowę na jej kolanach, zsunął się z kanapy, wtulił w falbanę jej sukienki. To niemożliwe, Sabinka, po prostu niemożliwe

Leon, kochany, spokojnie Zrobię ci herbatę z miętą, pamiętasz jak piliśmy na parapecie?

Pamiętam, Sabinka, tylko ty mnie rozumiesz, jesteś dobra Całował jej kolana, najpierw niepewnie, potem coraz mocniej, jakby przez pocałunki chciał wylać cały swój ból. Wstał, objął ją w talii, całując twarz, szyję, szeptał coś.

Leon, przestań, co ty robisz

Sabinka Sabinka

Leon, kocham cię! Zawsze cię kochałam, od szóstej klasy, mój kochany

Wyszedł już po północy, spuścił wzrok winny, nie patrzył na Sabinkę.

No, na razie Przyjdę

Będę czekać patrzyła za nim, aż drzwi się zamknęły.

Leon już nie wrócił, jakby tamten wieczór był tylko snem. Wkrótce obronił dyplom i wyjechał na Pomorze.

Trzeba coś zrobić! szeptał oburzony ojciec. Może odwiedzić rodziców Leona?

Przecież Sabinka nie chce, zrozum, to dla niej ciężkie, może zaszkodzić dziecku przekonywała matka. Leon wie o ciąży, powiedziała mu. Ale zachował się jak obcy Może wyjechał specjalnie

Nie można tego tak zostawić nie uspokajał się ojciec.

Babcia zajmowała się dzierganiem, ale łzy co chwilę ocierała. Było jej żal wnuczki mądrej, dobrej dziewczyny…

Po narodzinach córki Sabinka zdobyła numer Leona (wymieniony od kolegi ze studiów) i zadzwoniła, mówiąc tylko jedno: Leon, mamy córeczkę. Nazwałam ją Lenka.

W odpowiedzi usłyszała tylko: Gratuluję.

Kiedy Lenka miała półtora roku, rodzice Sabinki oświadczyli, że wreszcie spłacili nową dwupokojową mieszkanie i przeprowadzają się do innego osiedla, razem z babcią.

Będziemy przyjeżdżać, pomagać ci obiecała mama.

Sabinka się popłakała.

No właśnie, czemu łzy? Będę przychodzić codziennie, zajmować się Lenką, będziemy ją zabierać do siebie, przecież ty masz pracę na zlecenia

Po prostu przyzwyczaiłam się, że wszyscy jesteśmy razem wyznała Sabinka.

Córko, czas leci. Trzeba układać sobie życie, sama będzie ci łatwiej uspokajała ją mama.

Ostatnio Sabinka coraz częściej słyszała od rodziców, babci, koleżanek: Układaj życie, jesteś młoda, z dzieckiem też można się zakochać i wyjść za mąż.

Po tygodniu dwupokojowe mieszkanie należało tylko do niej. Mała Lenka śmiała się, próbując chodzić, choć czasem lądowała miękko na podłodze, potem wstawała i wyciągała rączki do mamy. Sabinka podnosiła ją w ramiona, przytulała i śmiała się razem z nią.

Leon pojawił się nagle. Tak już miał zawsze zjawiał się niespodziewanie. Jak wtedy, gdy rozpadła się jego ślub z Sonką.

Sabinka myślała, że to ojciec, obiecał przecież wpaść, lecz w progu stał Leon z wielkim czerwonym, zabawkowym wozem strażackim.

Cześć! Jesteś sama? Nie przeszkadzam? Mogę wejść?

Zmężniał, wydawał się szczuplejszy, rysy twarzy wyostrzyły się.

Wchodź.

To dla dziecka postawił na podłodze wóz.

Usłyszeli płacz Lenki, Sabinka wróciła do pokoju i wzięła ją na ręce.

To moja córka powiedziała, wskazując na zabawkę.

Leon uderzył się w czoło. Przepraszam

Zabierz ten wóz, podarujesz komuś innemu odparła Sabinka.

Zdjął kurtkę, poszedł do kuchni.

Prawie wszystko jak kiedyś, nic się nie zmieniło. Może dasz herbatę?

Sabinka włączyła czajnik, nie puszczając córki z ramion. Leon czuł się niezręcznie, nie znajdował tematu.

Patrzył na nią jasnowłosą, z rozpuszczonymi włosami, w długiej sukni, trzymającą dziecko.

Wyglądasz jak Madonna mruknął, zapatrzony na nią.

Sabinka milczała.

Pamiętam, babcia piekła takie pyszne pączki. A pamiętasz, jak siedzieliśmy z herbatą na parapecie w twoim pokoju? Albo jak babcia podlewała kwiatki i resztki wody wylała przez okno a ja stałem akurat pod oknem, nie widziała mnie Leon próbował się uśmiechnąć. A pamiętasz, Sabinko

Nie pamiętam przerwała spokojnie, zupełnie obojętnie. Leon zamilkł. Odpowiedź była szczera; nie z zemsty, lecz dlatego, że naprawdę już zapominała szczegóły ich spotkań. Teraz miała córkę, której oddawała cały swój czas, cieszyła się nią, podziwiała pierwsze słowa, słuchała jak gaworzy, patrzyła jak zasypia, jak budzi się i bawi

No, pij herbatę, a ja muszę ugotować kaszę dla Lenki.

Pierwszy raz Leon poczuł, że w tym domu się go nie oczekuje. Wstał, założył kurtkę.

No dobrze, kiedy indziej. Idę, masz dużo zajęć. Stał jeszcze chwilę, oczekując, że Sabinka go zatrzyma, lecz nie doczekał się.

Zamykając za nim drzwi, Sabinka cicho powiedziała:

Innego razu nie będzie. Tutaj już nie podają herbaty. Ani kawy.

Wróciła do córki, wzięła ją w ramiona, pocałowała i poszła gotować kaszę.