Ostatni Oddech

Wdech
Wczoraj Kasia skończyła 47 lat. Dwa lata temu jej życie legło w gruzach. Trzeba przyznać, że te oklepane słowa idealnie oddawały to, co ją spotkało.

Kasia znalazła sukienkę zaledwie kilka dni przed urodzinami. Zadzwoniła do mamy i oznajmiła, że kupiła niebieską. Mama natychmiast zażądała pokazania jej na żywo. Gdy Kasia założyła sukienkę, mama wpadła w zachwyt. „Wyglądasz jak laleczka. Ale to przecież nie niebieski, tylko turkus!”. Zadziwiające pokolenie. Pewnie dlatego, że chodzili do krawcowych, omawiali fasony, dobierali tkaniny. Każda sukienka była wówczas wydarzeniem.

W każdym razie turkusowa sukienka, która właśnie zrozumiała, że nie jest „jakimś tam niebieskim”, czekała na wyjście w świat.

Na te urodziny Kasia zaprosiła wszystkich nielicznych krewnych i przyjaciół. W restauracji przygotowali dla nich stolik w zacisznym kąciku.

Jej kuzynka, Aneta, wygłosiła toast, który trwał dobrych dziesięć minut. Opowiadała, jak w wieku szesnastu lat upiły się i łapały taksówkę, nie mogąc przypomnieć sobie, jak się mówi „kościół”. Powtarzały taksówkarzowi pięć razy: „Co pan nie rozumie?! Mieszkamy przy kościele! Kościele! Wieś-Podlasie! Jedź do centrum, tam pokażemy!”. Zaproponowała wszystkim, by się upili na umór, żeby nie pamiętać, jak podać adres. Ale jej romantyczny zapał zgasiły przypomnienia, że wszyscy zatrzymali się w tym samym hotelu co restauracja. „Zero romantyzmu”, zaśmiała się Aneta. A jej mąż dodał: „Przestaliśmy włazić przez okna do ukochanych kobiet! Tylko dlatego, że mamy moskitiery. Inaczej dalej byśmy to robili. Zwłaszcza ja”. „Oczywiście. Macie parterowy dom”, zaśmiała się Kasia. Wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Potem toast wygłosił Marek, mąż drugiej kuzynki, Izy. Marek przypomniał ich wyjazd do Sopotu sto lat temu. Najpierw wszyscy zaczęli wygrywać, a potem przegrali do ostatniego grosza. Gdy wyszli z kasyna, Kasia oznajmiła: „Co byście bez mnie zrobili? Schowałam pięć dych na wódkę i zakąskę”. Poszli więc do hotelu przepić te pięćdziesiąt złotych, a potem spacerowali bulwarem i śpiewali „O mnie się nie martw”. „Więc wypijmy za niesamowitą kobietę, która uratowała nas od śmierci z pragnienia i głodu!”. Mama Kasi, Janina, żałowała, że w restauracji nie ma wagi i nie można się zważyć na bruderszaft. I wszyscy zaczęli śpiewać „O mnie się nie martw”, stopniowo przechodząc na szept, jak w znanej scenie w saunie.

Wieczór był naprawdę wspaniały. Mąż Kasi nie wygłosił wprawdzie toastu, ale nigdy nie potrafił. Zawsze żartował, że jest informatykiem, nie mówcą.

Następnego dnia umówili się na wspólne śniadanie i spacer po Łazienkach. A wieczorem wszyscy się rozjechali. Kasia z mężem zostali sami w mieszkaniu.

Mąż, patrząc w kąt, gdzie stało biurko z komputerem, oznajmił, że muszą porozmawiać. I Kasi nagle zrobiło się niedobrze. Zresztą cały dzień czuła się jakoś niepewnie. Myślała, że nie wypiła przecież aż tak dużo, a jednak coś ją wewnątrz rozsadzało. Mąż powiedział, że spotkał inną kobietę, zakochał się i odchodzi. Po prostu nie chciał psuć święta.

Następny rok był rokiem litery P. Przemiana, przeprowadzka, płacz, pijaństwo, pustka…

A na swoje 46. urodziny Kasia postanowiła zmienić literę. Obudziła się i poszła nad Wisłę. Starała się chodzić na spacery każdego ranka, nawet w najciemniejsze dni. Było chłodno. Styczeń. Na brzegu nie było nikogo. Ta świeżość i samotność, a może energia rzeki, podniosły ją jakoś od środka, i nagle zrozumiała, że jest zdrowa. Nigdy nie wierzyła w te wszystkie energetyczne bzdury, ale w tej chwili fizycznie poczuła, jak cała ciemność i zło od niej odpadają.

Tylko wciąż nie potrafiła zrobić pełnego wydechu.

Kasia postanowiła, że następny rok będzie rokiem litery N. Nowi znajomi, nowa „ja”, ale do przodu!

Tego samego dnia założyła profil na portalu randkowym. Spośród wszystkich, którzy do niej napisali, spodobał jej się jeden mężczyzna. Spotkali się. To było rok temu.

Teraz trudno uwierzyć, że w ciągu roku jej życie znów tak się odmieniło. Ciekawe, czy widać to po liniach na dłoni? Może jej linia życia się urywa i zaczyna od nowa? Właśnie dziś. Kasia z przyjemnością wzięła głęboki wdech porannego powietrza, ale pełnego wydechu wciąż nie było.

Kasia zadzwoniła do mamy, by się pożegnać.

„Powiedziałam Asi, że wybierasz się w podróż, i bardzo chce, żebyś u nich przenocowała”, oznajmiła mama.

„Dobrze, uwielbiam ich. Myślałam, żeby jechać prosto do Zakopanego, ale zatrzymam się u nich w Warszawie na drugą noc. Zresztą to po drodze. Stamtąd do Zakopanego to już tylko kawałek, i na obiad będę u Nolków”.

„Nolkami” wszyscy przyjaciele nazywali Olę i Olgierda Nowaków z powodu trzech liter „o” w imionach i nazwisku. I zostali „jej” przyjaciółmi.

Drugiego dnia wieczorem Kasia dojechała do Warszawy. Asia i Filip już nakryli do stołu i uprzedzili Kasię, by nie najadała się przystawkami, bo czeka ich niespodzianka. Po dwudziestu minutach „niespodzianka” weszła. Asia powiedziała:

„Kasiu, poznaj Wojtka. Naszego sąsiada. Niestety, wkrótce wyprowadza się od nas na Mazury. Ale dziś częstuje nas sandaczem według tajnego przepisu”.

„Miło mi”, powiedział Wojtek.

„Wzajemnie”, odparła Kasia. Spodobał jej się tak bardzo, że poczuła lekkie wyrzuty sumienia wobec Jacka, do którego jechała w Bieszczady. Wojtek miał około pięćdziesiątki. Nie przystojniak i nie sportowiec, ale z bardzo otwartym i mądrym uśmiechem.

„No to, młodzieży, za co pijemy?” – podniósł kieliszek Filip.

Wojtek nalał Kasi i sobie po kieliszku. „Przejdziemy na „ty”? Jesteśmy przecież młodzi”.

„Z przyjemnością”, uśmiechnęła się Kasia. A Wojtek zakomenderował: „Młodzież gotowa! Na zdrowie!”.

Wszyscy się zaśmiali”Kasia spojrzała na Wojtka i jego białego labradora, uśmiechnęła się szeroko i poczuła, jak wreszcie – po raz pierwszy od dawna – wszystko układa się tak, jak powinno.”