Oszczędni znajomi zaprosili mnie na urodzinową imprezę – wróciłam do domu głodna, bo na stole były tylko symboliczne porcje i bufet „na ośmiu”, a zadowolenie musiałam znaleźć dopiero po drodze w sklepie

Dzisiaj postanowiłam zapisać moje przemyślenia po wczorajszym spotkaniu z moimi oszczędnymi znajomymi. Tak właśnie ich nazywam, bo zawsze mają sposób, żeby wydać jak najmniej. Nie są biedni wręcz przeciwnie, radzą sobie naprawdę dobrze i stać ich na wiele rzeczy. Ale… ta ich oszczędność czasem aż kuje w oczy.

Do ich mieszkania zaglądam tylko z jakiejś większej okazji najczęściej urodziny czy imieniny. Na co dzień utrzymujemy kontakt telefoniczny, nie spotykamy się regularnie, bo wiem, czego się spodziewać. Miesiąc temu dostałam zaproszenie na urodziny ich córki, Zofii. Poszłam oczywiście, bo chciałam się spotkać, pośmiać, dobrze spędzić czas a wróciłam do domu głodna.

Rano upchnęłam w torebce prezent ładnie zapakowany zestaw kosmetyków i poszłam do pracy. Wiedziałam, że impreza jest na godzinę szesnastą, więc w porze obiadowej ograniczyłam się do kawy i dwóch ciastek. W końcu czeka mnie przyjęcie! Będzie coś dobrego do jedzenia, pomyślałam.

No i nadszedł ten wyczekiwany moment stawiłam się punktualnie, z prezentem w ręku. Od progu zażartowałam: Przyszłam głodna jak wilk, celowo nie jadłam, żeby więcej posmakować! Gospodarz, Jan, odpowiedział z uśmiechem: Nie martw się, wszystko już przygotowane.

W salonie było nas ośmioro sześć osób plus gospodarze. Rozejrzałam się i od razu zauważyłam, że nie ma stołu z prawdziwego zdarzenia, a miejsca do siedzenia tylko na ciasnej kanapie. Wyraźnie przygotowali bufet, zamiast tradycyjnej kolacji. No cóż, liczyłam na klimat rodzinnej uczty, a tu zupełnie inaczej. Moja koleżanka, Aldona, postawiła w centrum mały stolik okrągły, z kilkoma talerzykami.

Nawet policzyłam Na każdym talerzyku było dokładnie osiem plasterków: wędzonej kiełbasy krakowskiej, pieczonego schabu, sera żółtego. Po osiem cienko pokrojonych plasterków świeżego pomidora i ogórka szklarniowego, wszystko ułożone jak na wystawie. Dwie mini sałatki w drobnych miseczkach i owoce przydzielone co do osoby na każdego pół jabłka i pół gruszki. Jedna butelka wina na ośmioro ludzi symbolicznie. Całość wyglądała ładnie, wręcz perfekcyjnie ale porcje śmiesznie małe.

Siedząc na kanapie, patrzyłam z niedowierzaniem. Przeżuwałam jedną kromkę kiełbasy z odrobiną sera i czułam, jak głód tylko się wzmaga. Na domiar złego nie chciałam nawet popijać winem bałam się, że bez solidnej przekąski poczuję się słabo.

Jan powiedział nagle: Zaraz przyniosę coś gorącego! W duchu już się cieszyłam może bigos? Może schabowy z ziemniakami? Niestety, marzenia spaliły na panewce. Aldona wyszła do kuchni i wróciła z niemal pustą tacą na każdym talerzu po jednym podudziu z pieczonego kurczaka i jednym ziemniaku. Dosłownie! Goście spojrzeli po sobie rozbawienie i zażenowanie w jednym. Przynajmniej tort był normalny solidnych rozmiarów, z kremem cytrynowym.

W sumie było wesoło śmialiśmy się, rozmawialiśmy, Zofia zdmuchnęła świeczki. Ale po półtorej godzinie zbierałam się do domu, odczuwając coraz silniejszy głód. Po drodze zajrzałam do Żabki, kupiłam parę rzeczy na kolację bułki, serek, wędlinę. W domu wreszcie zjadłam na spokojnie, syto.

A w myślach krążyła jedna refleksja: Po co zapraszać ludzi na przyjęcie, jeśli nie chce się naprawdę ich ugościć? Czy faktycznie warto aż tak oszczędzać na gościach? Chyba jednak wolę nasze tradycyjne polskie zwyczaje: gość w dom, Bóg w dom i pełny stół.