Pamiętam? Nie mogę zapomnieć! Polu, sprawa życia – co zrobisz, kiedy córka męża z nieprawego łoża prosi, byście przyjęli jej córeczkę, bo tylko wy możecie pomóc? Rodzinne tajemnice, grzechy młodości i decyzja, która może zmienić wszystko…

Pamiętam to doskonale, nie umiem zapomnieć!
Pola, muszę ci coś powiedzieć No, pamiętasz moją nieślubną córkę Justynę? mój mąż zaczął mówić zagadkami, jak zawsze, kiedy zapowiada się coś nieprzyjemnego.
Hmm No jasne, że pamiętam! Jak miałabym zapomnieć? przysiadłam na krześle, gotowa na złe wieści.
Sama nie wiem, jak ci powiedzieć Justyna bardzo prosi, żebym zabrał jej córkę, czyli moją wnuczkę wymamrotał Andrzej, nie patrząc mi w oczy.
A od kiedy to? A Justyny facet? A może mu jabłka zaszkodziły? zaczęłam się robić coraz bardziej ciekawa i lekko zaintrygowana.
Widzisz, Justynie zostało niewiele życia. Faceta w ogóle nie było. Jej matka dawno wyszła za Niemca i mieszka w Berlinie. Justyna z nią nie rozmawia, są pokłócone na śmierć i życie. Z rodziny nikt inny się nie przyzna. No i prosi Andrzej najwyraźniej się wstydził i grzebał palcem w stole.
I co z tym zrobisz? Masz jakiś plan? ja już właściwie wiedziałam, co trzeba zrobić.
Przecież z tobą się radzę, Pola. Jak powiesz, tak będzie spojrzał na mnie z pytaniem w oczach.
Fajnie. To znaczy, nabroiłeś kiedyś, a teraz ja mam brać odpowiedzialność za cudze dziecko, tak? serce mi się zagotowało.
Pola, jesteśmy rodziną. Decyzje podejmujemy razem Andrzej próbował mnie ułagodzić.
Aha, rodziną A jak, Andrzejku, latałeś z panną, to radziłeś się mnie? Więcej, łzy mi napłynęły do oczu i uciekłam do drugiego pokoju.

W liceum chodziłam z Krzyśkiem z równoległej klasy. Ale jak do naszego zespołu dołączył nowy chłopak, Sławek, cały świat przestał istnieć zresztą Krzyśka rzuciłam bardzo szybko. Sławek mnie zauważył prawie od razu: odprowadzał mnie po lekcjach, śmieszył, zrywał mi stokrotki z klombów i namiętnie całował w policzek. Po tygodniu przypadkiem” zaprosił mnie do siebie. Nie stawiałam oporu, bo zakochałam się w Sławku już na zawsze! Po maturze Sławek poszedł do wojska do Wrocławia.
Rok pisaliśmy do siebie listy. Aż nagle Sławek przyjechał na przepustkę. Nie potrafiłam ukryć radości dosłownie chodziłam za nim na palcach, wyglądałam jakby przestała dla mnie istnieć cała reszta. Sławek obiecał:
Pola, wrócę za rok i od razu się pobierzemy! Ty już jesteś moją żoną w sercu.
Po tych słowach rozpływałam się na dywaniku z tych wszystkich uczuć Tak zresztą było zawsze Sławek spojrzał na mnie swoim rozbrajającym wzrokiem, a topniałam jak czekolada na słońcu.

Sławek wrócił do wojska, a ja czułam się narzeczoną, codziennie czekałam na list. Po pół roku dostałam od niego wiadomość że nie wróci, bo w jednostce znalazł swoją prawdziwą miłość, a do swojego miasta już nie wróci.
A ja byłam już w ciąży z jego dzieckiem. No to pięknie narzeczony się ulotnił.

Moja babcia zawsze powtarzała:
Nie wierz w obietnice, wierz w czyn.
Na świat przyszedł synek, Tomek. I wtedy były chłopak, Krzysiek, zaoferował pomoc z braku opcji zgodziłam się. Przyznaję, z Krzyśkiem znów zbliżyliśmy się do siebie. Nie sądziłam, że zobaczę jeszcze Sławka
A jednak się pojawił. Krzysiek otworzył drzwi a tam Sławek.
Mogę wejść? spytał zaskoczony sytuacją.
Skoro przyszedłeś, to wchodź Krzysiek niechętnie go wpuścił.
Mały Tomek od razu, wyczuwając napięcie, przytulił się do Krzyśka.
Krzysiek, przejdź się z Tomkiem na spacer byłam kompletnie zdezorientowana.
Wyszli, a ja i Sławek zaczęliśmy trudną rozmowę.
To twój mąż? zapytał zazdrosny Sławek.
A co cię to obchodzi? Po co w ogóle przyszedłeś? byłam zła, nie wiedząc, o co mu chodzi.
Stęskniłem się po prostu. Widzę, że ci się życie ułożyło, Polka. Nie czekałaś, no trudno. Przepraszam za najście chciał już wychodzić.
Zostań, Sławek. Czemu tak nagle się zjawiłeś? Krzysiek pomaga mi przez samotność, między innymi wychowuje twojego syna, dwuletniego! próbowałam zatrzymać Sławka.
Chciałbym wrócić do ciebie, Pola. Dasz szansę? spojrzał z nadzieją.
Siadaj, zaraz będzie obiad westchnęłam, bo uczucie do niego, mimo lat, nie zgasło. Wrócił czyli nie zapomniał. Po co się kłócić?
Krzysiek ponownie został odprawiony z kwitkiem. Tomkowi potrzebny był prawdziwy ojciec.
Krzysiek później pozna miłą dziewczynę z dwójką dzieci i też ułoży sobie życie.

Lata mijały. Sławek nigdy do końca nie zaakceptował Tomka jak własnego syna. Traktował go zawsze jakby był dzieckiem Krzyśka. Ja to czułam, bolało mnie to. Ogólnie Sławek miał słabość do spódniczek i łatwo się zakochiwał był niepoprawnym romantykiem (albo podrywaczem!). Zdradzał mnie na potęgę: z koleżankami, znajomymi znajomych, gdzie się dało A ja, oczywiście, ryczałam, ale nie umiałam przestać kochać, ani zostawić naszej rodziny.

Chyba miałam nawet lepiej niż Sławek. Ten, kto kocha, żyje w świętym spokoju. Nie musiałam kłamać ani wymyślać bajek na swoje usprawiedliwienie. Po prostu kochałam. Sławek był dla mnie wszystkim. Nieraz myślałam, by go zostawić, ale nocą tłumaczyłam sobie: Gdzie ja znajdę drugiego takiego? Sławek beze mnie przepadnie.

Jego mamę Sławek stracił, jak miał czternaście lat zmarła we śnie. Może dlatego przez całe życie szukał miłości trochę gdzieś indziej, żeby wypełnić dziurę w sercu. Ja mu wszystko przebaczałam, bo żal mi go było. Raz jednak mocno się pokłóciliśmy i wywaliłam go z chaty. Spakował rzeczy i poszedł do rodziny.
Minął miesiąc, złość mi przeszła, a jego nie było. Poszłam poszukać go u cioci. Zdziwiła się na mój widok.
Pola, po co ci ten Sławek? Powiedział, że się rozwiedliście. Ma już nową dziewczynę.

Dzięki cioci zdobyłam adres tej dziewczyny i wybrałam się w odwiedziny.
Dzień dobry! Czy mogę porozmawiać ze Sławkiem? wstałam na baczność przy drzwiach.
Dziewczyna przewróciła oczami i trzasnęła drzwiami przed nosem. Cóż, wyszłam bez słowa

Sławek wrócił do mnie po roku. A tej dziewczynie urodziła się córka, Justyna. Do dziś mam wyrzuty sumienia, że wtedy Sławka wyrzuciłam z domu. Może gdybym była mądrzejsza, nie byłoby tej historii Starałam się potem być jeszcze lepszą żoną, nie rozgrzebywać przeszłości, ułatwiać mu życie, kochać bezwarunkowo.
Z Sławkiem nigdy nie rozmawialiśmy o jego nieślubnej córce. Temat był jak dynamit wiedzieliśmy, że może rozsadzić rodzinę. Ustaliliśmy ciszę.

No i żyliśmy sobie, jak to Polaki. Sławek z wiekiem stonował, raczej siedział w domu i przestał się rozglądać za kobietami. Nasz Tomek szybko się ożenił i podarował nam trójkę wnuków. I wtedy

Po tylu latach odezwała się Justyna z prośbą, byśmy zaopiekowali się jej córką, bo ona ciężko choruje.
Człowiek zaczyna się zastanawiać Jak Tomkowi tu wyjaśnić, skąd w naszej rodzinie nagle obca dziewczynka? Przecież nie wie nic o dawnych grzeszkach ojca

Oczywiście, razem z Andrzejem zdecydowaliśmy się podjąć opiekę nad pięcioletnią Aliną. Justyna odeszła, jej historia skończyła się wcześnie, w wieku 30 lat. Jak mawiają każdy grób zarasta trawą, a życie toczy się dalej.

Sławek zebrał się na odwagę i usiadł do męskiej rozmowy z Tomkiem. Syn wysłuchał ojca, pokiwał głową i powiedział tylko:
Rodzice, stare dzieje, nie ma co rozdrapywać. Dziecko trzeba przyjąć, bo to nasza krew.

My z Sławkiem odetchnęliśmy z ulgą. Tomek to porządny chłopak, wrażliwy i ma serce na dłoni.

Dzisiaj Alina ma już szesnaście lat. Dziadka Andrzeja uwielbia, dzieli się z nim sekretami, mnie nazywa Babcią i twierdzi, że jestem jej kopią z młodości. Nie będę się spierać pewnie, że tak!