Ostatnia szansa czy prawdziwa wierność? Historia Krystyny, która musiała wybrać między miłością do m…

Krystyna siedziała przed lustrem, smarując usta tą samą szminką Wiśniowy Dżem. Kiedyś Łukasz powiedział, że ten kolor bardzo jej pasuje. W jej wieku nie czeka się już na cuda. A jednak… Zdarzył się. Na przystanku autobusowym, wyobraź sobie! Ustąpił jej miejsce, podziękowała, zamienili parę słów.

To było trzy miesiące temu. Jakby minęło całe życie.

Burek, co sądzisz? zwróciła się do kota, siedzącego na parapecie i obserwującego wróble. Ładna jestem?

Kot zamiauczał, tak po gospodarsku, aprobująco.

Burek był z nią już pięć lat. Od dnia, gdy pochowała męża. Przyniosła wtedy do domu kociaka i powiedziała cicho: Będziemy razem smucić się. Chciałam, żebyśmy razem żyli.

Mądry kot. Rozumiejący. Kiedy źle przyjdzie, pomruczy. Gdy dobrze cieszy się razem z nią, biega jak szalony. Rano zawsze budzi ją łapką po policzku, delikatnie.

Zadzwonił telefon.

Krystynko, już jadę! głos Łukasza był świąteczny, radosny. Dziś wszystko ustalimy raz na zawsze.

Dobrze roześmiała się. Czekam na ciebie.

Dzisiaj miał jej przywieźć klucze do swojego mieszkania. Zdecydowali się zamieszkać razem! W jego dwupokojowym nad Bałtykiem. Więcej miejsca, widniej, powietrze lepsze.

Krystyna już widziała to w wyobraźni: śniadanie na balkonie, widok na zatokę, Łukasz czyta gazetę.

Bureczku, przeprowadzamy się! powiedziała do kota. Spodoba ci się tam, okna duże, ptaki śmielej ci będą zaglądać.

Kot przeciągnął się, zeskoczył z parapetu i otarł się o jej nogi.

Tak, ciebie też zabieram. A jakżeby bez ciebie?

Rozległ się dzwonek do drzwi.

Łukasz stał z bukietem i szerokim uśmiechem. Elegant, zadbany. W świetnej marynarce, która podkreślała, że nie jest byle kim poważny przedsiębiorca.

Moja piękna! pocałował ją w policzek. Gotowa na nowe życie?

Gotowa! Krystyna promieniała. Chodź, zrobię herbatę.

Usiadły w kuchni. Łukasz wyciągnął pęk kluczy i uroczyście położył je na stole.

Proszę bardzo. Klucze do naszego wspólnego gniazdka.

Tymczasem Burek wszedł do kuchni, zobaczył gościa, podszedł, powąchał.

Znowu ten zwierz skrzywił się Łukasz. Krystyna, chciałbym z tobą o czymś porozmawiać.

O czym? zesztywniała trochę. W jego głosie zabrzęczał chłód.

No wiesz, nowe mieszkanie. Świeżo po remoncie. A koty… wszędzie sierść, zapach. Zresztą szczerze mówiąc, mam na nie alergię.

Krystyna zastygła z filiżanką w dłoni.

To znaczy?

To znaczy, że nie zamierzam mieszkać z kotem powiedział spokojnie, jakby chodziło o stary fotel. Zdecyduj, co z nim zrobisz.

Te słowa spadły na nią jak wiadro zimnej wody.

Burek siedział przy jej stopach, patrzył żółtymi oczami. Raz na nią, raz na Łukasza.

Patrzył tak po ludzku. Rozumiejąco.

Łukasz w końcu wyszedł, zostawiając klucze. Krystyna została z niedopitą herbatą, gapiąc się na metalowy pęk.

Burek wskoczył na jej kolana, zaczął mruczeć. Cicho, uspokajająco.

Co mam zrobić, Bureczku? szepnęła, głaszcząc miękką sierść. Co robić?

W głowie dźwięczało: Zdecyduj sama.

Jak to sama? Od pięciu lat Burek był jej rodziną, pociechą, sensem. Kiedy zmarł Wiktor, ten kociak uratował ją od obłędu.

Pamiętała, jak przyniosła go maleńkiego, jak karmiła pipetą, próbowała postawić na nogi. Pierwsze mruczenie na jej rękach.

A potem wspólne śniadania, wieczory przy serialu, kiedy była chora nie odchodził od łóżka. Kiedy była smutna przynosił myszkę, kładł obok. Jakby mówił: Weź, pobaw się.

Burek podniósł głowę, spojrzał w oczy. W jego oczach było coś bardzo ludzkiego.

Krystyna przeszła się po kuchni, wzięła telefon, zamierzała zadzwonić do Haliny, ale zrezygnowała. Co by powiedziała? Pewnie: Krystynko, dla mężczyzny można przecież oddać kota…

Ale czy naprawdę?

Podeszła do okna. Za oknem świat śnił pierwszy śnieg. Grudzień. Niedługo Nowy Rok. Tak marzyła, by nie być sama w ten wieczór.

Dobrze, pójdę do weterynarza. Może znajdzie się ktoś, kto weźmie. Dobrym ludziom oddam.

Choć wiedziała głęboko w środku coś protestuje.

Następnego dnia odwiedziła sąsiadkę, ciocię Gienię dokarmiała przyblokowe koty.

Ciociu Gieniu, nie zna pani kogoś, kto weźmie dobrego kota?

Burka? zdziwiła się sąsiadka. A co się stało?

Przeprowadzam się. Tam nie można ze zwierzętami.

Ciocia spojrzała uważnie:

Oj, Krystynko. Przecież Burek dla ciebie jak członek rodziny! Pamiętam, jak go zamęczonego ratowałaś.

Tak wyszło westchnęła Krystyna.

Co może być ważniejsze niż wierny przyjaciel? starsza pani pokręciła głową. Nie mam nikogo i nie chcę mieć. To byłaby zdrada, Krystyna.

Słowo zdrada zabolało. Krystyna szybko się pożegnała.

W domu Burek przywitał ją w progu. Jak zawsze. Otarł się o łydkę, zamruczał. I nagle Krystyna zrozumiała on czuje. Koty wiedzą, gdy wisi coś trudnego.

Przepraszam cię wyszeptała, przytulając go.

Wieczorem zadzwonił Łukasz:

Załatwiłaś sprawę z kotem?

Jeszcze nie. Szukam nowego domu.

Krystyno głos stwardniał. Bez sentymentów. Chcesz być ze mną czy nie? Potrzebuję kobiety konkretnej. Nie takiej, co dla kota odrzuca szczęście.

Potrzebuję czasu.

Nie mamy czasu. Chcę, byś na Nowy Rok była już u mnie.

Po rozmowie Krystyna długo siedziała w ciszy. Burek leżał obok.

Ma rację powiedziała do kota. Jesteś tylko zwierzęciem. A Łukasz człowiek. Gdzie znajdę drugiego?

Ale te słowa brzmiały w niej fałszywie.

Trzeciego dnia zadzwoniła Halina:

Krystynko, coś cicho ostatnio. Coś się stało?

I Krystyna opowiedziała… O ultimatum, o szukaniu domu dla Burka, o swoich wątpliwościach.

Czekaj przerwała jej Halina. On ci powiedział prosto: Ja albo kot?

No… tak.

Wiesz, co będzie dalej?

Co?

A potem powie: Nie lubię, gdy nosisz spodnie. Albo: Twoja koleżanka mi przeszkadza, przestań się z nią spotykać. Jeśli facet od początku dyktuje warunki…

Ale mogę zostać sama! niemal krzyknęła Krystyna. Całkiem sama!

Naprawdę sama dziś jesteś? Burka nie liczysz?

Krystyna zamilkła.

Po rozmowie z Haliną siadła na sofę. Burek od razu się obok niej położył.

Powiedz szczerze zaczęła. Jeśli cię oddam, będziesz tęsknił?

Kot zamruczał swoje.

A ja? Czy będę szczęśliwa, wiedząc, że cię zdradziłam?

Burek spojrzał jej prosto w oczy. W tym spojrzeniu była cała ufność świata.

Boże szepnęła Krystyna. Co ja wyprawiam?

I wtedy zadzwonił telefon. Łukasz.

Krystyna, jutro sobota. Przyjadę po ciebie. Mam nadzieję, że sprawa z kotem załatwiona?

Spojrzała na Burka. Spał zwinięty w kłębek i mruczał spokojnie.

Łukaszu, jeszcze muszę się zastanowić.

Nad czym?! rzucił zirytowany. Przez kota chcesz przekreślić życie? Oszalałaś?

Może się przyzwyczaisz? Burek jest czysty i spokojny.

Przecież mówiłem mam alergię. Widzę, że nie jesteś gotowa na poważny związek. Zastanów się. Ostatni raz.

Sygnał ciszy.

Krystyna odłożyła telefon. W mieszkaniu rozbrzmiewało tylko mruczenie kota.

Więc to już, ostatni raz. Pięknie powiedziała do Burka.

I nagle zrozumiała boi się. Nie samotności. Boi się, że prawie zdradziła najwierniejszego przyjaciela dla kogoś, kto stawia warunki.

Sobota przyszła szara, wilgotna. Krystyna spała źle całą noc się wierciła, a nad ranem śniła dziwny sen. Szła długim korytarzem, na końcu stało dwóch Łukasz i Burek. Musiała wybrać. Obudziła się ze złym uczuciem.

Burek leżał przy stopach. Gdy zobaczył, że się budzi, przeciągnął się, ziewnął i wskoczył na poduszkę.

Dzień dobry, kochany szepnęła Krystyna, przytulając twarz do jego miękkiej sierści.

Wstała, zrobiła herbatę, nasypała kotu karmę, zmieniła wodę. Wszystko zwyczajnie. Tylko dłonie drżały.

Co ja mam zrobić? spytała kota podczas, gdy ten spokojnie jadł. Powiedz, co mam zrobić?

Kot spojrzał poważnie. W jego oczach zrozumienie, aż dreszcze przechodziły.

Może on ma rację mówiła dalej. Może faktycznie nie nadaję się do poważnych związków? Może trzymam się starego życia?

Ale nawet mówiąc, czuła, że te słowa nie są jej.

O jedenastej zadzwoniła Halina:

Krystynko, i co? Wiesz już coś?

Serce mówi co innego, rozum co innego…

A co mówi serce?

Krystyna milczała. Spojrzała na Burka, myjącego się na parapecie.

Serce mówi, że nie mogę go zdradzić.

No i masz odpowiedź! zawołała Halina. Krystyna! Facet, który każe wybierać między sobą a przyjacielem… to nie facet.

Po tej rozmowie Krystyna usiadła w fotelu. Wzięła Burka na kolana.

Wiesz co, Halina ma rację. Nie jestem sama. Jestem z tobą. I jest mi dobrze. Naprawdę dobrze.

Kot mruczał, układał się wygodnie.

A jeśli ten Łukasz to nie mój człowiek? Może ten prawdziwy polubi i mnie, i ciebie?

O drugiej usłyszała dzwonek. Serce stuknęło dziko.

Łukasz stał w drzwiach z małą torbą. Twarz poważna.

Gotowa? bez powitania. Spakowałaś się?

Wejdź, musimy porozmawiać.

O czym? rozejrzał się. Kota nie widzę. Mam nadzieję, oddałaś?

W tej chwili z kuchni wyszedł Burek. Stanął, spojrzał.

No widzisz Łukasz skrzywił się. Krystyna, prosiłem!

Już zdecydowałam odpowiedziała cicho.

I?

Nie mogę go zostawić.

Łukasz zastygł. Potem powoli się odwrócił:

Jak to nie możesz?

Po prostu nie mogę. Jest ze mną pięć lat.

A ja? Kim ja jestem?

Krystyna spojrzała i zobaczyła nie tego, w którym się zakochała, a człowieka przyzwyczajonego mieć wszystko po swojemu, dla którego jej przywiązania to przeszkoda.

Jesteś mi bliski. Ale Burek nigdy nie stawiał mi ultimatum.

Co?! Porównujesz mnie do kota?!

Nie. Ale on kocha mnie bezwarunkowo.

Krystyno Łukasz zrobił krok w jej stronę rozumiesz, co robisz? Dla zwierzęcia psujesz naszą przyszłość?

Nie psuję. Wybieram to, co dla mnie najważniejsze.

Burek przyszedł, otarł się o jej łydkę. Krystyna go przytuliła.

Słuchaj Łukasz, w głosie metal ja poważny człowiek. Daję ci dobre życie. A ty przez kota…

To nie jakiś kot, przerwała. To Burek. Mój Burek.

Co w nim nadzwyczajnego?! wybuchł Łukasz. Zwierzę i tyle!

I wtedy Krystyna wiedziała już na pewno.

Masz rację, Łukaszu. Nic szczególnego. Poza tym jednym nigdy nie musiałam wybierać między nim a kimś innym.

Łukasz stał chwilę, walcząc ze sobą.

Tak? Wybierasz kota?

Postał minutę. Potem gwałtownie się odwrócił.

Głupiaś, Krystyno. Głupia. Stracisz szansę. Drugiego takiego nie będzie.

Może. Ale drugiego takiego jak on też nie przytuliła Burka.

Trzasnęły drzwi.

Krystyna została sama. W mieszkaniu zaległa cisza.

Przeszła do kuchni, usiadła przy stole. Burek na kolana.

I tak znowu jesteśmy sami powiedziała do kota.

Kot spojrzał głęboko w oczy, otarł się pyszczkiem o jej dłoń.

I wtedy Krystyna poczuła ulgę. Prawdziwą ulgę. Jakby zdjęto z niej ciężki płaszcz.

Wiesz, Burku? uśmiechnęła się. Chyba dobrze zrobiłyśmy.

Wreszcie lekko. Tak po prostu.

Marzec. Za oknem śnieg topnieje, pierwsze przebiśniegi, wróble hałasują niestrudzenie. Krystyna podlewała fiołki na parapecie przez zimę zrobiła się z nich cała oranżeria.

Burek, popatrz, jaki piękny! pokazała kotu nowy rozkwitły kwiatek.

Burek powąchał doniczkę, zamruczał z zachwytem.

Trzy miesiące minęły od tamtego dnia. Początki były trudne nie z samotności, a przez myśli. Może zrobiłam błąd? Może to była ostatnia szansa?

Ale potem coś się zmieniło. Dom ożył. Krystyna znów zaczęła uczyć dwóch uczniów, malutką Zosię i nastoletniego Pawła. Powróciła muzyka, ale i śmiech, rozmowy, życie.

Pani Krystyno, a co to za kotek? zapytała Zosia, pierwszy raz widząc Burka.

To Burek. Mój przyjaciel.

Mogę go pogłaskać?

Oczywiście.

Kot łaskawie pozwolił się pogłaskać. I zamruczał, pokazując, że dziewczynka mu odpowiada.

Ostatnio wydarzyło się jeszcze coś dziwnego. Krystyna spotkała na podwórku pana Jerzego z piątego piętra nauczyciela na emeryturze, wdowca. Pogadali trochę.

Piękny ma pani kota zauważył, widząc Burka na parapecie.

Dziękuję. Lubi pan zwierzęta?

Bardzo. Miałem sukę, owczarka. Dina miała na imię. Umarła dwa lata temu. Samotność doskwiera.

Od słowa do słowa, czas płynął. Pan Jerzy okazał się rozmówcą niezwykle ciekawym oczytanym, dobrym.

A kot nie boi się gości? spytał kiedyś.

Burek? Jest świetnym sędzią charakteru. Złych ludzi nie lubi.

Pan Jerzy się roześmiał:

Mam nadzieję, że przejdę test.

Przeszedł za pierwszym razem.

Dziś Krystyna patrzyła, jak Burek grzeje się w słońcu. Uśmiechnęła się. Życie wracało na swoje miejsce. Inaczej niż planowała, ale dobrze.

Zaparzyła herbatę, usiadła w fotelu. Burek od razu wskoczył na kolana.

Dziękuję ci szepnęła, głaszcząc miękkie futro. Bo dzięki tobie zrozumiałam, że do prawdziwej miłości nie potrzeba zdradzać.

Kot zamruczał, cicho, domowo.

I już nie bała się samotności. Bo wreszcie pojęła z kimś, kto kocha cię za nic, nigdy nie jesteś sama.