Ostatni Oddech

Wczoraj Kasia skończyła 47 lat. Dwa lata temu jej życie zostało złamane. Trzeba przyznać, że tak oklepane zdanie idealnie oddaje to, co się z nią stało.

Kasia znalazła sukienkę zaledwie kilka dni przed urodzinami. Zadzwoniła do mamy i powiedziała, że kupiła niebieską sukienkę. Mama zażądała, żeby natychmiast ją pokazała na żywo. Gdy Kasia założyła sukienkę, mama była zachwycona. „Wyglądasz w niej jak lalka. Ale to nie jest niebieskie – to turkus!”. To pokolenie ma w sobie coś wyjątkowego. Pewnie dlatego, że chodzili do krawcowych, omawiali fasony, dobierali tkaniny. Każda sukienka była wtedy wydarzeniem.

W każdym razie, sukienka w kolorze turkusu, która właśnie zrozumiała, że nie jest „jakimś tam niebieskim”, czekała na wyjście w świat.

Na te urodziny Kasia zaprosiła wszystkich nielicznych krewnych i przyjaciół. W restauracji przygotowano dla nich stolik w zacisznym kącie małej sali.

Jej kuzynka, Ania, wygłosiła toast, który trwał dobrych dziesięć minut. Opowiedziała, jak w wieku szesnastu lat upiły się razem i łapały taksówkę. Nie mogły przypomnieć sobie, jak się odmienia słowo „kościół”. Powtarzały taksówkarzowi z pięć razy: „Co pan nie rozumie?! Mieszkamy przy kościele! Przy Kościele! Wieś-Jeżyki! Jedź do centrum, tam pokażemy!”. Potem zaproponowała wszystkim, żeby się upili na umór, żeby nie pamiętać, jak podać adres. Ale jej romantyczny zapał został stłumiony przypomnieniem, że wszyscy nocują w tym samym hotelu, gdzie jest restauracja. „Zero romantyzku”, zaśmiała się Ania. A jej mąż dodał: „Przestaliśmy włazić przez okna do ukochanych kobiet! Ale tylko dlatego, że mamy moskitiery. Inaczej dalej byśmy to robili. Szczególnie ja”. „Oczywiście. Macie parterowy dom”, zaśmiała się Kasia. Wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Później toast wygłosił Arek, mąż Izy, drugiej kuzynki. Arek przypomniał sobie ich wyjazd do Zakopanego sto lat temu. Na początku wszyscy nagle zaczęli wygrywać. A potem przegrali do ostatniego grosza. Gdy wyszli z kasyna, Kasia powiedziała: „Co byście bez mnie robili? Schowałam pięćdziesiąt złotych na wódkę i zakąski”. Wszyscy poszli do hotelu, żeby przepić te pięćdziesiąt złotych, a potem spacerowali nad brzegiem jeziora i śpiewali „Pod niebem błękitnym”. „Więc wznieśmy toast za niesamowitą kobietę, która uratowała nas od śmierci z pragnienia i głodu!”. Mąż mamy, Janusz, żałował, że w restauracji nie ma wagi, bo chciałby się z nią zważyć na bruderszaft. Wszyscy zaczęli śpiewać „Pod niebem błękitnym”, powoli przechodząc na szept, jak w znanej scenie w saunie.

Wieczór był naprawdę świetny. Mąż, co prawda, nie wygłosił toastu, ale nigdy tego nie umiał. Zawsze żartował, że nie jest mówcą, tylko informatykiem.

Następnego dnia umówili się na wspólne śniadanie i spacer po Parku Łazienkowskim. Wieczorem wszyscy się rozjechali. Kasia została z mężem sam na sam w mieszkaniu.

Mąż, patrząc w kąt, gdzie stał stół z komputerem, powiedział, że muszą porozmawiać. I Kasi nagle zrobiło się niedobrze. Właściwie cały dzień czuła się jakoś dziwnie. Myślała, że przecież nie wypiła aż tak dużo, a jednak coś ją wewnątrz rozchwiało. Mąż oznajmił, że poznał inną kobietę, zakochał się i odchodzi właśnie teraz. Po prostu nie chciał psuć święta.

Następny rok był rokiem litery P. Przemiana, przeprowadzka, płacz, prostraA potem, gdy już wydawało się, że wszystko się ułoży, przyszła litera W – witająca ją każdego ranka wierna, biała suka Wettyna, która polizała jej dłoń i sprawiła, że Kasia po raz pierwszy od lat poczuła, że oddycha pełną piersią.