Oszczędni znajomi zaprosili mnie na urodziny – wróciłam do domu głodna i musiałam zjeść normalny posiłek po „uroczystym” bufecie z wyliczonymi plasterkami

Hej, muszę Ci opowiedzieć coś, co przydarzyło mi się ostatnio coś, co rozbawiło mnie, ale też trochę zasmuciło. Mam grupę znajomych, których określam jako wyjątkowo oszczędnych. Serio, oni potrafią liczyć każdy grosz nie wydają za dużo na jedzenie, ubrania, nawet na drobiazgi. Co ciekawe, to nie jest tak, że ledwo wiążą koniec z końcem wręcz przeciwnie, finansowo stoją bardzo dobrze. Zawsze mają odłożone pieniądze, więc spokojnie mogliby sobie pozwolić na więcej.

Zazwyczaj widuję się z nimi tylko na specjalne okazje, typu święta czy urodziny poza tym raczej dzwonimy do siebie, zamiast spotykać się na luzie. No i właśnie, miesiąc temu dostałam zaproszenie na urodziny jednej z nich, Marioli. Poszłam pełna nadziei na fajną imprezę, a wróciłam do domu, zgadnij co głodna jak wilk!

Rano, w dniu imprezy, wrzuciłam do torebki prezent, który wcześniej kupiłam nawet się nad nim trochę nagłowiłam, żeby był praktyczny i w stylu solenizantki. Potem poleciałam do pracy. Impreza miała się zacząć o czwartej, więc na obiad w pracy ograniczyłam się tylko do kawy i dwóch ciastek, z myślą, że przecież za parę godzin będzie solidny poczęstunek. Przecież Polacy słyną z tego, że na takich imprezach stoły aż się uginają, nie?

No więc przed czwartą byłam już pod blokiem znajomych. Wręczam prezent, składam życzenia, śmieję się, że przyszłam z pustym żołądkiem, bo liczę na coś dobrego. Mąż Marioli, Mirek, mówi: Spokojnie, wszystko jest przygotowane. Myślę sobie: super, zaraz się najem.

Wchodzę do salonu i nie ma w ogóle stołu! Zamiast niego maleńka, okrągła ława i kilka talerzyków. Do siedzenia tylko mała kanapa, na którą nas wcisnęło się osiem osób w tym gospodarze. Szczerze mówiąc, spodziewałam się, że po pracy będzie można porządnie zjeść przy stole, a tu taki szwedzki bufet w wersji mikro.

Na stole poukładane wszystko na malutkich talerzykach i zgadnij, dokładnie policzyłam, chyba z głodu po osiem plasterków wędliny, osiem sera, osiem mięsa. Do tego świeży pomidor i ogórek, także idealnie po osiem cienkich plasterków każdego. Pięknie poukładane, ale ilościowo no wiesz. Były dwie sałatki każda w miniaturowej miseczce, trochę owoców, znowu porcjowane na ośmiu. No i gwoździem programu była jedna butelka wina. Szczerze, rozglądałam się, czy coś jeszcze wyskoczy, ale nic.

Siedzę więc na tej kanapie z kawałkiem kiełbasy i serem, i czuję, że nadal burczy mi w brzuchu. O picie nawet nie prosiłam, bałam się, że mi z głodu zasłabnie. Mirek rzucił: Dobra, przyniosę coś na gorąco. Myślę nareszcie, pewnie będzie coś konkretnego.

No i Mariola wyniosła na talerzykach gorące danie uwaga, każdy dostał dokładnie jedno małe pieczone ziemniaczki i jedną pieczoną pałkę z kurczaka. Miałam ochotę się śmiać, ale trochę też było mi głupio. Ponieważ chociaż tort był już normalnych rozmiarów, to jednak raczej nikt nie wyszedł z imprezy z pełnym brzuchem.

W sumie posiedzieliśmy może półtorej godziny, trochę pogadaliśmy, pośmialiśmy się i rozeszliśmy, a ja wracając musiałam się zatrzymać w Żabce i kupić sobie porządny, polski zestaw na kolację jakieś pierogi i kefir, żeby się naprawdę najeść. No i tak to właśnie moi oszczędni znajomi zorganizowali urodziny udało im się zaoszczędzić nawet na gościach.

Powiedz mi, czy to nie jest dziwne? Po co zapraszać ludzi na urodziny, jeśli nie chce się ich porządnie ugościć, tak jak to u nas zwykle bywa? Szczerze, następnym razem zjem solidny obiad przed wyjściem, bo na Mariolę i Mirka nie ma co liczyć!