Owocowe przeznaczenie: powrót do korzeni

**Jabłka przeznaczenia: Powrót do domu**

Stałem w swoim sadzie w Żabieńcu, patrząc na jabłonie uginające się pod ciężarem owoców. Tegoroczny urodzaj był niebywały. Jabłka – czerwone, żółte, z rumieńcami – spadały na ziemię, rozsiewając słodki zapach. Nie zbierałem ich – nie było komu jeść.

We wsi niemal nie pozostało mieszkańców. Młodzi wyjechali do miasta za lepszym życiem, a starszych można było policzyć na palcach. Zimą w Żabieńcu światła paliły się zaledwie w kilku domach.

– O czym tak dumasz, Stanisławie? – rozległ się za mną głos. – Nie zmieniłeś zdania?

To Krysia, sąsiadka, przyszła z wózkiem po jabłka.

– Ach, to ty? – westchnąłem. – Bierz, ile chcesz. Choć dla twoich kóz się przyda. Bierz wszystko, ile uniesiesz… Zmienić zdanie? Chciałbym, ale syn już umówił sprzedaż domu, nawet zadatek wziął.

– Szkoda cię stracić – pokręciła głową Krysia. – Kto tu teraz zamieszka? Nie wiadomo, jacy ludzie przyjdą. A na pewno nie na stałe, tylko letnicy.

Umilkła i zaczęła zbierać jabłka. Patrząc na nią, szepnąłem:

– Taki urodzaj! Nie pamiętam podobnego. Ledwo zdecydowałem się wyjechać, a ziemia, mój sad, jakby trzymały mnie za serce… Boże, jak ciężko było podjąć tę decyzję. I wciąż nie rozumiem, po co to robię.

– Synowi będzie wygodniej – odparła Krysia. – Nie będzie musiał tu jeździć, wszystko pod ręką: sklepy, lekarze. I roboty mniej – ani drzewa rąbać, ani ogród kopać.

– Masz rację – przytaknąłem, ale głos mi zadrżał. – Tylko dusza moja tu zostanie. Rozumiem rozumem, ale serce nie puszcza. Krysiu, zostawiam ci kota Filemona i psa Burka. Przygarnij, aż się ogarnę. Filemona może zabiorę do miasta, ale Burek stary, w bloku mu nie miejsce. Ot, bieda…

– Nie martw się, Stanisławie – skinęła Krysia. – Jutro Bura wezmę do siebie, a Filemon sam przyjdzie, spryciarz z niego. Tylko nie spóźnij się na autobus. Może jeszcze się zobaczymy. A może wrócisz… Obiecuj, że przyjedziesz w gości.

– Tak, tak… – mruknąłem. – Torbę spakowałem, resztę syn zabierze w weekend.

Obejrzałem dom po raz ostatni, zatrzymałem się przy kuchennym piecu. Łzy zasłaniały oczy, ale czas naglił. Wyszedłem na drogę i przysiadłem na starym pniu przy drodze.

Wkrótce podjechał rozklekotany autobus, skrzypiąc i dzwoniąc. Pożegnałem kierowcę i usiadłem przy oknie. Byłem jedynym pasażerem – Żabiniec to ostatni przystanek.

Droga, jak zwykle, była wyboista. Po deszczach kałuże wypełniły dziury, więc autobus wlókł się powoli. Nagle, na jednym z wybrzuszeń, rozległ się metaliczny zgrzyt i pojazd stanął. Kierowca, mamrocząc, wysiadł.

– Co się stało? – krzyknąłem przez okno.

– Źle, panie, trzeba pomocy – odparł, przyglądając się kołu. – Bez naprawy tu chyba nocujemy.

Zaczął dzwonić, a ja, ku swojemu zdziwieniu, poczułem ulgę. Wysiadłem i powiedziałem:

– Nie odjechaliśmy daleko, wrócę do domu. Jeśli pomoc nie zdąży, przyjdź na noc do wsi. Już późno.

– Za godzinę, półtorej będą – odparł kierowca. – Poczekasz? Choć i tak naprawa potrwa.

– Nie, nie czekam – postanowiłem. – Dwa kilometry, dam radę.

– Na pewno? – wątpił.

– Jeszcze jak! – uśmiechnąłem się. – Gorsze drogi przemierzałem – po grzyby do lasu, po chleb do sąsiedniej wsi.

Ruszyłem żwawo z powrotem. Torba nagle stała się lżejsza, a serce śpiewało z radości. Krysia, wracając z wózkiem, dostrzegła mnie na drodze.

– O, rany! – zawołała. – Co to znaczy?

– Znaczy, że dom mnie nie wypuścił – roześmiałem się. – Zadzwonię do syna, żeby nie czekał. Autobus się zepsuł za wsią, coś z kołem. Znacie nasze dziury.

– No to dobrze! – ucieszyła się Krysia. – Chodź na kolację. U ciebie pewnie pusto, a u mnie gorące. Pogadamy.

Burek, zobaczywszy mnie, zaszczekał radośnie. Filemon wślizgnął się do domu prosto do swojej miski.

Postawiłem torbę i oznajmiłem głośno:

– Boże, wybacz! Co ja wyprawiam? Nigdzie nie jadę, koniec.

Filemon miauknął w odpowiedzi.

– Ty za Boga odpowiadasz, Filemonie? – zaśmiałem się. – Czy moją decyzję popierasz?

Kot otarł się o nogi i wskoczył na kolana.

– Poczekaj, muszę do Wojtka zadzwonić, żeby się nie martwił – powiedziałem, wybierając numer.

– Słuchaj, synu, autobus się zepsuł… Tak, zaraz za wsią. Widocznie nie mamy przyjeżdżać. Już jestem w domu. Nie czekaj, nie przyjadę. Nie, nie żartuję, koło padło. Sam jechałem. I wiesz co? Zostaję. Wybacz, synu. Odwołaj kupców, przeproś.

– Tato, na pewno? – spytał Wojtek. – Właśnie chciałem powiedzieć: kupcy się wycofali. Uwierzysz? Zadatek zostawili, parę tysięcy złotych na pocieszenie.

– No to świetnie! – roześmiałem się. – Więc domu nie sprzedajemy. Teraz już wiem na pewno.

– Dobrze, później to ogarniemy – westchnął Wojtek.

– Co tu ogarniać? Gdzie korzenie, tam i dom – odparłem. – Wybacz, synu.

– Cóż, trudno – uśmiechnął się Wojtek. – Za te pieniądze drzewa na dwie zimy kupimy. Jutro zamówię.

– No i dobrze! – ucieszyłem się. – Czekam na ciebie z drzewem. Pójdę Krysieni powiedzieć, że zostaję.

Krysia z mężem Janem szykowali kolację. Na wieść o mojej decyzji uradowali się tak samo jak ja.

– Z takiej okazji trzeba wznieść toast – oświadczył Jan, podnosząc kieliszek. – Dość już tych przeprowadzek, Stanisławie. Żyj spokojnie, i nam spokoju dodaj. Przywykliśmy do ciebie, nie damy ci zginąć. I ty nam wiele dobra robisz.

– Prawda – wzruszyłem się,– Prawda – wzruszyłem się, ściskając sąsiadów. – Już was więcej nie wystraszę.