Ostatnia ofiara

Ostatnia ofiara

— Mamo, muszę z tobą porozmawiać.

— Co za niepokojący początek — Irina z niepokojem spojrzała na syna.

Przystojny, bystry. Zawsze był posłusznym chłopcem, nie sprawiał jej kłopotów. A w jedenastej klasie pierwszy raz się zakochał. Zaczął opuszczać lekcje, dostawać słabe oceny. Próbowała z nim rozmawiać. Okazało się, że dziewczyna nie odwzajemnia jego uczuć. Podoba się jej inny chłopak, którego rodzice są zamożni.

Choć Irina przekonywała syna, że pierwsza miłość to najczystsze uczucie, niezależne od pieniędzy, że zamożność tamtych rodziców nie ma znaczenia, że dziewczyna po prostu kogoś innego pokochała, Wojtek nie słuchał. Wbił sobie do głowy, że gdyby oni mieli pieniądze, fajne auto, to ona by go pokochała.

Przeżywał tę niesprawiedliwość tak bardzo, że Irina bała się o jego życie. Znalazła psychologa, który mógł porozmawiać z chłopakiem po męsku. Pomoc zadziałała. Syn zdał maturę, dostał się na studia. I oczywiście znów się zakochał.

Pod koniec pierwszego roku oświadczył, że wielu studentów mieszka osobno od rodziców, że on też chce wynająć mieszkanie, stać się niezależny.

— A czym je opłacisz? Wynajem jest drogi. Nie będę ci mogła pomóc. Wiesz, jaka jest moja pensja. Masz osiemnaście lat, ojciec już nie płaci alimentów. Czy może zamierzasz rzucić studia, przejść na zaoczne? — spytała Irina.

— Rozmawiałem z ojcem, obiecał pomóc na początek — odpowiedział syn.

— Rozmawiałeś z nim? Widziałeś się? Dlaczego mi nie powiedziałeś? — oburzyła się.

— Bo byś mnie od tego odciągała. To ty się z nim rozwiodłaś, nie ja — odparł Wojtek ze złością.

— A wiesz, że gdy się rozwiedliśmy, od razu zmienił pracę? Umówił się, że oficjalnie będzie zarabiać mniej, żeby zmniejszyć alimenty. Więc nie tylko ode mnie uciekł, ale i od ciebie.

Jesteś pewien, że ojciec cię nie oszuka? Jakoś wątpię w jego bezinteresowną pomoc. Miesiąc, dwa da na czynsz, a potem znajdzie powód, by przestać. Co wtedy zrobisz? Zwłaszcza że ma teraz córkę. Czy może rodzice Karoliny ci pomogą? — Matczynym sercem Irina wyczuła, że syn coś ukrywa.

Długo go dopytywała, aż w końcu Wojtek się przyznał.

— Powiedziałem Karolinie, że to moje mieszkanie, odziedziczyłem je po babci, matce ojca. Że nie będziemy musieli płacić czynszu.

— Czyli okłamałeś Karolinę? Jej rodzice wam nie pomogą? A na co będziecie żyć?

— Karolina nie powiedziała rodzicom, że będziemy razem mieszkać. Są bardzo surowi. Wysyłają jej pieniądze co miesiąc. Powinno wystarczyć.

— Więc Karolina też oszukuje rodziców. Boi się im powiedzieć prawdę, ale żyć na ich koszt już się nie boi? Niech zgadnę. Powiedziałeś jej, że masz bogatego ojca, żeby nie wybrała kogoś zamożniejszego, tak? Ale prędzej czy później kłamstwo wyjdzie na jaw. Co wtedy?

— Tak, powiedziałem, że ojciec ma kasę, że mam mieszkanie. I co mam robić, mamo? Niestety, wszystko zależy od pieniędzy. A my ich nie mamy. Dziewczyny zawsze będą wybierać kogoś innego. A gdy w końcu je zdobędę, będę stary. — Wojtek złościł się, że matka nie rozumie takich prostych rzeczy.

— Źle zaczynać życie od kłamstwa. Przyznaj się jej, synu, powiedz prawdę. Jeśli cię kocha, zrozumie i wybaczy…

— Dosyć, mamo. Już podjąłem decyzję. I tak wynajmę to mieszkanie. Lepiej bym ci wcale nie mówił. Przecież się nie żenimy. Jak się nie uda, rozejdziemy się i tyle. Ty robisz problem z niczego.

Irina nie spała całą noc. Rano znów próbowała odwieść syna od pomysłu, ale on był niemiły, uciekł bez śniadania. Gdy wróciła z pracy, część jego rzeczy zniknęła. Była w szoku. Nie spodziewała się, że jej Wojtuś, jej kochany, wrażliwy chłopiec odejdzie tak potajemnie, nawet się nie żegnając.

Wieczorem w końcu się do niego dodzwoniła, ale nie mogli normalnie porozmawiać — w tle grała głośna muzyka. Pewnie świętowali nowy etap życia. Irina tylko zrozumiała, że Wojtek bał się jej łez i próśb, przeprosił. Na chwilę stało się jej lżej.

Roztrzęsiona chodziła po mieszkaniu. Zadzwoniła do przyjaciółek, by się wygadać, dostać wsparcie. Jedna powiedziała, że mówi przez nią macierzyński egoizm i zazdrość. Powinna go puścić, niech się uczy samodzielności. Druga nie miała takich problemów, bo miała męża, który nie pozwolił córce na zbytnią swobodę.

Mama stwierdziła, że Irina sama jest winna. Rozpuściła syna, starała się dać mu wszystko, by nie czuł się gorszy, a sobie odmawiała. I oto efekt. A mogłaby jeszcze wyjść za mąż, gdyby nie zapominała o sobie i lepiej się ubierała.

Wszyscy mieli rację. Irina też się obwiniała. Ale jak inaczej? Jest matką, oddałaby życie za syna. Co w tym złego? Kocha Wojtka, jego spokój i szczęście są dla niej najważniejsze. On jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu, innego nie potrzebuje.

Czuła się, jakby stała na rozstaju dróg przed kamieniem z napisami. Gdziekolwiek pójdzie — stracIrina westchnęła ciężko i po raz pierwszy w życiu postanowiła, że jej ofiara na tym się skończy, bo cóż więcej mogła jeszcze dać, gdy już oddała wszystko?