Ostatnia Suknia – Poruszająca Historia Swaty, Miłości i Cudu Narodzin: Gorzki Los Niny, Tragiczny Wy…

Ostatnia sukienka

Córeczko, wiesz, że córka mojej koleżanki z pracy, pani Olgi Szymczyk, wychodzi za mąż? Chciałyby u ciebie zamówić suknię ślubną! Zgadzasz się?

Oj, mamo, za dużo mam zleceń, jestem zawalona robotą. Nie zdążę, niech poszukają innej krawcowej.

Ale tylko do ciebie się zgłaszała, wszyscy twoje kreacje chwalą!

No nie mogę, naprawdę…

No dobrze. Szkoda, będzie im przykro…

Światłana dla wszystkich po prostu Święta szyła w domu, a klientów jej nie brakowało. Wielu musiała odprawiać z kwitkiem. Już jako mała dziewczynka szyła sukienki lalkom i wiedziała, że to będzie jej przyszłość. Po szkole nawet się nie zastanawiała, gdzie iść dalej.

Szyła niesamowicie precyzyjnie, ubrania leżały na klientkach jak ulał, aż same czuły się jak królowe. Praca sprawiała jej frajdę i przynosiła solidny dochód. Sklepy, sklepami, ale szycie na miarę wciąż miało w Polsce swój wyjątkowy urok.

Tydzień później mama wpadła do niej cała we łzach.

Dziecko, tragedia… Córka Olgi Szymczyk, Kinga, ta co chciała u ciebie suknię zamówić, zginęła w wypadku razem z narzeczonym. Pojechali do rodziny do Lublina, a narzeczony przysnął za kierownicą… Auto wypadło z drogi i roztrzaskało się o drzewo. Tak młodzi, tacy szczęśliwi, szykowali się właśnie do ślubu… A tu zamiast wesela pogrzeb…

Święta była naprawdę poruszona. Czasem życie naprawdę nie ma za grosz litości…

Rodzice będą musieli kupić suknię ślubną… Pochować Kindzię w niej… Nawet nie zdążyli zamówić szycia… Straszny koszmar, chować własne dziecko…

Całą noc szyła rzeczy dla klientów, a jednocześnie nie mogła przestać myśleć o tragedii. Dzieci Bóg jej nie dał, lekarze już dawno zdiagnozowali bezpłodność. W młodości przeżywała to okrutnie, później się pogodziła. Miała w końcu już 43 lata, więc o macierzyństwie zaczynała myśleć raczej jako o minionym etapie. Wiedziała, jakie to jest cierpienie stracić dziecko i bardzo współczuła rodzinie Kingi.

W pewnej chwili niespodziewanie samo otworzyło się szeroko okno. Święta zdziwiona podeszła i je zamknęła. No ładnie samo się otworzyło…

Kiedy wróciła do maszyny, zobaczyła przy stole dziewczynę. Wyglądała jak przezroczysta, jakby rozmyta, a w tle widać było firanki.

Świetnie, przemęczenie, omamy. Czas spać.

Uszyj mi sukienkę, proszę. Na ziemi nie było mi dane wyjść za mąż, ale tam, gdzie się wybieram, chciałabym pójść tak ubrana, jak chcę… To moja ostatnia sukienka. Z Kamilem będziemy już razem na zawsze. Tak miało być…

Przepraszam… Kim ty jesteś? To jakiś żart?

Jestem Kinga. Tylko ty potrafisz tak szyć… Pozwolił mi los zobaczyć, co mnie czeka wiesz, nie boję się, bo Kamil będzie blisko. Ale bardzo pragnę być piękna, chociaż raz.

Święta była w szoku. Tego rodzaju scenariusze widuje się na Netfliksie, nie w rzeczywistości.

Najwyraźniej za dużo myślała o tej tragedii i nawiedził ją duch panny młodej… Zdecydowanie czas iść spać.

Położyła się do łóżka i natychmiast zasnęła twardo jak kamień. Rano wzięła się do roboty, tłumacząc sobie, że to był zwykły objaw przemęczenia, ewentualnie nadmiar wyobraźni.

Wieczorem postanowiła położyć się wcześniej. Posprzątała cały kącik krawiecki i znów usłyszała znajomy szelest. Kinga pojawiła się znów, jak mgiełka.

Wiesz, już się prawie przyzwyczaiłam do stanu, w jakim jestem… Tylko patrząc na mamę, serce mi się kraje. Próbuję jakoś się z nią skontaktować, ale jest za bardzo rozbita, nie odbiera moich sygnałów. Ty możesz. Nie każdemu jest to dane.

Kinga, a co będzie potem? Gdzie pójdziesz po pogrzebie?

Mój przewodnik zabierze mnie dalej, ale teraz jeszcze chwilę tu zostanę. Nie mogę powiedzieć więcej, nie wolno. Wiesz, śmierć wcale nie jest taka straszna, to po prostu przejście. Tam jest inny świat, naprawdę piękny. Może wrócę kiedyś na ziemię, w innym ciele, nie koniecznie jako dziewczyna… Ale chciałabym odejść jako piękna panna młoda. Proszę, pomóż mi…

Święta zdezorientowana wzruszyła ramionami. Ale jak tu szyć suknię dla nieboszczki na jej własne życzenie?

Ale przecież nie wiem, jaką chcesz, nie mam miary… I co powiem twojej rodzinie?

Ty szyj, nie przejmuj się niczym. Wszystko się ułoży. Patrz, taka ma być.

Kinga przekręciła się w kółeczko w zjawiskowej sukni, a Święta przyglądała się uważnie koronce, rękawom, każdemu detalowi. Suknia faktycznie była przepiękna.

Święta usiadła i zaczęła szkicować projekt, pilnując każdego szczegółu. Gdy skończyła rysować, duch Kingi rozmył się, jakby był dymem.

Rano Święta spojrzała na stół szkic wciąż tam był. A więc to się wydarzyło naprawdę, nie sen!

Pognała do sklepu, kupiła najładniejszą koronkę i najlepszy materiał, jaka tylko znalazła. Rozmiar oceniła na oko Kinga była szczupła. Wróciwszy, zaraz zabrała się do pracy i ocknęła się dopiero wieczorem, gdy mąż ją szturchał.

Święta, co z tobą? Ostatnio jesteś nie do poznania! Coś się dzieje?

Powiem ci, nie uwierzysz, chyba lepiej przemilczę, żebyś nie pomyślał, że zwariowałam…

Dwa dni później suknia była gotowa. Jeszcze nigdy nie szyło jej się tak szybko i bezproblemowo, jakby jakaś niewidzialna ręka prowadziła igłę. Gdy włożyła suknię na manekin, aż zakręciła jej się łezka w oku. Żal, że w prawdziwym życiu Kinga nie zdążyła zostać panną młodą…

Wieczorem przyszła mama z nowinami.

Wyobraź sobie, nie mogą pochować Kingi… Najpierw nie oddają ciała z prosektorium, potem jakieś papiery, do tego nie sposób znaleźć sukni w sklepach odmawiają sprzedaży, jakby to był zakazany towar… Olek, jej mama, jest cała roztrzęsiona.

Mamo, uszyłam suknię dla Kingi… W tej ją pochowają.

Jak to możliwe? Przecież nie chciałaś szyć… ani miary nie brałaś…

Nie pytaj, mamo, proszę. Tak powinno być…

Następnego dnia rodzina Kingi odebrała suknię. Święta nie przyjęła od nich ani grosza.

Kingę z Kamilem pochowano razem, w jednym dniu. Cudem suknia pasowała idealnie. Jakoś udało się ją założyć, choć ciało było już sztywne, jakby na chwilę zmiękło specjalnie do tego celu.

Córuś, wyglądała w trumnie przepięknie, uśmiechnięta… Niech spoczywają w pokoju.

Kilka dni później Świętej przyśniła się Kinga. Kręciła się w tańcu z Kamilem, z twarzy biła radość. Otaczał ich niezwykły ogród, pełen niespotykanych kwiatów, śpiewu ptaków i szemrzącego gdzieś strumienia.

Po tańcu Kinga spojrzała jej w oczy:

Suknia cudowna, dziękuję! Jestem szczęśliwa! I jeszcze… wkrótce pojawi się w twoim życiu Alicja. Pomogłam jej do ciebie trafić…

Święta zerwała się z łóżka. Kinga była szczęśliwa, suknia się podobała więc nie szyła jej na darmo. Ale o jakiej Alicji mówiła?

Rzuciła się znów w wir pracy. Od czasu do czasu odwiedzała przyjaciółkę, żeby uciec od maszyny i posłuchać plotek przy herbatce.

Weronika, mówię ci, chyba mi się zdrowie sypie, żołądek dokucza, muszę chyba się przebadać… I do ginekologa, bo czuję, że już klimakterium mnie dopadło cyklu brak od dawna. Pójdę prywatnie, nie będę gnić w kolejkach.

Wreszcie się ogarnij! Cała jesteś tylko praca, robota, a o zdrowiu zapominasz!

***

Pani Święto, jest pani w ciąży. W tym wieku to spore zaskoczenie, rzadko komu się udaje…

Chyba pani żartuje! Mam od lat stwierdzone bezpłodność! Niech pani sprawdzi jeszcze raz!

Nie mam żadnych wątpliwości. Proszę spojrzeć rączki, nóżki, serduszko bije, wszystko w normie. I to dziewczynka. Gratuluję!

Święta wyszła od lekarza cała we łzach. Ze szczęścia. To przecież cud! Po tylu latach czekania… Dziewczynka… A więc o tej Alicji mówiła Kinga! Jej córcia!

Kupiwszy bukiet, przeszła przez cmentarz szukać grobu Kingi. Znalazła zaskakująco szybko jakby nogi same prowadziły ją na właściwe miejsce.

Dziękuję, Kingo. Dałaś mi największy skarb… Mam nadzieję, że z Kamilem jesteście razem szczęśliwi.

Położyła bukiet na nagrobku i poszła do domu, z uśmiechem na ustach, głaszcząc brzuch.

Gdyby nie uszyła tej sukni, nie byłoby Alicji Dobro wraca. Po polsku i po ludzku.